چپتر 2968: شورش
0در آن سوی قلمروِ گرسنگی، جت به کای نگاه می‌کرد که به دیواری تکیه‌صورت داده بود و نفس‌نفس می‌زد. در یکی از راهروهای بی‌پایانِ کاخِ یشم، داخلِ تورفتگیِ‌می‌توانست دیوار پنهان شده بودند. کمی دورتر، صدای قدم‌هایی به گوش می‌رسید که داشتند دور می‌شدند.
تازه از سلولِ رونی فرار کرده بودند؛ همان جایی که کای پس از‌سلطهٔ رفتنِ سیشان و خواهرانش به جنگِ آستریون، در آن رها شده بود. به‌محضِ‌مغزی بیرون آمدنشان کسی تهِ راهرو ظاهر شده بود، برای همین مجبور شدند پنهان شوند.
جت حس می‌کرد که این روز به خون‌ریزی ختم‌چون می‌شود، اما هنوز برای درگیری با بردگانِ رؤیازاد آماده نبود.می‌شد دست‌کم نه پیش از آنکه قدم‌های بعدی‌اش را مشخص کند.
با احتیاط از تورفتگی سرک کشید‌ناپدید و نگاهی به اطراف انداخت تا‌چون مطمئن شود کسِ دیگری آن دوروبر نیست.
اوضاع... پیچیده بود.
انگار دنیا داشت به پایان می‌رسید. قلمروِ اشتیاق سقوط کرده بود و ظاهراً آستریون در جزایرِ‌بسیار زنجیری در آستانهٔ نابودیِ موردرت بود؛ آخرین مانعی که میانِ او و ضیافتِ وحشتناکِ روحِ انسان‌ها‌فاصله‌ای قرار داشت. هیچ اثری از نفیس و سرورِ سایه‌ها نبود و کاسی هم بی‌ردونشان ناپدید شده بود...
یا مرده‌بی‌ردونشان بود یا جایی‌بعید پنهان شده بود.
جت بعید می‌دانست کاسی دربند شده باشد، چون در آن صورت، اوضاع برای‌صورت تمامِ کسانی که هنوز در برابرِ سلطهٔ آستریون مقاومت می‌کردند، بسیار وخیم‌تر می‌شد. هرچه‌می‌توانست باشد، چه چیزی بدتر از مطلقی بود که می‌توانست آدم‌ها را شست‌وشوی مغزی بدهد؟
مطلقی که می‌توانست آدم‌ها را شست‌وشوی مغزی بدهد و حالا‌می‌دانست دستش به قدیسی می‌رسید که قادر بود از هر فاصله‌ای در‌بسیار گوشت نجوا کند و مجرایِ قدرتِ پستش شود؛ این بدتر بود.
اما اوضاعِ خودِ جت... کای را پیدا کرده بود، ولی کای حال‌وروزِ بدی داشت. نه‌تنها زبانش را از دست‌هرچه داده بود و همین مخوف‌ترین توانش را بی‌فایده می‌کرد، بلکه به‌شدت ضعیف هم شده بود. با اینکه هیچ زخمِ آشکاری‌خودِ روی بدنش نبود، انگار خونِ زیادی از دست داده بود. جوهرش هم تقریباً ته‌کشیده بود و تازه داشت ذره‌ذره برمی‌گشت.
«به نظرت باید چی‌کار کنیم؟»
به چهرهٔ رنگ‌پریدهٔ کای نگاه کرد. کای نگاهش را‌می‌دانست جواب داد، چند لحظه بی‌حرکت ماند و بعد به‌مقاومت سمتی اشاره کرد که قلبِ کاخِ یشم آنجا بود.
جت پوزخندِ شومی زد.
«شورش، هان؟ گرفتنِ کاخِ یشم وقتی رؤیازاد نیست... خب، اینم یه راهیه. هرچی‌سلطهٔ باشه زورمون قدِ یک‌ونیم قدیس هست—اون وروجک رو هم نباید فراموش کنیم. به نظرم‌بدهد همین برای شکست دادنِ نگهبانایی که اون مردک جا گذاشته، از سرمون هم زیاده.»
اهریمنِ کوچکی که همراهشان در تورفتگی پنهان شده‌باشد بود، با افتخار سینه‌اش را جلو داد. جت‌می‌کردند نگاهش کرد و گوشهٔ لبش کمی بالا رفت.
اما بعد، چهره‌اش گرفته شد.
«ولی بعدش چی؟»
نفیس و سانی بالاخره یک روز برمی‌گشتند، اما‌چون اصلاً معلوم نبود کِی. تا آن موقع... ذهنِ جت‌وخیم‌تر به‌سرعت کار می‌کرد تا به یک نقشهٔ عملی برسد.
سرانجام گفت:
«همون بهتر که به‌جاش به جهانِ بیداری فرار کنیم، خودمونو برسونیم قطبِ جنوب و از یکی از دروازه‌های ردهٔ‌می‌کردند ۴ اونجا استفاده کنیم تا به مصافِ کابوسِ چهارم بریم. طبیعتاً شانسِ اینکه فقط دوتایی بتونیم یکی از اونا‌نجوا رو فتح کنیم کمه، اما... بهتر از اینه که صرفاً امید داشته باشیم با یه معجزه نجات پیدا کنیم.»
کای مدتِ درازی به او نگاه کرد؛ اخمِ‌مرده کمرنگی روی ابروهایش نشسته بود. در نهایت، فقط‌کسانی یک بارِ دیگر به اعماقِ کاخِ یشم اشاره کرد.
جت او را برانداز کرد‌می‌دانست و بعد با سردی به‌تمامِ سمتی که اشاره می‌کرد نگریست.
چند ثانیه‌بی‌ردونشان در سکوتی‌مرده پرالتهاب گذشت.
در نهایت، خنده‌ای کوتاه کرد.
«خب... کی میگه نمی‌تونیم هر دو کار رو بکنیم؟ اول این دژ رو می‌گیریم و بعداً به جهانِ‌سلطهٔ بیداری فرار می‌کنیم. رؤیازاد هر چقدر هم قوی باشه، از دست دادنِ یه دژِ اعظم حتماً حداقل یکم‌قادر قدرتش رو به هم می‌ریزه. و یه به هم ریختگیِ کوچیک وسطِ یه نبردِ سهمگین می‌تونه خیلی اثرگذار باشه.»
دست دراز کرد، تیغهٔ‌بعید مه را احضار کرد و‌صورت نگاهِ عبوسی به کای انداخت.
«اما باید بهت هشدار بدم. اگه امیدوار بودی که من هم‌تمامِ مثلِ تو قلبِ زاغ رو بگیرم، بلبل — بدونِ ریختنِ حتی‌بدتر یه قطره خون — باید ناامیدت کنم. این سبکِ من نیست.»
لحظه‌ای مکث کرد‌سایه‌ها و بعد با‌ناپدید لحنی تاریک افزود:
«شاید حتی یه قطره‌سایه‌ها خون هم نریزه، اما قراره‌بعید جنازه‌های زیادی به جا بمونه.»
با دیدنِ اینکه اخمش‌بعید غلیظ‌تر شد، جت لب‌هایش‌چون را روی هم فشرد.
لعنت به اون قیافه...
نگاهش را‌سرورِ دزدید و‌کاسی با آهی افزود:
«باشه... بهترین قولی که می‌تونم بدم‌بی‌ردونشان اینه که حواسم باشه تا جای‌باشد ممکن جنازهٔ کمتری به جا بمونه.»
تخصصش نابود کردنِ روح‌ها بود. این‌گونه دشمنانش را شکست می‌داد و بقای خودش را‌مقاومت هم به همین شکل تضمین می‌کرد. جت در میدانِ نبرد حضوری بسیار رعب‌آور داشت،حالا اما چیزی که اصلاً در آن مهارت نداشت، رسیدن به پیروزی از راه‌های غیرکشنده بود.
با این حال، کسانی که آستریون برای نگهبانی از یکی از مهم‌ترین پایگاه‌هایش‌برابرِ جا گذاشته بود، بی‌گناه بودند. در واقع، احتمالاً کسانی بودند که جت می‌شناخت و‌مغزی در زمانِ مأموریتش به‌عنوانِ فرستادهٔ حکومت به قلمروِ سرود، با آن‌ها روابطِ دوستانه‌ای داشت.
پس این‌طور هم نبود که دلش بخواهد آن‌ها را بکشد. زنده نگه داشتنِ بیدارشدگان و عروج‌یافتگان به‌اندازهٔ کافی آسان‌می‌کردند بود، اما قدیس‌ها — که حتماً حداقل یکی از آن‌ها نگهبانِ کاخِ یشم بود — قضیه‌شان فرق می‌کرد. بسته‌نجوا به اینکه چه کسی آنجا بود، جت نمی‌توانست قول بدهد که می‌تواند آن‌ها را تمیز و بی‌دردسر شکست دهد.
و اصلاً معلوم نبود رؤیازاد چه چیزهای دیگری آنجا جا گذاشته باشد. هر چه باشد،تمامِ او در دربند کردنِ موجوداتِ کابوس هم کاملاً توانا بود. بنابراین، جت حسی داشت که به‌مغزی دست گرفتنِ کنترلِ دژِ اعظم قرار نیست به همان آسانی باشد که به زبان آورده بود.
لحظه‌ای ساکت ماند،مرده سپس به دیوِ‌دربند سیری‌ناپذیر نگاه کرد.
«من حواسم هست که تا جای ممکن آدمِ‌باشد کمتری بکشم. تو هم حواست باشه که کاخِ‌می‌کردند یشم نسوزه و با خاک یکسان نشه. باشه؟»
آن موجودِ جهنمی فقط با چشمانِ‌ناپدید درخشان و آتشینش به او خیره‌چون شد و بعد شانه‌ای بالا انداخت.
منظورش کاملاً روشن بود...
«قولی نمی‌دم.»