چپتر 2767: پایانِ رحم
0کاسی تنها چشمِ باقی‌مانده‌اش را باز‌تردید کرد... با این حال، سانی می‌دانست‌جایگزینِ که هنوز هم نمی‌تواند چیزی ببیند.
برای لحظه‌ای کوتاه، چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش از درد و ترس در‌زخمی هم رفت. تنها پس از فعال کردنِ توانِ بیدارشده‌اش بود‌بالای که کمی آرام گرفت، که نشان می‌داد چقدر سردرگم است.
«کاسی.»
نفیس در حالی که‌مراقبته یکی از دستانش را‌دستش گرفته بود، آرام صدایش زد.
«تو توی برجِ عاجی. جات امنه...تردید موقعِ حمله شبکهٔ ذهنیت رو بستی؟جایگزینِ الان می‌تونی دوباره نشان‌هات رو فعال کنی.»
سانی نزدیک‌تر رفت‌تکان و کنارِ تخت‌تردید روی زمین نشست.
«اینجا فقط تو، من،شده نفیس، افی، کای و‌زخم جت هستیم. حالت چطوره؟»
کاسی چند لحظهٔ طولانی بی‌حرکت‌آهسته ماند، سپس نفسِ عمیقی کشید‌سمتِ و با تکیه به نفیس نشست.
صدایش ضعیف بود.
«مامانم...؟»
سانی کمی مکث کرد.
«اونم جاش امنه. اما... به نظر می‌رسید حالش‌دستش سر جاش نیست. برای همین، یکی از تجسم‌هام‌اقیانوسِ بردش به مرکزِ قرنطینه — هنوز اونجا تحتِ نظره.»
جت از‌آهسته پشتِ سرش‌داد اضافه کرد:
«منم یکی رو فرستادم‌داد تا پدرت رو پیدا‌صورتش کنه. الان تحتِ مراقبته.»
کاسی آهسته سر تکان داد.
سپس، دستش با تردید به سمتِ صورتش‌داد رفت، جایی که زخمی دهان‌باز جایگزینِ اقیانوسِ‌دهان‌باز آبی و زیبای چشمِ چپش شده بود.
انگشتانش درست بالای‌تکان زخم در هوا‌تردید ماند و کمی لرزید.
نفیس دندان به هم سایید.
«هنوز نتونستم درمانش کنم.شده به همین زودی... یه‌زخم راهی پیدا می‌کنیم. نگران نباش.»
کاسی جوابی نداد. مدتی ساکت ماند، سپس‌داد دستش را پایین آورد و با لمسی‌دهان‌باز ملایم، جغرافیای تغییریافتهٔ صورتش را کاوش کرد.
سرانجام، با صدایی گرفته پرسید:
«چه اتفاقی افتاد؟تکان همه‌چیز رو برام بگو...سمتِ نه. خیلی طول می‌کشه.»
رو به سانی کرد؛شده سؤالی خاموش در سایه‌های‌زخم محوِ چهره‌اش نقش بسته بود.
سانی فقط سر‌کنه تکان داد و‌تکان به او اجازه داد.
«راحت باش.»
تنها چشمِ باقی‌ماندهٔ کاسی او را مانندِ پرتگاهی بی‌انتها به درون کشید و با فعال‌زیبای کردنِ توانِ متعالی‌اش، سانی حس کرد چیزی روی یادهایش سرازیر می‌شود. او پیش از آنکه روی‌می‌کنیم اتفاقاتِ پس از دریافتِ درخواستِ کمکِ کاسی متمرکز شود، تصاویری گذرا از رویدادهای گذشته را دید.
اما پیش از آنکه بتواند آن اتفاق را کاملاً‌هوا مرور کند، کاسی ناگهان جیغِ دلخراشی کشید و در حالی‌نگران که سمتِ چپِ صورتش را چسبیده بود، روی تخت افتاد.
خونِ سرخ از میانِ‌مراقبته انگشتانش جاری شد و‌دستش ملحفه‌ها را رنگین کرد.
«چـ... چی... چی شده؟»
کای با شوک جلو رفت.دستش نفیس به جلو خم شد و‌دهان‌باز دستانش با نورِ شفابخش شعله‌ور شد.
سانی فقط سرِ جایش‌شده خشکش زده بود و‌زخم کاری از دستش برنمی‌آمد.
از طرفی، به‌کنه نظر نمی‌رسید شعله‌های نفیس‌داد هم تأثیری داشته باشند.
جیغِ کاسی به ناله‌ای پردرد و سپس‌سمتِ به سکوتی کرکننده تبدیل شد. مدتی ساکت‌آبی ماند و از درد دندان به هم سایید.
سپس، آهسته دستانش را‌داد پایین آورد و زخمِ‌صورتش خون‌ریزی‌کنندهٔ چشمِ ازدست‌رفته‌اش نمایان شد.
«طوری... نیست...»
کاسی انگار به سقف‌مراقبته خیره شده بود و‌دستش حالتِ چهره‌اش آرام‌آرام بی‌حرکت می‌شد.
«طوری نیست...آهسته یکم خون‌ریزی‌داد منو نمی‌کشه.»
لحظه‌ای مکث‌آهسته کرد و‌داد بعد پرسید:
«پس اون‌زیبای اومد اینجا،شده به جزیرهٔ عاج؟»
سانی و‌پیدا نفیس نگاهی‌مراقبته به هم انداختند.
سانی لحظه‌ای کوتاه کاسی‌داد را برانداز کرد و‌صورتش بعد با احتیاط گفت:
«آره. اما، وضعیتت‌تکان چطوره... هنوز می‌تونی از‌سمتِ توانِ متعالیت استفاده کنی؟»
لبخندی بی‌رنگ‌زیبای روی لبانِ‌شده کاسی نقش بست.
«...تا حدودی.»
مدتی ساکت‌آهسته ماند و بعد‌دستش آرام اضافه کرد:
«به‌سختی. با یه چشم سخته. فشارش‌تردید اون‌قدر شدیده که نمی‌تونم تحملش کنم... دست‌کم‌اقیانوسِ نه بدونِ اینکه به خودم آسیب بزنم.»
سکوتی غم‌انگیز‌زیبای در سالنِ‌شده پرنور حاکم شد.
همین که کاسی توانِ متعالی‌اش را به‌کلی از دست نداده بود، جای‌جایی شکرش باقی بود. با این حال، اگر هر بار که از آن استفاده‌هوا می‌کرد مجبور بود چنین آسیبِ شدیدی به خودش بزند، تفاوتی با ازدست‌رفتنش نداشت.
به این معنا که تنها‌دستش راهشان برای درمانِ دربندانِ آستریون‌زخمی نیز عملاً از بین رفته بود.
شاید کاسی حاضر می‌شد برای پاک کردنِ ذهنِ افرادِ بسیار حیاتی، در صورتی‌اقیانوسِ که قربانیِ رؤیازاد می‌شدند، خودش را فدا کند... اما سانی مطمئن نبود که‌نتونستم دلش بخواهد چنین اجازه‌ای به او بدهد، مخصوصاً برای دستاوردهای ناچیزی مثل این.
میل به فحش‌چپش دادن را فروخورد‌درست و با آهی برخاست.
«طوری نیست. فقط‌کنه باید یه راهِ‌تکان دیگه پیدا کنیم.»
حالا که همه در دنیا نامِ آستریون را می‌دانستند، تعدادِ دربندان قطعاً سر به فلک‌زیبای می‌کشید. در هر حال، تأسیساتِ قرنطینه و کاسی نمی‌توانستند از پسِ سیلِ مبتلایان بربیایند؛ بنابراین، سانی‌می‌کنیم و نفیس فارغ از این موضوع، مجبور می‌شدند برای مهارِ آن‌ها به روش‌های افراطی‌تری متوسل شوند.
کاسی آهسته‌آهسته نفسش را‌داد بیرون داد.
«اون دربندی که توی‌شده کافه بهم حمله کرد... استاد‌هوا بود. کسای دیگه‌ای هم بودن.»
حالتِ چهره‌اش بی‌تغییر ماند.
«ما قبلاً فقط با بیدارشدگانِ دربند روبه‌رو شده بودیم.جایی اما حالا که قلمروِ گرسنگی به‌اندازهٔ کافی رشد کرده،انگشتانش به نظر می‌رسه رؤیازاد می‌تونه عروج‌یافتگان رو هم تسخیر کنه.»
چند لحظه ساکت‌تکان ماند و بعد با‌سمتِ لحنی یکنواخت اضافه کرد:
«این کمین فقط می‌تونست از قبل آماده شده باشه. قرار بود با ردِّ ویرانی ملاقات کنم... اون‌راهی بود که مکان رو هم انتخاب کرده بود. ممکنه دربندانی توی حلقهٔ نزدیکِ زیردستانش نفوذ کرده باشن،پرسید اما نمی‌تونیم این احتمال رو هم نادیده بگیریم که قدیس‌ها هم دارن در برابرِ نفوذِ رؤیازاد آسیب‌پذیر می‌شن.»
جت با چهره‌ای درهم به‌آهسته او نگاه کرد، کمی مکث کرد‌صورتش و بعد با لحنی تیره گفت:
«من کُر رو بررسی می‌کنم.»
کاسی آهسته سر تکان داد.
«در هر صورت، الان از هر زمانِ دیگه‌ای مهم‌تره که قوی‌ترین دست‌نشاندگانمون رو به اقتدارِ تختِ‌زودی شعلهٔ جاودان مطمئن نگه داریم. سیشان و خواهرانش، مورگان، خاندانِ پرِ سفید، قدیس‌های شب... و بقیه.سرانجام اونا حتماً منتظرِ توضیح هستن. وقت خیلی کمه، پس اول باید به اونا اطمینانِ خاطر بدیم.»
سرش را چرخاند‌کنه و رو به‌تکان اعضای دسته کرد.
«بلافاصله بعدش باید برای مردم سخنرانی کنی، نف. اما نمی‌تونی ماهیت و اهدافِ واقعیِ رؤیازاد‌زیبای رو فاش کنی... این کار فقط باعثِ ترس و وحشتِ گسترده می‌شه، که اون هم‌راهی به‌نوبهٔ خودش یکپارچگیِ قلمروِ انسان رو ضعیف می‌کنه. باید کلماتمون رو با دقت انتخاب کنیم.»
نفسِ عمیقی کشید؛تکان قطراتِ خون هنوز‌تردید از صورتش پایین می‌غلتید.
«این شرطی که بهت پیشنهاد داده... ما نمی‌تونیم توش برنده‌لرزید بشیم. اون ناگزیر تلاش‌های ما رو برای جلوگیری از دزدیدنِ قلمروِ‌جوابی انسان شکست می‌ده. با این حال، می‌تونیم سرعتش رو کم کنیم.»
لحظه‌ای مکث کرد.
«و با استفاده از زمانی‌دستش که با کُند کردنش به دست‌دهان‌باز میاریم، راهی برای نابودیش پیدا می‌کنیم.»
کاسی دندان‌هایش را به هم‌دستش سایید و بعد دوباره خودش‌زخمی را بالا کشید و نشست.
«به آتش‌بانان دستور می‌دم مقدماتِ پذیرایی از مهمانانِ بلندپایه رو‌لرزید شروع کنن. به قدیس‌های قلمروِ انسان هم پیام می‌فرستم و‌نباش یه شورای اضطراری رو اعلام می‌کنم. وقتی برای تلف کردن نداریم.»
نفیس به‌آرامی‌پیدا مانع از‌مراقبته بلند شدنش شد.
«دیگران می‌تونن این کارها رو بکنن —سمتِ حتی بیشتر از این. فعلاً باید استراحت‌آبی کنی و جون بگیری. اول مراقبِ خودت باش.»
کاسی با‌آهسته چهره‌ای ناخوانا به‌دستش او نگاه کرد.
چند لحظه‌زیبای ساکت ماند‌شده و بعد گفت:
«من هنوز علیل نشدم، نف.»
سپس، کاسی به‌نرمی دستِ‌داد او را پس زد‌صورتش و تلوتلوخوران روی پاهایش ایستاد.
«و هیچ‌کدوممون وقتِ استراحت نداریم. رؤیازاد برگشته، پس نیازی نیست بهت بگم... جنگی برای بقای بشریت شروع شده. حتی اگه‌بالای — فعلاً — هیچ ارتشی برای نابودیِ اون‌یکی لشکرکشی نکرده باشه، می‌دونی که این جنگ خیلی بی‌رحمانه‌تر و وحشتناک‌تر از‌لمسی جنگِ گورِ خدا می‌شه. نمی‌تونی به من ترحم کنی. نمی‌تونی به هیچ‌کس ترحم کنی، یا به کسی رحم نشون بدی.»
کاسی با چهره‌ای گرفته به آن‌ها نگاه‌بالای کرد؛ خونِ سرخ روی صورتش با شدتِ‌درمانش آبیِ روشنِ تنها چشمِ باقی‌مانده‌اش تضادِ شدیدی داشت.
آهسته نفسش را‌کنه بیرون داد و بعد‌داد با لحنی یکنواخت گفت:
«و من‌آهسته هم به‌داد هیچ‌کس رحم نمی‌کنم.»