چپتر 2988: زنده‌باد پادشاه
0سکوت و تاریکی بر تالارِ خالیِ زیرزمینی حاکم‌برایش بود. آینه‌ای که در مرکزش قرار داشت اکنون‌تواناییِ شکسته، و تکه‌هایش کفِ زمین پخش شده بود.
آینه دیگر نبود...
مردی که زمانی‌مرتکب پادشاهِ هیچ بود‌انتقام نیز دیگر وجود نداشت.
هیچ جسدی از او به‌نشسته جا نمانده، و هیچ ردی‌بسته از وجودش باقی نمانده بود.
انگار که‌عمرش اصلاً هرگز‌زیبا وجود نداشت.
تنها تکهٔ خونینِ آینه‌ای در میان‌حال بود که مردی که به پادشاهِ هیچ‌زبانه تبدیل شده بود، هنوز در دست داشت.
تشخیصِ اینکه خونِ چه‌می‌شد کسی شیشهٔ سرد را‌موردرتِ آغشته کرده بود، دشوار بود.
چهارزانو روی زمین نشسته بود و منظم نفس می‌کشید.چشمانش چشمانش بسته و چهره‌اش بی‌احساس بود. با این حال،توفانی پشتِ آن نقابِ بی‌حالت، توفانی تاریک و مهیب زبانه می‌کشید.
پس از دهه‌ها درهم‌شکستگی و نقص، موردرت آخرین تکهٔ خودش‌جای را کشته و جذب کرده بود تا سرانجام دوباره کامل‌تمامِ شود. تا همان کسی شود که پیش‌تر بود... یک انسان.
اما چه جور انسانی بود؟
موردرتی که در گسترهٔ پرخطرِ عالمِ رؤیا پرسه می‌زد‌سربه‌زیر و در حالی که انواع اعمالِ پست و نابخشودنی را‌ساخته مرتکب می‌شد رؤیای انتقام در سر می‌پروراند، اکنون دیگر نبود.
موردرتِ سربه‌زیر و دلسوز که بیشترِ عمرش‌نفس را در سرابی زیبا گذرانده بود که آینهٔ‌پشتِ بزرگ برایش ساخته بود... نیز دیگر وجود نداشت.
به جای آن‌ها، مردی باقی مانده بود که نه دلسوز بود‌آن‌ها و نه کاملاً بی‌رحم؛ مردی که رفته‌رفته با تواناییِ تازه‌یافته‌اش برای‌باید حس‌کردنِ تمامِ چیزهایی که یک انسان باید حس می‌کرد، کنار می‌آمد.
بارِ این توانایی مانند یک نفرین بود.پشتِ موردرت هر دو زندگی‌اش را به یاد‌دهه‌ها می‌آورد و از یادِ هر دو عذاب می‌کشید.
چون حالا می‌توانست بابتِ کارهایی که کرده بود، احساسِ‌سربه‌زیر گناه و پشیمانی کند. همچنین می‌توانست درد و اندوهِ‌برایش کارهایی را که با او کرده بودند حس کند.
خنده‌دار بود...
نقصِ موردرت درهم‌شکسته بودن بود، و حالا‌بزرگ دیگر شکسته نبود. با این حال، معنایش‌بی‌رحم این نبود که از نقصش رها شده است.
اگر کسی گلدانی چینی را می‌شکست و بعد تکه‌هایش را‌توفانی به هم می‌چسباند... آیا گلدان بی‌نقص می‌شد؟ نه. ردِّ شکستگی‌کشته روی سطحش باقی می‌ماند و آن را برای همیشه مخدوش می‌کرد.
در موردِ موردرت نیز همین‌طور بود. حتی اگر تکه‌های خودش را دوباره سرِ هم‌زیبا کرده و به انسانی کامل تبدیل شده بود، باز هم جای زخم‌های درهم‌شکستگی‌اش باقی‌برای می‌ماند — همیشه باقی می‌ماند، به او شکل می‌داد و شرایطِ وجودش را تعیین می‌کرد.
هرگز نمی‌توانست از نقصش فرار کند. تمامِ زندگی‌اش با آن‌بسته شکل گرفته بود، و حالا کاری جز این از دستش‌مهیب برنمی‌آمد که یاد بگیرد چطور به‌عنوانِ ظرفی ناقص زندگی کند.
موردرت باید هم با بارِ سنگینِ گذشته‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کرد‌جای — گذشته‌ای که برای اولین بار می‌توانست با تمامِ وضوحِ‌تمامِ تلخش تجربه‌اش کند — و هم با گسترهٔ تاریکِ آینده‌اش.
علاوه بر آن،چهره‌اش باید با مطلق‌حال شدنش هم کنار می‌آمد.
عجیب بود — موردرت تا همین یک سال پیش فقط یک بیدارشدهٔ ساده بود، اما در عین حال، به یاد‌جای می‌آورد که یک فرمانروا بوده است. یادِ حکمرانی بر قلمروِ آینه در ذهنش پاره‌پاره و به‌شدت ناقص بود، اما آن‌زندگی‌اش را به یاد می‌آورد. اقتدارِ مهیبِ تسلیم‌کردنِ جهان در برابرِ اراده‌اش، و آن حالتِ غیرانسانیِ پاره‌پاره شدن میانِ میلیون‌ها ظرف...
البته در حالِ‌چهارزانو حاضر چندان هم یک‌نفس مطلق به حساب نمی‌آمد.
تمامِ ظرف‌هایش نابود شده بودند. بازتاب‌هایش نیز از بین رفته‌جای بودند. تنها یک هستهٔ روح برایش باقی مانده بود... قلمروش‌تمامِ نابود شده، و از پادشاهی‌اش چیزی جز پادشاه باقی نمانده بود.
پادشاهی که بر هیچ‌کس حکومت نمی‌کرد و هیچ‌چیز نداشت.بی‌حالت با شنیدنِ صدای قدم‌هایی که با عجله از پله‌ها‌آخرین پایین می‌آمدند، موردرت آهی کشید و چشمانش را باز کرد.
چشمانش که زمانی جهان را‌رؤیای در خود بازتاب می‌دادند، اکنون‌دلسوز خسته، کدر و غم‌زده بودند.
سربازانِ قلمروِ گرسنگی‌چهارزانو داشتند می‌آمدند تا‌منظم او را بکشند.
و برخلافِ‌عمرش پادشاهِ هیچِ قبلی،گذرانده موردرت نامیرا نبود.
چقدر نفرت‌انگیز.
لحظه‌ای بعد، جنگجویان به داخلِ تالارِ زیرزمینی هجوم آوردند.سربه‌زیر ده‌ها نفر بودند — برخی قدرتمند و برخی ضعیف.برایش موردرت دقیقاً نمی‌دانست هدفشان از آمدن به اینجا چیست.
برادرش را تعقیب می‌کردند به این امید که جانورِ اعظمی را‌چهره‌اش که به آن تبدیل شده بود بکشند؟ یا دنبالِ خودِ موردرت‌دهه‌ها می‌گشتند تا با کشتنش، به زندگیِ نامقدسِ پادشاهِ هیچ پایان دهند؟
«فکر کنم مهم نیست.»
صدایش آرام و بی‌تفاوت بود.
چهره‌ای آشنا سربازانِ قلمروِ گرسنگی را رهبری می‌کرد؛ چهره‌ای پیر و منفور که به لطفِ‌گذرانده موهبتِ شومِ سرودِ سقوط‌کردگان، در یادهایی که موردرت از برادرش به ارث برده بود، نقشِ‌تمامِ پستی داشت. او قدیس جِست بود، مردی که زمانی کارهای کثیفِ خاندانِ دلاوری را انجام می‌داد.
با دیدنِ قیافه‌اش، موردرت‌روی تمامِ آنچه را که‌می‌کشید باید دربارهٔ هدفشان می‌دانست، فهمید.
انگار اصلاً‌عمرش انتظار نداشتند او‌گذرانده را آنجا ببینند.
به‌محضِ اینکه چشمِ جِستِ پیر به‌حال موردرت افتاد، صورتش در هم رفت. کسری‌زبانه از ثانیه خشکش زد و بعد غرید:
«همه چشماتون رو ببندید!»
اما دیگر دیر شده بود.
وقتی جِست چشمانش را بست، دیگر‌آینهٔ هیچ‌چیز جز صدای فریاد و ریختنِ‌مانده خون روی زمین در اطرافش نبود.
...با این حال،چهره‌اش تنها چند لحظه‌حال بعد، فریادها قطع شد.
چون دیگر‌نابخشودنی کسی نمانده بود‌رؤیای که فریاد بکشد.
سکوتی مرگبار همچون شنلی‌روی او را در بر‌می‌کشید گرفت و به لرزه‌اش انداخت.
در آن‌عمرش سکوت، صدای‌زیبا آرامی شنید:
«چشماتو باز کن، پیرمرد.»
جِست دندان قروچه‌مرتکب کرد؛ می‌دانست این‌انتقام بار راهِ فراری ندارد.
چند لحظه درنگ کرد، سپس آهی کشید‌نفس و چشمانش را باز کرد. به مردی که‌پشتِ با لبخندی کج روبه‌رویش ایستاده بود نگاه کرد.
«فکر می‌کردم تو راهِ‌زیبا گوری، بچه. ولی به‌برایش نظر خیلی هم سرحال میای.»
موردرت لبخندِ محوی زد.
«اینجا گورِ منه.»
مدتِ کوتاهی پیرمردی را که‌نشسته روبه‌رویش ایستاده بود برانداز کرد‌بسته و بعد با لحنی یکنواخت گفت:
«جِست از خاندانِ داگونت... اگه درست یادم باشه، تو مسئولِ کمینی بودی که بدنِ‌بی‌رحم اصلیِ منو نابود کرد. همین‌جا تو جزایرِ زنجیری اتفاق افتاد، اون‌همه سال پیش. و‌مانند با این حال الان اینجاییم. خنده‌داره که زندگی بعضی وقتا چطوری پیش میره، نه؟»
جِست لحظه‌ای به‌چهره‌اش او خیره شد‌حال و بعد تک‌خنده‌ای کرد.
«واقعاً زندگی خنده‌دارترین چیزه.می‌شد همه‌ش یه شوخیِ بزرگ‌موردرتِ و وحشتناکه... بدترین شوخیِ ممکن.»
کمی ساکت ماند‌چهارزانو و بعد با‌منظم لحنی آرام پرسید:
«من از‌عمرش اینجا زنده بیرون‌گذرانده نمیرم، مگه نه؟»
موردرت مدتی براندازش کرد.
سرانجام گفت:
«تو به خانوادهٔ من خیلی وفادار بودی، مگه نه؟ قطعاً همچین‌چهره‌اش وفاداری‌ای باید پاداش بگیره. آه، اما وفاداریِ کورکورانه چطور... وفاداریِ کورکورانه‌دهه‌ها کاملاً متفاوته. در حالی که وفاداری یه فضیلته، وفاداریِ کورکورانه فقط پَسته.»
جِست مدتی به او‌زیبا خیره ماند، سپس کمی‌برایش چانه‌اش را بالا گرفت.
نفسِ عمیقی کشید‌چهره‌اش و به چشمانِ‌حال موردرت نگاه کرد.
«کورکورانه نبود.»
نگاهِ موردرت در نگاهش‌روی گره خورد؛ حالتِ چهره‌اش‌می‌کشید سرد و بی‌رحم شد.
سپس یک قدم جلو رفت،گذرانده دستش را روی شانهٔ جِست‌جای زد و از کنارش گذشت.
«کمی بیشتر زنده بمون، پیرمرد.»
موردرت که چند قدم‌می‌شد دور شد، جِست پلک زد‌سربه‌زیر و با لحنی بهت‌زده پرسید:
«تو... نمی‌خوای‌دشوار منو بکشی؟روی ولی چرا؟»
موردرت شانه‌ای بالا انداخت.
«شاید صرفاً‌بسته دلیلی برای‌بی‌احساس کشتنت ندارم.»
ایستاد، برگشت و لبخند زد.
«شایدم می‌خوام یه سری به خانواده‌ت‌منظم بزنم و مجبورت کنم اول مردنِ‌بی‌احساس اونا رو تماشا کنی. کی می‌دونه؟»
جِست دندان قروچه کرد.
«لعنت بهت!»
موردرت شانه‌ای بالا انداخت، سپس سرش را‌می‌پروراند بلند کرد و رو به هوا حرف‌زیبا زد، انگار کسی را مخاطب قرار داده باشد.
«کاسیا؟ تویی؟»
لحظه‌ای مکث کرد‌سرابی و بعد با لحنی‌بزرگ آرام و اندوهگین پرسید:
«تو می‌دونستی، مگه‌چهره‌اش نه؟ دربارهٔ اتفاقی که‌پشتِ قرار بود برامون بیفته.»
موردرت تک‌خنده‌ای‌نابخشودنی کرد و‌می‌شد سر تکان داد.
«یه‌جورایی باورش برام سخته.روی ولی فکر کنم زیاد‌می‌کشید مهم نیست. می‌خوای چیکار کنم؟»
لحظه‌ای بی‌حرکت‌عمرش ماند، سپس‌زیبا آهی کشید.
«اوه، اون؟بسته خب... باشه.بی‌احساس میشه ترتیبشو داد.»
اجسادِ سربازانِ قلمروِ گرسنگی در‌رؤیای اطرافش روی زمین ریخته بودند،دلسوز غرق در گودالی از خون.
موردرت در بازتاب‌هایی‌چهارزانو که روی سطحِ آن‌نفس گودال می‌درخشیدند، ناپدید شد.
...لحظه‌ای بعد، روی عرشهٔ باغِ شب ظاهر شد. بدنهٔ زندهٔ آن کشتیِ‌مانده غول‌پیکر سعی کرد او را ببلعد، اما او صرفاً خم شد و‌کنار مشتش را روی چوبِ باستانی فرود آورد و آن را خرد کرد.
مدافعانِ دژِ بزرگ — قدیس‌های شب،حال پدرسالارشان و بقیه — تا آن‌مهیب موقع او را محاصره کرده بودند.
موردرت در‌نابخشودنی برابرشان لبخندی‌می‌شد دلنشین زد.
«روز بخیر آقایون. احساس می‌کنم باید بهتون هشدار بدم؛ دو راه برای حل‌وفصلِ این‌حال وضعیت وجود داره. یه راهِ دلنشین و یه راهِ وحشتناک. انتخاب با شماست. من‌کشته به همون اولی رضایت میدم... آه، اما واقعاً امیدوارم که شما دومی رو انتخاب کنید...»