چپتر 2240: تیغهٔ بی‌نقص
0شمشیرِ سانی هوا را شکافت و تیغه‌ای از باد به‌بریدگیِ بلندیِ ده‌ها متر پدید آورد. با غرشی رعدآسا به سطحِ‌ماند استخوانِ فرسوده کوبیده شد و ابری از آوار به هوا خاست...
با این حال، تیغهٔ باد تنها پیامدِ جانبیِ فرود آمدنِ اوداچیِ سیاه بر سرِ آنویل بود.سرش کابوس و قدیس او را گیر انداخته بودند و راهِ فراری نداشت — دو شمشیر از هفت‌نقابِ شمشیرش نیز به سپرِ قدیس خوردند و کمانه کردند، و شکافی در کُرهٔ فولادِ خش‌خش‌کننده پدید آوردند.
شمشیرِ سانی در آن شکاف فرود آمد و‌فرمانروا برای یک لحظه، به خودش اجازه داد باور‌پیروزی کند که یک فرمانروا را از پا درمی‌آورد.
نه... نه واقعاً.
سانی که تجربه‌های تلخِ بی‌شماری را‌چند از سر گذرانده بود، می‌دانست پیروزی‌زرهش هرگز به این آسانی به دست نمی‌آید.
و واقعاً هم،پایین برخلافِ هر منطقی،طولانیِ آنویل توانست زنده بماند.
در آخرین لحظه، کابوس را‌داد پس زد، قدیس را تلوتلوخوران به‌تجربه‌های عقب راند و بالاتنه‌اش را چرخاند.
در نتیجه،قدم اوداچیِ سیاه نتوانست‌بریدگیِ جانش را بگیرد...
اما در‌قطره‌ای زرهِ سینه‌اش‌مارمانندش فرو رفت.
زرهِ تاریکِ آنویل پیش از این نفوذناپذیر به نظر می‌رسید،فلزِ اما این بار واقعاً شکافته شد. این ضربهٔ سطحی چندان‌لبخندِ عمیق نفوذ نکرد، اما سانی بریدنِ گوشت را حس کرد.
وقتی شمشیرش روی سطحِ‌اجازه استخوانِ باستانی کشیده شد، قطره‌ای‌درمی‌آورد خون از تیغهٔ مارمانندش چکید.
آنویل چند قدم عقب رفت و پایین را نگاه کرد؛فلزِ به بریدگیِ طولانیِ روی زرهش. لحظه‌ای بعد، فلزِ سیاه خودش‌لبخندِ را ترمیم کرد — اما بریدگیِ کم‌عمقِ زیرِ آن باقی ماند.
سرش را بالا آورد، چند‌چکید لحظه سانی را برانداز کرد‌بریدگیِ و سپس لبخندِ سردی زد.
«واقعاً کاری کردی خونم بریزه.بریدگیِ تو ده سالِ گذشته هیچ‌کس‌فلزِ نتونسته بود این کار رو بکنه.»
سانی پشتِ نقابِ‌خودش بافنده لبخند زد و‌کند ناراحتی‌اش را پنهان کرد.
«خونریزی؟ هه. چقدر پیش‌پاافتاده.»
پادشاهِ شمشیرها تک‌خنده‌ای کرد.
«اون شمشیرت هم جالبه. مارهای روح قرار بود هزاران‌بعد سال پیش منقرض بشن، ولی ایناهاش... آخرین بازماندهٔ گونه‌ش‌برانداز اینجاست. برام عجیبه که طلسمِ کابوس چطور حفظش کرده.»
سانی، قدیس و کابوس از سه طرف آنویل‌فرمانروا را محاصره کرده بودند، اما او نگران به نظر‌هرگز نمی‌رسید. در عوض... انگار تقریباً سرِ ذوق آمده بود.
«اون‌قدرها هم‌قدم که فکر‌نگاه می‌کردم ناامیدکننده نیستی.»
سپس صدای سردش‌خون تاریک‌تر شد و لرزی‌قدم به جانِ سانی انداخت.
«ولی بازم باید بمیری.»
سانی لبخندِ تلخی زد.
«اوه؟ می‌شه بپرسم چرا؟»
آنویل سه شمشیر از شش شمشیرش را مرخص‌پایین کرد تا تنها سه تا باقی بماند. چند‌ترمیم لحظه درنگ کرد و بعد با لحنی یکنواخت گفت:
«معلومه، چون تو‌پایین تهدیدی برای بزرگ‌ترین‌طولانیِ شاهکارِ من هستی.»
با این حرف،خودش چیزی در جهان‌باور به‌شکلی نامحسوس تغییر کرد.
لحظه‌ای بعد،قدم نفسِ سانی در‌بریدگیِ سینه حبس شد.
دو شمشیرِ آنویل به‌سمتِ قدیس و کابوس شلیک شدند و‌بریدگیِ خودِ فرمانروا ناگهان در نزدیکیِ سانی ظاهر شد. تیغهٔ نفرین‌شده‌اش یورش‌سرش برد، از اوداچیِ سیاه گذشت و ردای عقیقی را سوراخ کرد.
موجی از‌قدم درد در بازوی‌بریدگیِ راستِ سانی پیچید.
آنویل با راحتیِ مورمورکننده‌ای از‌داد ضدحمله‌اش جاخالی داد و با‌واقعاً سردی به او نگاه کرد.
«می‌دونی، من ده‌ها‌پایین سال برای ساختنِ‌طولانیِ اون شمشیر وقت گذاشتم...»
سانی در سایه‌ها شیرجه زد، اما شمشیرِ آنویل در‌نگاه آغوشِ تاریکِ آن‌ها نیز به او رسید و موجِ‌زیرِ دیگری از دردِ کورکننده را به او هدیه داد.
سانی غلت‌زنان از سایه‌ها بیرون آمد، تلوتلوخوران‌زرهش روی پاهایش ایستاد و در تلاشی ناامیدانه‌باقی برای دفاع از خود، اوداچی‌اش را بالا آورد.
«عوضیِ روانی...لحظه دربارهٔ نفیس که‌داد حرف نمی‌زنی، نه؟»
گوشهٔ لبِ‌قدم آنویل کمی‌نگاه تکان خورد.
«کی جز اون؟ اعتراف می‌کنم، دیر متوجهِ پتانسیلش شدم... اما وقتی از‌زرهش کابوسِ دوم زنده برگشت، همه‌چیز رو روشن دیدم. مثل یه مکاشفه بود. همه‌چیز‌لبخندِ سرِ جای خودش قرار گرفت و فهمیدم تمامِ این سال‌ها منتظرِ چی بودم.»
ناگهان میلِ سیری‌ناپذیری برای تکه‌تکه کردنِ آن مرد بر سانی غلبه‌ترمیم کرد. پیش از این فقط قصد داشت آنویل را بکشد، اما‌کاری حالا می‌خواست او را ذره‌ذره و با دستِ خالی تکه‌پاره کند.
اما آنویل به سانی فرصت نداد تا در آن خشم غرق شود؛ مار‌بی‌شماری را به کناری پس زد و بریدگیِ عمیقی روی شانهٔ چپش انداخت. تیغهٔ‌آخرین نفرین‌شده روی استخوان کشیده شد و صدای غرشِ سانی را از درد درآورد.
«حالا که نگاه می‌کنم، من بودم که اون رو آبدیده کردم تا به این تیغهٔ بی‌نقص تبدیل‌بالا بشه. از یه دختربچهٔ گمشده تا ستارهٔ درخشانی که الان هست... من بودم که بهش شکل دادم،بافنده تیزش کردم و راهنماییش کردم. من بودم که ستارهٔ دگرگون رو به چیزی که امروز هست تبدیل کردم.»
سانی آن‌قدر جا خورده بود که نمی‌توانست تک‌تکِ کلماتِ آنویل را هضم کند،لحظه‌ای پس صرفاً سعی کرد جلوی ضربهٔ بعدی را بگیرد. با این حال، آنویل به‌راحتی‌کاری دفاعش را در هم شکست و شکافِ عمیقی روی رانِ راستش به جا گذاشت.
«و حالا، بالاخره... شمشیرِ بی‌نقصی که ساختم داره کامل‌بعد می‌شه. فقط تو، موجودِ چندش‌آور، داری تیغه‌اش رو لکه‌دار‌برانداز می‌کنی. اما عیبی نداره. یه لکهٔ کوچیک به‌راحتی پاک می‌شه.»
با فرورفتنِ تیغهٔ‌خودش آنویل در پهلویش،باور سانی فریادی خفه کشید.
و هم‌زمان،قدم متوجهِ چیزِ‌نگاه مهمی شد...
«کاملاً روانیه.»
پادشاهِ شمشیرها همیشه تودار و کم‌حرف بود، برای همین به‌سختی می‌شد این را دید. اما شخصیتِ خشک و سردش‌سپس فراتر از یک غرابتِ ساده بود؛ چیزی که پشتش پنهان شده بود، جنونی واقعی و مطلق بود. سانی نمی‌دانست‌خونریزی این نتیجهٔ رسیدن به رتبهٔ مطلق است یا صرفاً نقصِ روانیِ خودِ آنویل، اما دشمنش بویی از عقل نبرده بود.
سانی چیزِ دیگری هم فهمید: اینکه آنویل واقعاً به هیچ‌چیز اهمیت نمی‌داد، حتی‌بی‌شماری به پیروزی در این نبرد. تنها چیزی که برایش مهم بود، ساختنِ یک‌آخرین شمشیرِ بی‌نقص بود... یا انگار ساختنِ موجودی بی‌نقص که هیچ تفاوتی با شمشیر نداشت.
پس به‌طرزِ‌قدم بیمارگونه‌ای، حتی امید‌بریدگیِ داشت که ببازد.
چون بعد از اینکه نتوانست فرزندانِ خودش را به سلاح‌هایی‌بریدگیِ بی‌نقص تبدیل کند، روی نفیس، دخترِ لبخندِ آسمان، قفل کرده‌ماند بود؛ به‌عنوانِ بهترین و آخرین امیدش برای ساختنِ یک... شمشیرِ بی‌نقص.
گفته بود که نفیس تقریباً کامل شده، یعنی هنوز بی‌نقص‌فلزِ بودنش را ثابت نکرده بود؛ در ذهنِ بیمارِ او، تنها‌لبخندِ یک کارِ دیگر مانده بود تا نفیس به کمال برسد.
بی‌شک، کشتنِ خودِ او.
«کاملاً روانیه‌قدم و قصدِ‌نگاه خودکشی داره.»
و همهٔ این‌ها نتیجهٔ نقصِ فلج‌کنندهٔ‌چند آنویل بود. پیامدی مورمورکننده اما منطقی از‌لحظه‌ای تلاشِ بی‌رحمانه‌اش برای رهایی از تمامِ دلبستگی‌ها.
خیلی چیزهایی که پیش‌تر‌نگاه عجیب به نظر می‌رسیدند،لحظه‌ای ناگهان با عقل جور درآمدند.
سانی در دل نالید.
«عالی شد، ولی...»
از بختِ بد، خودِ سانی بخشی از نقشهٔ آنویل برای دادنِ یک آزمونِ مرگبارِ نهایی‌فلزِ به نفیس نبود؛ آزمونی که نشان می‌داد آیا نفیس لیاقتش را دارد و زنده می‌ماند‌بریزه یا نه. در واقع، تا جایی که به پادشاهِ شمشیرها مربوط می‌شد، سانی سدِ راهش بود.
با حضورِ پستش، زیباییِ‌نگاه خالصِ آن تیغهٔ تقریباً‌لحظه‌ای بی‌نقص را خدشه‌دار می‌کرد.
پس سانی باید پاک‌سازی می‌شد.
تلوتلوخوران عقب‌قدم رفت و به‌زور‌بریدگیِ لبخندِ بی‌جانی زد.
«سرورم، پادشاه آنویل... می‌خوام یه‌چکید چیزی بگم. شما مسلماً و‌بریدگیِ قطعاً یه روانیِ لعنتیِ تمام‌عیار نیستین...»