چپتر 2209: آب‌های تاریک
0«داره برمی‌گرده!»
با بالا آمدنِ آن وحشتِ غول‌پیکر از اعماق، آبِ تاریک به‌نیش‌های جوش افتاد. زرهِ نیمه‌شفافش زیرِ نورِ درخشانِ خاطره‌ها مثل ابسیدین برق می‌زد.خاطرهٔ کشتی‌های آسیب‌دیده پراکنده شدند و امواجِ خروشان آن‌ها را به کناری راند.
موجود آن‌قدر بزرگ بود که نمی‌شد شکلِ کاملش را تشخیص داد. افرادی که تقلا می‌کردند روی عرشه‌های‌ساخته‌شدهٔ درهم‌شکسته بمانند، تنها می‌توانستند نگاهی گذرا به چهرهٔ دلخراشش بیندازند: چشمانِ سیاه و عظیم، خطِ دندانه‌دارِ آرواره‌ای‌خاطرهٔ هولناک، جنگلی از اندام‌های غول‌آسا، و شاخک‌های انعطاف‌پذیری که تقریباً یک کیلومتر در هوا بالا رفته بود...
با این حال، این ساکنِ مخوفِ اعماق دلیلِ درماندگیِ مردم نبود؛ آن‌ها تا همین‌جایِ سفر در تاریکیِ دریای ستون با‌آسیبِ پلیدهای ترسناکِ فراوانی جنگیده بودند که خیلی‌هایشان هولناک‌تر و مورمورکننده‌تر از این یکی بودند. این لشکرکشیِ تنبیهی در این مسیر بیشترِ‌عرشه‌ها کشتی‌هایش و جنگجویانِ فراوانی را از دست داده بود... اما مرگ در نبرد با موجوداتِ کابوس برای بیدارشدگان فکری آشنا بود.
دیوِ قاتلی که در‌خطِ تاریکیِ بالا پنهان شده‌جنگلی بود، بسیار دلهره‌آورتر بود.
وقتی پژواک‌های ساخته‌شدهٔ باقی‌مانده به جانِ ساکنِ اعماق افتادند و زرهش را با نیش‌های پولادین شکافتند، سوارانشان رگباری از‌شکاف‌ها نیزه و تیر به سمتِ شکاف‌ها روانه کردند. هر کدام خاطرهٔ قدرتمندی بود که می‌توانست آسیبِ عظیمی وارد کند —کشتی‌ها موجودِ کابوس صدماتی دید، و با اینکه هنوز زخمِ جدی برنداشته بود، توانستند آن را از کشتی‌ها دور نگه دارند.
«اونجا!»
چند تیرِ درخشان از‌زرهش عرشه‌ها به هوا شلیک شد‌رگباری و تاریکی را پس راند.
تمامِ تاریکی را،عظیم به جز تودهٔ کوچک‌هولناک و بی‌شکلی از آن.
تودهٔ تاریکی در حالِ سقوط بود و به خود پیچید تا‌نیش‌های از یکی از تیرها جاخالی بدهد، و سپس با پرتوِ درخشانی از‌خاطرهٔ انرژیِ سوزان که از یکی از عرشه‌ها شلیک شد، از هم شکافت.
از درونِ‌نبرد آن، پیکری‌کابوس مسحورکننده نمایان شد.
دیوی زیبا با پوستِ مرمرین و موهای ابسیدینی از آسمان سقوط می‌کرد و بال‌های سیاهش را جمع کرده‌قدرتمندی بود تا سرعتش را بیشتر کند. زرهش پاره و درهم‌شکسته بود و چهرهٔ خیره‌کننده‌اش با خون رنگین شده‌دارند بود. چند تیر از پهلوهایش بیرون زده بود که آرام‌آرام فرو می‌پاشیدند و به بارانی از جرقه تبدیل می‌شدند.
با این حال، برقِ بی‌رحم‌دندانه‌دارِ و مورمورکننده‌ای در چشمانِ عقیقیِ‌غول‌آسا این دیوِ بالدار به چشم می‌خورد.
«نذارین به کشتی‌ها برسه!»
اما دیگر‌نبرد خیلی دیر‌کابوس شده بود.
رِوِل خیلی نزدیک بود.
با سرعتی وحشتناک روی عرشهٔ کشتی‌ای افتاد‌هولناک که از بقیه دور افتاده بود، و‌کیلومتر در آخرین لحظه تاریکی‌اش را احضار کرد.
جنگجویانِ عروج‌یافته با دستپاچگی آرایشِ دفاعی گرفتند؛ مبارزانِ تن‌به‌تن به جلو هجوم بردند و همرزمانِ‌رگباری آسیب‌پذیرترشان عقب کشیدند. دیواری از سپر و حصاری از نیزه راهش را بست و شعله‌های‌موجودِ جادویی تاریکیِ خالصی را که مثل نقاب او را در بر گرفته بود، از بین برد.
تعقیب‌کنندگان مدت‌ها بود یاد گرفته بودند چطور با کمین‌هایش مقابله کنند. او در‌بسیار ابتدا توانسته بود بسیاری از آن‌ها را از پا درآورد و در نهایت دو‌نیزه تن از قدیس‌ها را کشته بود، اما حالا دیگر هر حمله قماری مرگبار بود.
خیلی راحت ممکن بود‌زرهش گیر بیفتد، محاصره شود‌سوارانشان و از پا دربیاید...
با این حال،عظیم مشکلی نبود. چون رِوِل‌هولناک هم داشت یاد می‌گرفت.
معمولاً از روی عرشه می‌گذشت و پیش از آنکه در تاریکی ناپدید شود، یا بدن‌ها را می‌درید یا یکی‌شکاف‌ها دو دشمن را می‌گرفت و به بیرون پرتاب می‌کرد. اما این بار این کار را نکرد — در عوض،توانستند مثل گلولهٔ توپ مستقیماً به عرشهٔ آسیب‌دیده کوبید و در میانِ ابری از تراشه‌های چوب آن را سوراخ کرد.
او کلِ‌نبرد کشتی را‌کابوس سوراخ کرد.
وقتی آبِ سرد رویش‌زرهش ریخت، رگباری از فریادها بالای‌رگباری کشتیِ آسیب‌دیده به هوا برخاست.
«غیبش زد!»
«لعنت بهش، بدنه سوراخ شده!»
«انبارِ بار داره آب می‌گیره!»
«توی آبه!»
رِوِل چرخید و با بال‌هایش خودش را در میانِ آب‌های تاریک به جلو راند.کیلومتر با رسیدن به بدنهٔ درهم‌شکستهٔ کشتی، از چنگال‌هایش برای گشاد کردنِ شکاف استفاده کرد،دریای بعد دوباره چرخید و با فشار به چوبِ افسون‌شده، خودش را به اعماق راند.
معمولاً جنگجویانِ قلمروِ شمشیر به‌راحتی می‌توانستند چنین آسیبی را در یکی‌نیش‌های از کشتی‌هایشان تعمیر کنند. او هم خطرِ افتادن در آب را‌کدام به جان نمی‌خرید، جایی که پژواک‌های ساخته‌شده منتظر بودند تا تکه‌تکه‌اش کنند.
اما ناوگانِ آسیب‌دیده در آن لحظه زیرِ هجومِ آن وحشتِ زیرِ‌پنهان آب بود. پژواک‌ها دور بودند و تلاش می‌کردند زرهِ ضخیمش را‌نیش‌های بشکافند، و کشتی‌ها تقلا می‌کردند تا فاصلهٔ خود را حفظ کنند.
کشتی‌ای که به آن آسیب رسانده بود‌شکافتند به احتمال زیاد غرق نمی‌شد... اما آبِ‌روانه زیادی واردش می‌شد که سرعتشان را کم می‌کرد.
و آن‌ها‌سیاه را به هدفی‌دندانه‌دارِ آسان تبدیل می‌کرد.
آن‌وقت، یکی از چهار قدیسِ باقی‌ماندهٔ دلاوری باید تصمیم‌افتادند می‌گرفت. یا باید برای محافظت از کشتیِ آسیب‌دیده جانشان‌سمتِ را به خطر می‌انداختند، یا آن را فدا می‌کردند.
در هر صورت، رِوِل فرصت‌برای پیدا می‌کرد تا یک متعالیِ‌قاتلی دیگر را از پای درآورد.
...البته اگر‌جانِ تا آن‌زرهش موقع زنده می‌ماند.
حال‌وروزِ خودش‌سیاه هم چندان‌خطِ تعریفی نداشت.
رِوِل قوی بود، و پردهٔ ماه هم قوی بود. اما فقط آن دو نفر در برابرِ هفت قدیسِ قلمروِ شمشیر‌روانه و کلِ گروهِ اکتشافی‌شان قرار داشتند. در طولِ سفرِ طولانی و طاقت‌فرسا در دریای ستون، از تعدادِ دشمن کم کرده بودند...نگه بعضی‌ها را خودشان کشتند و بقیه را با کشاندنِ کشتی‌های دشمن به کامِ وحشت‌هایی که در تاریکی می‌زیستند، از پای درآوردند.
اما دشمن هم‌موجوداتِ رِوِل و پردهٔ ماه‌فکری را تحلیل برده بود.
جوهرشان ته کشیده بود. بدنشان پر از زخم بود. خاطره‌ها و پژواک‌هایشان‌سمتِ نابود شده بود و آذوقه‌شان از مدت‌ها پیش تمام شده بود. ساکنانِ‌موجودِ اعماق همان‌قدر مشتاقِ بلعیدنِ آن‌ها بودند که تشنهٔ روح و گوشتِ تعقیب‌کنندگانشان بودند.
دژ داشت نزدیک‌تر می‌شد.
رِوِل می‌دانست که نمی‌تواند پیش‌پژواک‌های از رسیدنِ کشتی‌هایشان به مقصد، بقایای‌نیش‌های نیروهای قلمروِ شمشیر را نابود کند.
پس... سرانجامِ این کابوس به احتمال زیاد در‌آشنا نبردی سه‌جانبه و ناامیدانه میانِ دخترانِ ملکه سرود، قدیس‌های‌ساخته‌شدهٔ قلمروِ شمشیر و نگهبانِ دژِ دریای ستون رقم می‌خورد.
آن موجودِ‌جانِ وحشتناک هر‌زرهش چه که بود.
به احتمال زیاد، موجودِ‌خطِ کابوسی که در دژ لانه‌اندام‌های کرده بود پیروزِ نهایی می‌شد.
دندان‌هایش را به هم فشرد، تیرهای باقی‌مانده را از گوشتش‌زرهش بیرون کشید و خردشان کرد؛ حس می‌کرد که چطور زهرِ‌روانه رویِ نوکِ تیرها تقلا می‌کند تا بدنش را فلج کند.
وقتی شاخکِ قطع‌شدهٔ غولِ سخت‌پوست از ارتفاعی زیاد به‌دیوِ داخلِ آب سقوط کرد و هزاران تن آب را‌باقی‌مانده پس زد، جریانِ قدرتمندی او را به عقب پرتاب کرد.
الان دیگه‌جانِ وقت تلف‌زرهش کردن نیست...
رِوِل بال‌هایش را‌عظیم جمع کرد و به‌هولناک سمتِ بالا شنا کرد.
مدتی بعد، به شکافی در گنبدِ ستونِ فقراتِ ایزدِ مرده رسید که شبِ گذشته پناهگاهشان بود. رِوِل بال‌هایش را‌جانِ مرخص کرد، بدنِ پاره‌پاره‌اش را به داخل کشید، رویِ کفِ ناهموار افتاد و نفسِ سنگینی کشید. کالبدِ متعالی‌اش از‌عظیمی همان موقع مشغولِ ترمیمِ گوشتِ له‌شده‌اش بود، اما حتی سرزندگیِ حیرت‌انگیزش هم برای مقابله با آسیب‌های انباشته‌شده کافی نبود.
طولی نکشید که نوری‌زرهش کمرنگ در شکاف روشن شد‌رگباری و پردهٔ ماه را دید.
خواهرش تکیه داده به دیوار نشسته‌آرواره‌ای بود و با دست‌هایش زخمِ وحشتناکِ رویِ‌تقریباً شکمش را گرفته بود. لبخندِ بی‌جانی زد.
«شکار چطور بود؟»
رِوِل با‌نبرد خستگی سر‌کابوس تکان داد.
«دوتا کشتی از‌افتادند دست دادن. ولی‌پولادین هنوز چهارتا قدیس دارن.»
چند لحظه‌سیاه مکث کرد و‌دندانه‌دارِ بعد آرام گفت:
«به محض اینکه یکم جوهر‌پژواک‌های پر کنم راه می‌افتیم. دژ دیگه‌نیش‌های فقط چند ساعت باهامون فاصله داره...»
پردهٔ ماه آهی کشید.
«فکر می‌کنی بتونیم نگهبان‌زرهش رو شکست بدیم، قدیس‌های شمشیر‌رگباری رو بکشیم و فتحش کنیم؟»
رِوِل نفسش‌سیاه را آرام‌خطِ بیرون داد.
«شاید... شایدم نه. در هر صورت نیازی هم به این کار نداریم.پولادین به جاش، همون کاری رو می‌کنیم که سیشان و هل کردن؛ من‌قدرتمندی دشمنا رو معطل می‌کنم، تو گذرگاه رو پیدا می‌کنی و تسخیرش می‌کنی.»
خواهرش اخم کرد.
«...و فقط‌جانِ ولت کنم‌زرهش که بمیری؟»
رِوِل چند لحظه‌عظیم چهره‌اش را کاوید‌آرواره‌ای و بعد آرام خندید.
«خدایان، انگار واقعاً خونِ زیادی ازت رفته. داری به چی فکر می‌کنی، احمق؟ وقتی دژ‌رگباری رو تسخیر کنی، می‌شه بخشی از قلمروِ مادر. و وقتی بشه بخشی از قلمروِ اون،موجودِ خودش به حسابِ قدیس‌های شمشیر و نگهبان می‌رسه. من فقط باید تا اون موقع زنده بمونم.»
پردهٔ ماه مدتی ساکت ماند.
سرانجام، نرم گفت:
«اصلاً می‌تونی از پسش بربیای؟ دارم بهت هشدار می‌دم... حتی‌غول‌آسا فکر مردن رو هم نکن، رِوِل. خیلی عصبانی می‌شم. اگه این‌دلیلِ کار رو بکنی دیگه حق نداری خودتو به من نشون بدی.»
رِوِل که حس می‌کرد‌وقتی توانِ بسیار کمی در بدنِ‌افتادند آسیب‌دیده‌اش باقی مانده، جوابی نداد.
در نهایت، لبخندی زد.
«باشه. حالا که اصرار می‌کنی...»