چپتر 2867: رهگیری
0رؤیازاد حتماً حس کرده بود که کاسی راهی‌کمکی برای فرار از تله‌اش دارد. پس ترسناک‌ترین برده‌اش‌کشید را به‌تنهایی جلو فرستاد و دستور داد متوقفش کند.
شبگرد همچون سیلی از نورِ ستارگان بر جزیرهٔ عاج فرود‌زدند آمد؛ شکلِ مبهمی از یک جانورِ عظیم، وهم‌انگیز و بیگانه که‌گذرگاه به‌طورِ محوی از جریان‌های اثیریِ آن درخششِ رنگ‌پریده شکل گرفته بود.
سیلِ نورِ ستارگان از سپرِ دفاعیِ محافظِ جزیرهٔ پرنده عبور کرد و آن را درنوردید؛کشید نیروی ویرانگرِ برخورد زمین را به لرزه درآورد. رون‌هایی که آرایشِ دفاعی را در خاک‌طلسم حک کرده بودند، نابود شدند و با درخششی نقره‌ای سوسو زدند و از بین رفتند.
درست چند لحظه پیش، کاسی رین را به سمتِ آلاچیقِ طاقِ‌جِست گذرگاه فرستاده بود. حالا با چهره‌ای گرفته منتظر بود تا شبگرد‌شود از آسمانِ رو به تاریکی فرود بیاید و جانش را بگیرد.
وقتی رین با عجله دور شد، تنها‌هیچ منبعِ بیناییِ کاسی نیز از بین رفت‌آهِ و چیزی جز تاریکیِ مه‌آلود به جا نماند.
آخه چرا؟
آخه چرا هیولاهای پیرِ نسلِ اول همیشه دنبالِ کشتنش بودند؟ اول‌تاریکش جِست، حالا هم شبگرد... کاسی فقط باید از یک نبردِ مرگبار‌احضار با ردِّ ویرانی جان به در می‌برد تا کلکسیونش کامل شود.
تلاشِ خاموشش برای شوخیِ تلخ هیچ کمکی به بهتر شدنِ حال‌وهوای تاریکش‌فقط نکرد. کاسی آهِ سنگینی کشید و سپس کاری را کرد که تا‌خاموشش آن لحظه از انجامش غافل شده بود — خاطره‌هایش را احضار کرد.
دو دستبندِ طلایی از جنسِ نور روی مچ‌هایش بافته شدند. هر دو طلسم بودند؛ یکی قادر بود حملاتش را‌انجامش تقویت کند و دیگری از بدنش محافظت می‌کرد. خنجرِ دفع‌کنندهٔ بلندی در دستش ظاهر شد. در نهایت، طلسمِ سوم‌محافظت — یک سنگِ مثلثیِ سفید و بی‌نقص — تجلی یافت و از زنجیرِ طلاییِ نازکی دورِ گردنش آویزان شد.
آن یکی خاطره‌ای مطلق‌بودند بود که می‌توانست خواصِ مادیِ‌سوسو اشیا را به‌شدت افزایش دهد.
کاسی کمی جابه‌جا شد و بالاتنه‌اش را چرخاند تا‌شدنِ شانه‌اش رو به سمتی باشد که فکر می‌کرد شبگرد‌انجامش آنجاست؛ با دنیایی غرق در تاریکی، صبورانه منتظر ماند.
دیگر کسی اینجا نبود تا بینایی‌اش را با او به اشتراک بگذارد، بنابراین کاملاً و مطلقاً‌ردِّ کور بود. از طرفی، نور نه بویی داشت و نه صدایی تولید می‌کرد. نمی‌شد آن را‌تاریکش لمس کرد یا چشید، پس هیچ راهی نداشت که بداند شبگرد کجاست یا می‌خواهد چه کار کند.
کاری جز این از دستش برنمی‌آمد که منتظر‌کمکی بماند تا شبگرد گوشتش را بدرد؛ در حالی‌کشید که هوشیاری‌اش میانِ حال و آینده دوپاره شده بود.
اما بعد صدای قدم‌های نرمی را شنید‌درخششی و فهمید که شبگرد کالبدِ متعالی‌اش را‌چند مرخص کرده و دوباره انسان شده است.
«واقعاً باید به‌خاموشش تسلیم شدنِ داوطلبانه‌هیچ فکر کنی، بانوی جوان.»
صدایش خالی از تنش بود و در ذهنِ خسته و کوفتهٔ‌جِست کاسی به‌طرزِ آزاردهنده‌ای آرام به نظر می‌رسید. با این حال، مکانِ‌شود دقیقش را نیز لو می‌داد، بنابراین کاسی از شنیدنش خوشحال شد.
کاسی کمی چرخید، رو‌خاموشش به شبگرد ایستاد و‌کمکی خنجرش را اندکی بالا آورد.
«فکر نکنم تسلیم بشم.»
صدایش آرام و یکنواخت بود.
با این حال، برخلافِ صدایش، کاسی مضطرب‌اول و ترسان بود و در تاریکیِ بی‌کرانِ‌نبردِ جهانِ بی‌نورش، احساسِ کوچکی و آسیب‌پذیری می‌کرد.
موجودی که در تاریکی پنهان شده بود،هیچ کسی نبود جز شبگرد—یکی از مرگبارترین قدیس‌های جهان...سنگینی و بی‌شک مدعیِ سرسختی برای عنوانِ مرگبارترین قدیس.
جالب اینجا بود که سرشتِ شبگرد تهاجمی نبود. در‌سوسو عوض، سرشتی کاربردی بود که قدرتش را از میلِ‌سمتِ شدید به پیش‌گویی می‌گرفت، درست شبیهِ سرشتِ خودِ کاسی.
لحظه‌ای تردید کرد و خطرِ نشان‌گذاریِ او را در برابرِ منفعتش سنجید. در نهایت، مجبور‌کشید شد دندان به هم بساید و در تاریکی نابینا بماند. ایجادِ پیوندِ ذهنی میانِ خودش‌طلسم و آستریون بسیار خطرناک بود، به‌ویژه اگر قرار بود با شخصِ قدرتمندی مثلِ شبگرد درگیر شود.
در این نبرد، کوچک‌ترین نقطه‌ضعف مرگبار‌نسلِ تمام می‌شد—و نابینایی، نقطه‌ضعفِ کوچک‌تری بود تا‌باید اینکه نتواند به ذهنِ خودش اعتماد کند.
«از خودت خجالت نمی‌کشی، قدیس شبگرد؟ اون مرد بهت خیانت کرد، جونت رو گرفت و ولت کرد‌سپس تا ده‌ها سال توی شهرِ جاودان عذابِ وحشتناکی بکشی. اما الان داری بهش خدمت می‌کنی—دوباره زندگیت رو‌حملاتش گذاشتی توی دست‌هاش. مگه نشنیدی که می‌گن؟ یه بار گولم بزنی، شرم بر تو. دو بار گولم بزنی...»
انگار شبگرد لبخند زد.
«اوه، بله. باید اعتراف کنم که قبلاً خیلی از این بابت عصبانی بودم. اما ببین آخرش چی شد:انجامش همهٔ هم‌دوره‌ای‌های من مردن و دفن شدن، میراثشون نابود شده. سرنگهبان، شعلهٔ جاودان، و بقیه‌شون... اما من هنوز زنده‌ام‌محافظت و دارم نفس می‌کشم. همه‌ش هم به لطفِ اون بچه، آستریونه. پس یه‌جورایی، در عوض باید حسابی قدردان باشم.»
وقتی نامِ رؤیازاد را‌هیولاهای بلند به زبان آورد،همیشه چهرهٔ کاسی در هم رفت.
«قطعاً خودت می‌دونی که تحتِ یه طلسمِ ذهنی هستی. شاید به نظرت بیاد که‌آهِ این فکر مالِ خودته، اما در واقع، همون مردی اون رو توی سرت انداخته‌روی که می‌خوای بابتِ خنجر زدن از پشت ازش تشکر کنی. برده بودن چه حسی داره؟»
شبگرد آرام خندید.
«راستش رو بخوای، خیلی هم ازش خوشم میاد. اون کشتیم‌حال‌وهوای رو بهم برگردوند و پسرم رو زنده نگه داشت... می‌دونم‌شده که پدرِ بی‌مسئولیتی‌ام، اما معنیش این نیست که برام مهم نیست.»
کاسی لبخندِ سردی زد.
می‌دانست این گفتگو بی‌فایده است—هر چه باشد، اولین چیزی که‌شدنِ آستریون از افرادِ دربندش می‌گرفت، تواناییِ تفکرِ انتقادی بود، به‌ویژه‌غافل دربارهٔ وضعیتِ روانی و اعمالشان. دربارهٔ ماهیتشان به‌عنوانِ بردگانِ او.
صدای خش‌خشِ آرامی آمد—لباس‌های‌بودند شبگرد با حرکت و‌نقره‌ای کش‌وقوس آمدنِ او جابه‌جا شد.
«با این حال، الان یکم دلخورم. واقعاً نمی‌دونم چرا حذف کردنِ تو برای آستریون این‌قدر‌کشید مهمه—اون‌قدر که شخصاً من رو فرستاده تا به حسابت برسم. دروگرِ روح یه چیزی، اما واقعاً‌یکی نیاز بود کسی در سطحِ من رو بسیج کنه تا فقط با منشیِ ستارهٔ دگرگون دربیفته؟»
لبخندِ کاسی کمی پهن‌تر شد.
«از درهم‌شکستنت حسابی لذت می‌برم.»
شبگرد آرام خندید،خاک انگار که از‌شدند گفتگوی‌شان لذت می‌برد.
«اوه؟ تلاشت برای‌خاموشش خریدنِ وقت تموم‌هیچ شد، بانوی جوان؟»
کاسی به‌جای جواب‌چرا دادن، بی‌صدا درهم‌شکستن را‌اول بر او رها کرد.