چپتر 2615: بدون پشیمانی
0چند روز بعد، باغِ شب تا حدِ زیادی خودش را ترمیم کرده بود. هنوز ردهایی روی سطحِ‌افقِ فرسودهٔ بدنه‌اش به چشم می‌خورد، اما تأثیری بر دوامِ کلی‌اش نداشت. حالِ سانی هم بهتر بود و‌پریشان سربازان از شدتِ طاقت‌فرسای آن سفرِ پرخطر، مهلتی که بسیار به آن نیاز داشتند به دست آورده بودند.
کشتیِ زنده با راهنماییِ ستارگان سفرش را از سر گرفت. سانی و‌کلاغ‌کلاغ جت هر دو عبوس و کم‌حرف شده بودند، چون می‌دانستند شهرِ جاودان —باز و خطراتِ ناشناخته‌ای که آنجا انتظارشان را می‌کشید — حالا داشت نزدیک می‌شد.
جت سکانِ باغِ شب را به اتر سپرده و به سمتِ سینهٔ کشتیِ عظیم رفته بود و با حالتی متفکرانه‌شکایتی به افقِ دوردست نگاه می‌کرد. نورِ ستارگان تاریکی را با درخششی نقره‌ای و کم‌رنگ آمیخته بود و نسیمِ سردی از غرب‌شتاب‌زده می‌وزید و موهای سیاه چون زاغش را پریشان می‌کرد. در پهنهٔ تاریکِ شبِ آرام، چشمانِ آبیِ یخی‌اش با درخششی مورمورکننده می‌درخشید.
پس از مدتی، کلاغی سیاه روی شانه‌اش نشست، چند لحظه صبر‌حالتی کرد و بعد به گونه‌اش نوک زد، انگار می‌خواست ببیند زنده است‌نسیمِ یا نه. جت با اخمی از سرِ کلافگی پژواک را پس زد.
«بازم شروع‌انتظارشان کردی؟ تو‌حالا خواب ببینی، احمق.»
کلاغ‌کلاغ که از روی شانه‌اش پس زده شده بود، دست‌وپازنان به پرواز درآمد‌زده و بالا رفت تا روی تکه‌ای از طناب‌های کشتی در چند متریِ او‌خشمی بنشیند. آنجا بال‌هایش را باز کرد و با خشمی حق‌به‌جانب به او خیره شد.
«جسد! جسد!»
چند بار بالا و‌سکانِ پایین پرید، انگار می‌خواست‌سینهٔ شکایتی را ابراز کند.
«غذا! غذا!»
جت نگاهی‌اخمی بی‌تفاوت به‌کلافگی آن انداخت.
«این جسد نه.»
سپس در حالی که با‌اتر نگاهی تاریک به آن چشم دوخته‌حالتی بود، با صدایی دورگه اضافه کرد:
«سوپِ. پرنده.»
کلاغ‌کلاغ چند لحظه در سکوت به او‌شروع خیره ماند، بعد بال‌هایش را بست و چند‌پرواز جهشِ شتاب‌زده به عقب برداشت... فقط برای محکم‌کاری.
لبخندِ کم‌رنگی‌پرواز روی لبانِ‌بالا جت نشست.
طولی نکشید که سانی از سایه‌اش‌سپرده بیرون آمد و به نرده تکیه‌متفکرانه داد و نگاهی کنجکاو به کلاغ‌کلاغ انداخت.
«همیشه می‌خواستم بپرسم...می‌کشید این پژواکت، به‌طورِ‌نزدیک غیرعادی سرزنده‌ست، مگه نه؟»
جت کمی ساکت ماند،کلافگی بعد رو به او‌کردی کرد و شانه بالا انداخت.
«فکر کنم.»
کلاغ‌کلاغ را صدا‌می‌شد زد و پرهایش‌سپرده را به هم ریخت.
«هدیهٔ پیرمرد‌انتظارشان بود. برای همین،داشت کلاغ‌کلاغ یکم خاصه.»
سانی یک‌اخمی ابرویش را‌کلافگی بالا داد.
«پیرمرد؟ ردِّ ویرانی؟»
جت حواس‌پرت سر تکان‌سکانِ داد، بعد با لبخندی‌سینهٔ کج‌وکوله به او نگاه کرد.
«چرا؟ خیلی عجیبه؟»
سانی پشتِ سرش را خاراند؛ نمی‌دانست چطور جواب بدهد. ردِّ ویرانی پیرمردِ بدقلقی بود‌دست‌وپازنان و شخصیتش چنگی به دل نمی‌زد. سخت می‌شد تصور کرد که به زیردستانش هدیه‌خیره بدهد، حتی اگر به نظر می‌رسید رابطهٔ پیچیده‌ای بین او و جت وجود دارد.
«نه، فقط...پرواز به نظر نمیاد‌رفت آدمِ دست‌ودلبازی باشه.»
جت پوزخند زد.
«آدم‌شناسِ خوبی هستی، سانی.»
سانی مدتی ساکت ماند و تکه‌پاره‌های چیزهایی را که از گذشتهٔ جت می‌دانست‌زده به یاد آورد. نوعِ توصیه‌هایی که در جوانی به او می‌کرد، حرف‌های زیادی‌خشمی دربارهٔ تجربیاتِ خودش داشت، اما جت هرگز مستقیماً به جزئیات اشاره نکرده بود.
سرانجام، با لحنی‌درآمد که رگه‌ای از احتیاط‌طناب‌های در آن بود پرسید:
«کارت برای حکومت...می‌شد همیشه کاملاً داوطلبانه‌سپرده نبوده، مگه نه؟»
جت چند لحظه‌می‌کشید مکث کرد، بعد‌نزدیک بی‌تفاوت شانه بالا انداخت.
«خب، در موردِ رابطه‌ها‌کلافگی که حرف می‌زنیم، اون یکی‌خواب بعضی وقتا یکم سمی می‌شد.»
آهی کشید و به‌بالا پهنهٔ تاریکِ آبِ مواجِ‌کشتی پیشِ رویشان نگاه کرد.
«اما اشتباه می‌کنی اگه فکر می‌کنی داوطلبانه نبوده. درسته که بعد از فهمیدنِ نقصی که داشتم، قلاده گردنم انداختن و‌نقره‌ای ازم سوءاستفاده کردن... اما خودم انتخاب کردم که ازم سوءاستفاده بشه. برای زنده موندن نیاز داشتم بکشم و می‌دونستم حکومت‌مدتی طعمه‌های فراوانی برام فراهم می‌کنه. پس منم داشتم از اونا استفاده می‌کردم. یه رابطهٔ دوطرفه بود، مهم نیست چقدر سمی.»
جت کمی ساکت‌می‌کشید شد و بعد‌نزدیک لرزشِ خفیفی کرد.
«ایزدان می‌دونن که خیلی بهتر از‌بازم بلایی بود که تو یه خاندانِ میراث‌دار‌زده سرم می‌اومد. حتی نمی‌خوام بهش فکر کنم.»
سانی یک‌پرواز ابرویش را‌بالا بالا داد.
«مستقل شدن چی؟»
جت با‌انتظارشان لبخندی محو به‌داشت او نگاه کرد.
«تو حتماً از همون اول قوی بودی، سرورِ سایه‌ها. بیشترِ بیدارشدگان نمی‌تونن به‌تنهایی تو عالمِ‌پرواز رؤیا زنده بمونن — من که قطعاً نمی‌تونستم، مخصوصاً با توجه به نیازهای نقصی که داشتم.پایین هر چی باشه، همیشه دروگرِ روح نبوده‌ام. اون اوایل اون بیرون، کاملاً ضعیف و بی‌اهمیت بودم.»
نگاهش را‌پرواز گرفت و‌بالا آهی کشید.
«ولی حتی اگه می‌تونستم... خوشحالم که این کار رو نکردم. اگه به حالِ خودم رها می‌شدم، خیلی‌نورِ زود وحشی می‌شدم. و بعد، واقعاً تبدیل به یه جسدِ متحرک می‌شدم، آروم‌آروم می‌پوسیدم و به هیچ‌چیز جز‌چشمانِ ارضای خواسته‌های اولیه‌م اهمیت نمی‌دادم... تا جایی که چیزی جز یه پوستهٔ بی‌احساس و قاتل ازم باقی نمی‌موند.»
جت سر تکان داد.
«آدمایی مثل ما معمولاً برای استقلال ارزش قائلن، سانی، اما باید تو زندگی‌مون چیزی بزرگ‌تر از خودمون وجود داشته باشه. داشتنِ یه زندگیِ‌بنشیند معمولی هیچ ایرادی نداره... اما وقتی قدرت واردِ معادله می‌شه، همه‌چیز از هم می‌پاشه. ما انتخاب نکردیم که قدرت داشته باشیم، اما به‌هرحال‌دورگه بهمون تحمیل شد — نه اینکه اگه می‌تونستیم ردش می‌کردیم. آخه کسی که طعمِ ضعفِ واقعی رو چشیده باشه، هرگز قدرت رو پس نمی‌زنه.»
برگشت و به او‌بالا نگاه کرد؛ دیگر خبری از‌متریِ آن لبخندِ بی‌خیالِ همیشگی‌اش نبود.
«اما قدرت آدم رو تباه می‌کنه، سانی. تباهیش دست‌کمی از تباهیِ خلأ نداره، برای همین آدم به چیزی بزرگ‌تر از خودش نیاز داره تا جلوش رو بگیره —سیاه درست همون‌طور که نف و قلمروش جلوی تباهیِ میلیون‌ها انسانِ عادی تو عالمِ رؤیا رو می‌گیرن. می‌تونه اصول باشه، عقیده، وظیفه، فداکاری، یا ایمان... هر چیزی که باعث‌پژواک بشه به راهت ادامه بدی، حتی وقتی تنها چیزی که می‌خوای زمین خوردن و تسلیم شدنه، و بهت یادآوری کنه که از همون اول داشتی به کدوم سمت می‌رفتی.»
جت با حالتی گرفته او‌داشت را برانداز کرد، بعد ناگهان لبخندِ‌سمتِ راحتی زد و نگاهش را گرفت.
«شخصاً، یه‌جورایی تصادفی به چیزی که سرِ پام نگه می‌داره رسیدم. از روی ناچاری به حکومت ملحق شدم، یه حسِ غرورِ حرفه‌ایِ اشتباه پیدا‌بال‌هایش کردم، و تازه اون موقع بود که تو کارم معنا پیدا کردم. پس، با وجودِ تمامِ اتفاقاتِ زشتی که تو این مسیر افتاد، خودم‌سوپِ رو خوش‌شانس می‌دونم. اوه، همه‌چیز هم بد نبود. لحظاتِ خوبی هم داشت... واقعاً، اگه بهش فکر کنی، من چیزی از یه آدمِ خوشبخت کم ندارم.»
سانی مدتِ زیادی ساکت ماند و‌تکه‌ای با چهره‌ای درهم‌رفته به او نگاه‌باز کرد. سپس، نفسِ عمیقی کشید و پرسید:
«پس، هیچ پشیمونی‌ای نداری؟»
جت خندید.
«زندگی برای پشیمونی‌سرِ خیلی کوتاهه. تازه‌ش‌بازم هم، نگاهم کن...»
لبخندِ محوی زد.
«قدرتِ ترسناکی تو دستمه، بر یه شهرِ زیبا حکومت می‌کنم، از احترام و تحسینِ آدمای بی‌شماری برخوردارم و تو یه‌نقره‌ای کاخِ مجلل با یه باغِ خصوصی زندگی می‌کنم. کی فکرش رو می‌کرد که یه دخترِ بی‌روح و ترسو از حاشیه‌مدتی که هیچ‌کس بهش اهمیت نمی‌داد، عاقبتش این‌طوری بشه؟ برای یه زنِ مرده، خیلی خوب خودم رو بالا کشیدم. این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
سانی لبخند زد.
«آره... می‌شه گفت خیلی خوب.»
کمی مکث کرد‌درآمد و لبخند آرام‌آرام از‌طناب‌های روی صورتش محو شد.
«پس، بذار‌نزدیک یه سؤالی‌سکانِ ازت بپرسم.»
جت نگاهِ‌انتظارشان کنجکاوانه‌ای به‌حالا او انداخت.
«حتماً، بپرس.»
سانی مدتی‌پرواز کلماتش را‌بالا سبک‌سنگین کرد.
می‌خواست از جت همان چیزی را بپرسد که از افی و کای پرسیده بود —نگاه اینکه آیا حاضر است در راهِ چیزی که تسلیمِ محض می‌طلبید، آزادیِ شخصی‌اش را کنار بگذارد،پهنهٔ اینکه آیا خودش را تمام‌وکمال تسلیمِ چیزی می‌کرد که چاره‌ای جز سرسپردگیِ مطلق برایش باقی نمی‌گذاشت...
اما حالا،انتظارشان فهمید که‌حالا پرسیدنش فایده‌ای ندارد.
چون جت پیش‌سرِ از این جوابش‌بازم را داده بود.
جوابش همان چیزی بود که تمامِ آن‌طناب‌های سال‌ها پیش بود، و به همان اندازهٔ‌حق‌به‌جانب ارادهٔ آرام و بی‌ادعایش استوار مانده بود.
سانی آهی کشید.
«خب... اون جایی‌می‌کشید که داری به‌نزدیک سمتش می‌ری. چه شکلیه؟»
جت خندید.
«اوه، همون قضیهٔ همیشگی؟»
چند لحظه مکث کرد.
«خب، دنیاییه که مردم می‌تونن توش تو صلح و رفاه زندگی کنن. دنیایی که توش‌حالتی به همه شأن و منزلتی که لیاقتش رو دارن داده می‌شه و مجبور نیستن خون‌ریزی‌می‌وزید و درگیری رو تحمل کنن. یه دنیای ملایم... جایی که مهربانی بر بی‌رحمی پیروز می‌شه.»
جت با گفتنِ این‌کلافگی حرف نگاهش را گرفت‌کردی و لبخندِ حسرت‌باری زد.
«...خنده‌داره، اما اونجا جاییه که کسی مثل من هرگز نمی‌تونه توش وجود‌باز داشته باشه. کنایه‌آمیز نیست؟ تو دنیایی که دارم می‌سازم هیچ جایی برای‌نگاهی من نیست. پس، یه‌جورایی، این من رو به معمارِ نابودیِ خودم تبدیل می‌کنه.»
سانی ساکت‌نزدیک ماند، نمی‌دانست‌سکانِ چه جوابی بدهد.
شاید از همان‌می‌کشید اول هم نیازی‌نزدیک به جواب دادن نبود.
همان‌طور که باغِ شب روی امواج پیش می‌رفت، آن‌ها‌خواب در کنارِ هم ساکت ماندند و لحظه‌به‌لحظه به مکان‌های‌رفت مرموزی نزدیک‌تر می‌شدند که مسیرشان در ستارگان نوشته شده بود.
جایی که وحشت‌های ناگفته و‌رفت موجوداتِ ترسناک در انتظارشان بودند،بنشیند آماده تا آن‌ها را تکه‌تکه کنند.
ستارگان به‌نرمی می‌درخشیدند‌می‌شد و مسیرِ پرخارشان‌سپرده را روشن می‌کردند.