چپتر 2946: حقایقِ مدفون
0مدتی طول کشید تا نفیس به خودش مسلط شود. اما سرانجام توانست‌بیام به حالتِ عادی‌اش برگردد... تقریباً. انگار آگاهی از خلأ تغییرِ محوی در‌برگردوندم او ایجاد کرده بود و باعث می‌شد تودارتر و پخته‌تر به نظر برسد.
انگار از همان‌یعنی نوجوانی به‌اندازهٔ کافی‌چشمانش تودار و پخته نبود.
سانی آهی کشید.
«خب، دقیقاً چقدر از وقتی‌جوشیدنِ که از تونل گذشتی می‌گذره؟داشت موهات بلندتر به نظر می‌رسه.»
آنانکه سر تکان داد.
«بله، بانوی‌برگردوندم من. دست‌کم چند‌می‌جوشید سانتی‌متری بلندتر شده.»
نفیس شانه بالا انداخت.
«مطمئن نیستم.»
لحظه‌ای تردید‌استفاده کرد و‌شکلِ بعد افزود:
«اینکه در برابرِ تباهی مصونم... به این معنی نیست که می‌تونم راحت تحملش کنم. فکر کنم وقتی به دریاچه رسیدم، کاملاً سرِ عقل نبودم.فکرش اصلاً یادم نمیاد همه‌چیزِ اطرافم رو توی شعله‌ها غرق کرده باشم تا جایی که خودِ سنگِ زیرِ پام هم ذوب بشه، و فکر نکنم حتی‌کابوس دردِ استفاده از سرشتم رو به این شکلِ مهارنشدنی حس کرده باشم. تنها چیزی که می‌دونم اینه که... خیلی طول کشید تا به خودم بیام.»
به آن‌ها نگاه‌انداخت کرد و با همان‌تردید لحنِ یکنواختِ همیشگی‌اش گفت:
«صبر کردم تا جوشیدنِ‌کردم دریاچه متوقف بشه و‌برگردوندم بعد شما رو برگردوندم.»
سانی به دریاچه نگاه کرد.
یعنی دریاچه داشت می‌جوشید؟
لحظه‌ای چشمانش را بست،مطمئن نفسِ عمیقی کشید و‌کرد دوباره آن‌ها را باز کرد.
در همین حین، نفیس حرزِ کشتی را به‌برگردوندم آنانکه پس داد و تماشا کرد که چطور‌دوباره کاهنهٔ جوان آن را زیرِ ردایش پنهان می‌کند.
آنانکه آهی کشید.
«مصون در برابرِ تباهی... حتی فکرش رو هم نمی‌کردم‌عمیقی چنین چیزی ممکن باشه. کاش وقتی با جویندهٔ اول‌کاهنهٔ می‌جنگیدیم اینجا بودید، بانوی من. این‌قدر مجبور به فداکاری نمی‌شدیم.»
نفیس در‌بالا سکوت وراندازش کرد‌نیستم و بعد گفت:
«اینجا بودم. به‌نوعی.»
نگاهش را دزدید و افزود:
«دنیای بیرون داره با بذرهای کابوس شکوفا می‌شه... اونا مثلِ زخم‌هایی روی تاروپودِ هستی هستن که همه‌چیزِ اطرافشون رو فاسد می‌کنن. نابودیِ در حالِ گسترش. خوشبختانه، طلسم — با وجودِ‌جویندهٔ تمامِ پستی و بی‌رحمی‌اش — با کابوس در هم تنیده شده و به ما فرصت می‌ده تا بذرها رو از بین ببریم. کسانی که حاملش هستن می‌تونن واردِ یه بذر‌فاسد بشن و کابوسِ درونش رو دوباره زندگی کنن، و اگه به‌اندازهٔ کافی قوی باشن... و به‌اندازهٔ کافی خوش‌شانس باشن... می‌تونن کابوس رو فتح کنن و بذر رو از بین ببرن.»
آهی کشید.
«یکی از کابوس‌هایی که فتح کردم دقیقاً همین‌جا اتفاق افتاد، توی‌می‌جوشید مقبرهٔ آریل. بنابراین، اولین باری نیست که توی رودِ بزرگ کشتی‌رانی می‌کنم.چطور و اولین باری هم نیست که با آنانکه از بافت ملاقات می‌کنم.»
آنانکه چند بار پلک زد.
«شما با من ملاقات کردید... توی‌چشمانش یه کابوس؟ قبل از اینکه اصلاً‌همین همدیگه رو ببینیم، خوابِ من رو دیدید؟»
نفیس لبخندِ محوی زد.
«فکر کنم‌گفت بشه این‌طوری‌کردم توصیفش کرد.»
آنانکه مدتی فقط با‌شکلِ حالتی گیج و مبهوت‌می‌دونم به او خیره ماند.
«خب، من توی کابوسِ شما‌می‌جوشید چطوری بودم؟ چه بلایی سرِ‌دوباره مردمِ رود اومد؟ سرِ بافت؟»
نفیس به او‌انداخت نگاه کرد و‌لحظه‌ای شانه‌اش را به‌آرامی فشرد.
«مهربون و بخشنده بودی. دربارهٔ رودِ‌متوقف بزرگ بهم یاد دادی و کمکم‌چشمانش کردی جویندهٔ اول رو نابود کنم.»
حالتِ چهره‌اش‌استفاده کمی در‌شکلِ هم رفت.
«متأسفانه، بافت توی کابوس از بین رفت، درست مثلِ مقبرهٔ آریلِ‌باز واقعی. بیشترِ مردمِ رود هم از بین رفتن... اما نه همه‌شون.می‌کند لطفِ سقوط‌کرده باقی موند، حتی بعد از اینکه آستانه نابود شد.»
نفیس لحظه‌ای مکث‌انداخت کرد و نگاهی‌لحظه‌ای به سانی انداخت.
«باورش سخته، اما در واقع، داستان‌های مردمِ رود — داستان‌های بافت —چشمانش توسطِ یه نویسندهٔ ناشناس توی عالمِ ما منتشر شد. بنابراین، آدم‌های خیلی‌کاهنهٔ زیادی دربارهٔ تو، شهرت و جنگِ طولانی‌ای که علیه آلودگی راه انداختید می‌دونن.»
آنانکه مدتی ساکت‌سرشتم ماند، انگار نمی‌دانست با‌چیزی این اطلاعات چه کند.
سرانجام، با دستش نشانه‌ای‌داشت کشید و با لحنی‌نفسِ آمیخته به احترام گفت:
«درود بر بافنده، دیمونِ تقدیر...»
آنانکه پس از بردنِ نامِ‌جوشیدنِ بافنده، با برقی در چشمانش‌داشت به سانی و نفیس نگاه کرد:
«دلم می‌خواد یه روز بیشتر دربارهٔ کابوسِ شما بشنوم، بانوی من... وقتی توی‌آن‌ها آب‌های امن‌تری باشیم. اما... آیا طلسمِ کابوس واقعاً اون‌قدر قوی شده که جلوی نازل‌می‌جوشید شدنِ نابودی بر کلِ هستی رو بگیره؟ قولی که بافنده بهمون داد دروغ نبود؟»
گوشهٔ لبِ سانی کمی پایین‌می‌جوشید افتاد. لحظه‌ای مکث کرد و‌دوباره بعد با لحنی غم‌بار گفت:
«هر کاری می‌کنی، آنانکه... هرگز به بافنده اعتماد‌کرد نکن. اعتماد کردن به دیمونی که به اربابِ‌معنی دروغ‌ها معروفه خیلی عاقلانه نیست، این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
آهی کشید‌گفت و سرش‌کردم را تکان داد.
«اون قول... باید دید راست بوده یا نه. درسته که کلِ هستی هنوز توی کابوس سقوط نکرده، اما در آستانهٔ سقوطه. تنها چیزی‌شما که بین هستی و اون نابودی که ازش حرف می‌زنی قرار داره، فقط یه عالمه — عالمِ جنگ — و مردمش. چون عالمِ‌فکرش جنگ تنها عالمیه که باقی مونده. و همین الان هم داره توسطِ عالمِ رؤیا بلعیده می‌شه، پس... برای همینه که گفتم باید قوی‌تر بشیم.»
لبخندِ تلخی زد.
«فکر کنم در نهایت بستگی به این داره‌کرد که ما چقدر خوب عمل کنیم، تا معلوم‌معنی بشه بافنده دروغگو از آب درمیاد یا نه.»
سانی کمی نگران بود که آنانکه این‌قدر برای بافنده‌یعنی احترام قائل است... هر چه بود، بافنده یک دیمون‌همین به حساب می‌آمد و در نتیجه، مجرایِ ایزدِ فراموش‌شده بود.
با این حال، آنانکه‌شکلِ کاهنهٔ بافنده نبود —می‌دونم او کاهنهٔ طلسمِ کابوس بود.
این تفاوت ظریف، اما مهم بود...چشمانش و همان‌طور که سانی گمان می‌کرد، از‌حین سویِ آن دیمونِ مبهم کاملاً عمدی بود.
از همه مهم‌تر، بافنده مرده بود. حالا، تنها موجوداتی که احترام‌اینکه یا پرستشِ آن‌ها بیداریِ ایزدِ فراموش‌شده را نزدیک‌تر می‌کرد، وارثانِ بافنده‌فکر بودند — و اکنون تنها یکی از آن‌ها در جهان وجود داشت.
آن یک نفر سانی بود.
به دریاچه نگاه کرد.
درود بر بافنده، واقعاً.
به نفیس کمک کرد‌مطمئن بلند شود و به سمتِ‌بعد لبهٔ ساحل به راه افتاد.
سپس، با فرمان دادن به آب برای تحملِ‌برگردوندم وزنش، روی سطحِ آن قدم گذاشت و به‌دوباره جلو رفت؛ موج‌های ضعیفی از زیرِ پاهایش پخش می‌شد.
نفیس و آنانکه به‌شکلِ دنبالش راه افتادند و با‌اینه احتیاط به اطراف نگاه می‌کردند.
با قدم زدنِ آن‌داشت سه روی سطحِ دریاچه، رون‌های‌عمیقی درخشانی در آب شعله‌ور شد.
سانی این‌بالا رون‌ها را‌مطمئن خوب می‌شناخت.
می‌گفتند...
[درود بر بافنده، دیمونِ تقدیر...]
[درود بر امید، دیمونِ آرزو!]
[درود بر آریل، دیمونِ هراس!]
[درود بر سراب، دیمونِ خیال!]
[درود بر رایم، دیمونِ آسودگی!]
[درود بر نِتِر، دیمونِ سرنوشت!]
[درود بر...]
آنانکه با صدایی‌سرشتم گرفته پرسید: «این...تنها این چیه، سرورم سانلس؟»
سانی لحظه‌ای حواسش پرت شد، نگاهش را‌بست از رون‌ها گرفت و یک بارِ دیگر‌حرزِ فراموش کرد یکی از نام‌ها را بخواند.
پیامی که آریل روی سطحِ‌نیستم دریاچه جا گذاشته بود، حقیقتِ ماهیتِ‌اینکه جهان بود... دربارهٔ وجودِ ایزدِ هفتم.
حقیقتی بود دربارهٔ نقصِ شش ایزدِ بزرگ، و‌برگردوندم در نتیجه نقصِ جهانی که خلق کرده بودند‌دوباره — برادرِ فراموش‌شده‌شان، که زمانی ایزدِ رؤیا بود.
و همچنین هفت‌سرشتم دیمونی که از‌تنها او زاده شده بودند.
این دانش ممنوعه بود. ممنوعیتِ رازآلودِ دانستن دربارهٔ ایزدِ فراموش‌شده در‌باز تاروپودِ خودِ قوانینِ هستی بافته شده بود، بنابراین بیشترِ مردم حتی‌می‌کند نمی‌توانستند آن را درک کنند، چه رسد به اینکه به خاطر بسپارند.
بنابراین حتی آنانکه به‌عنوانِ کاهنهٔ طلسمِ‌لحظه‌ای کابوس، در دیدنِ حقیقتِ اینکه بافنده‌برابرِ واقعاً چه کسی بود، مشکل داشت.
سانی لحظه‌ای ساکت ماند.
«این همون حقیقتیه که آلتیا دنبالش می‌گشت. آریل‌می‌دونم اونو اینجا دفن کرد تا فراموشش کنه... اما در‌همیشگی‌اش نهایت بازم نتونست ازش فرار کنه. هیچ‌کدومِ ما نتونستیم.»
آن‌ها به آب‌هایی رسیدند که‌می‌جوشید آریل وصیتش را در آن‌دوباره نوشته بود. سانی آهی کشید.
«اون فراموش‌شده توی خلأ خفته‌نیستم — جاودان، همیشه در حالِ‌افزود تغییر — و رؤیای فرار می‌بینه.»
لبخندِ تلخی روی لب‌هایش نشست.
آن فراموش‌شده هنوز در یک کابوس‌تنها گرفتار بود، با این تفاوت که حالا،آن‌ها کابوسش داشت آرام‌آرام تمامِ هستی را می‌بلعید.
سانی نگاهش را‌یعنی از رون‌ها گرفت‌چشمانش و آرام اضافه کرد:
«من فرزندِ گناهِ‌انداخت اونام، و در‌لحظه‌ای نتیجه نقصِ اونا...»
دیمون‌ها مرده بودند و هیچ نسلی از‌شما خود به جا نگذاشته بودند — تنها‌نفسِ وارثِ بافنده هنوز روی زمین قدم می‌زد.
بنابراین، به‌نوعی،استفاده حالا سانی‌شکلِ نقصِ هستی بود.
نگاهی به‌برگردوندم آنانکه کرد و‌می‌جوشید شانه بالا انداخت.
«این حقیقتِ همون ناشناخته‌ایه که ازش حرف می‌زدی. ولی‌بعد حواست باشه که بلند بهش فکر نکنی. می‌دونی، ایزدها‌می‌تونم بی‌دلیل حقیقتِ وجودش رو از تاروپودِ واقعیت پاک نکردن.»
سانی پیش‌تر فکر می‌کرد ایزدها دانشِ وجودِ برادرِ هفتمشان را از روی‌چشمانش شرم پاک و ممنوع کرده بودند، یا شاید برای اینکه فقدانِ دردناکشان یادآوری‌جوان نشود. اما حالا می‌دانست که ممنوعیتِ آن‌ها دلیلِ بسیار عمل‌گرایانه‌ای هم داشته است...
آن‌ها صرفاً داشتند امنیتِ آفرینشِ خود را تضمین می‌کردند، چون هرچه افرادِ بیشتری‌آن‌ها ایزدِ فراموش‌شده را می‌شناختند و می‌پرستیدند، روزِ بیداری‌اش نزدیک‌تر می‌شد. و وقتی ایزدِ تباهی‌می‌جوشید بیدار می‌شد، تمامِ زحماتی که ایزدها برای خلقِ جهان کشیده بودند، بر باد می‌رفت.
سانی نگاهش را‌یعنی از رون‌ها گرفت‌چشمانش و از کنارشان گذشت.
«داریم به مقبره‌انداخت نزدیک می‌شیم. پس،لحظه‌ای حواستون جمع باشه.»
آن‌ها به راهشان ادامه دادند و سرانجام به هزارتویی از صخره‌های دندانه‌دار‌چشمانش رسیدند که از آب بیرون زده بودند و به ستون‌های سنگیِ مشابهی‌کاهنهٔ متصل می‌شدند که از سقفِ غارِ عظیم در جایی بسیار بالاتر آویزان بودند.
اینجا زمانی نقطه‌ای بود که آب‌های دریاچه به جریان‌های تندِ بیرون از قلبِ مصب متصل می‌شد. هزارتوی زمان‌گفت بود — با دنبال کردنِ مسیری خاص، شخص می‌توانست در هر نقطه‌ای از گذشته یا آینده بیرون بیاید.حرزِ حتی می‌شد به چرخهٔ دیگری از رودِ بزرگ سفر کرد و مانندِ مهمانی غریبه به آن هجوم برد.
اما حالا، آب راکد بود. دیگر هیچ جریانِ خروشانی نبود که هنگامِ عبور از میانِ‌کشتی صخره‌ها غرش کند، و هیچ هزارتوی پیچ‌درپیچِ زمانی برای مسیریابی وجود نداشت. تنها صخره‌های دندانه‌دار‌جویندهٔ باقی مانده بودند و نوعِ متفاوتی از هزارتو را می‌ساختند — هزارتویی کاملاً معمولی، هرچند پیچیده.
آدم می‌توانست تا ابد در‌نیستم مسیرهای پیچ‌درپیچِ آن سرگردان بماند، حتی‌اینکه اگر می‌توانست روی آب راه برود...
مگر اینکه‌گفت از قبل راهِ‌جوشیدنِ درست را می‌دانست.
خوشبختانه، سانی پیش از این یک بار با کمکِ نورِ راهنما راهِ دریاچهٔ درونی‌نگاه را پیدا کرده بود. این بار عصای مقدس را همراه نداشت، اما هنوز به‌چشمانش یاد می‌آورد که کجا رفته، در کدام پیچ‌ها پیچیده و چقدر طول کشیده بود.
بنابراین، شانسِ خوبی داشت‌داشت که بدونِ گم کردنِ‌نفسِ راه از هزارتو بگذرد.
فقط مسئله این بود که مصب جای خطرناکی بود و‌افزود معلوم نبود بعد از اینکه کرونوس رودِ بزرگ را شکست،تحملش چقدر تغییر کرده است. به همین دلیل سانی می‌خواست احتیاط کند.
«آنانکه، اگه ممکنه...»
نزدیکِ صخره‌ها که رسیدند، اجازه داد شش سایه‌اش از او جدا شوند و شکلِ مادی به خود بگیرند.گفت در همین حال، آنانکه دستانش را بالا برد و انگشتانِ کشیده‌اش را کمی تکان داد — لحظه‌ای بعد،حرزِ هفت نخِ نقره‌ای از هیچ ظاهر شد که آواتارهای سانی از آن‌ها استفاده کردند تا دورِ کمرشان ببندند.
نخ‌های ابریشمی نه خاطره بودند‌می‌جوشید و نه شیئی افسون‌شده که‌دوباره آنانکه در آستین‌های ردایش حمل می‌کرد.
بلکه، تجلیِ سرشتِ او بودند.