چپتر 3109: بافتِ طلسم
0سانی آه کشید و به تاریکیِ‌تغییری جایی نگاه کرد که چند ثانیه‌رون‌هایش پیش رون‌ها در آن سوسو زده بودند.
چقدر خوب می‌شد اگر طلسم به روشنی توضیح می‌داد‌فانوسِ که کارکردِ [بافت] واقعاً چیست. اما مثلِ همیشه، به‌قدیس جایش معمایی در قالبِ گفتگوی دو دیمون پیشِ رویش گذاشت.
درست است که از توصیفِ‌می‌افتاد بافت چیزهای زیادی دستگیرش شده‌کرده بود، اما دربارهٔ خودِ بافت هیچ.
این را سانی‌قدیس باید خودش می‌فهمید.کشته‌شده‌اش نفسِ عمیقی کشید.
روبه‌رویش، نفیس متوجه شد سایه‌ای که از بقایای پدرش می‌افتاد ناپدید شده است. حتماً تغییری را هم‌نبود که در سانی رخ داده بود حس کرده بود؛ در واقع، شاید تا الان رون‌هایش را هم‌نرمی خوانده بود. با این حال، اکنون در وضعیتی نبود که به رازهای غامضِ نظمِ کیهانی توجه کند.
در عوض‌آهِ تمامِ حواسش پیِ‌ترک‌خورده‌ای شمشیرِ شکسته بود.
دست دراز کرد، استخوان‌های فرسوده را به نرمی لمس کرد و سپس آن‌ها را به درونِ دریای روحش کشید.نبود با ناپدید شدنِ بقایای پدرش و پنهان شدنشان در اعماقِ روحِ او، نفیس آهِ سنگینی کشید و نگاهش را‌سپس به شمشیرِ ترک‌خورده‌ای دوخت که از سنگ بیرون زده بود و فانوسِ افسون‌شده‌ای که از گاردِ دسته‌اش آویزان بود.
جایی در دوردست، در آن سوی شهرِ باستانی، قدیس و سایه‌های خویشاوندانِ کشته‌شده‌اش هنوز‌پلیدهای داشتند آخرین مدافعانِ شهر را قتل‌عام می‌کردند؛ پلیدهای زیادی باقی نمانده بودند، در حالی‌گیجیِ که صفوفِ ارتشِ خاموشش مدام پرشمارتر می‌شد. آن نبرد هم به‌زودی به پایان می‌رسید.
اما حالا که گیجیِ اولیهٔ ناشی از‌داده تکمیلِ بافت از بین رفته بود، سانی‌حال حس کرد سرمایی وهم‌آور در سینه‌اش نشست.
هنوز غرق در وحشت بود.
در واقع ترسش‌بقایای بسیار فلج‌کننده‌تر شده‌ناپدید بود؛ ترسی تقریباً ملموس.
سانی اخم کرد‌قدیس و تمرکزش را‌کشته‌شده‌اش به درون معطوف ساخت.
«بافت... چرا اون دیمونِ شوم تو‌تغییری رو خلق کرد؟ بافنده دقیقاً می‌خواست‌رون‌هایش چی برای وارثش به جا بذاره؟»
بافت موهبت‌های متعددی به سانی بخشیده بود که بیشترشان صرفاً او را قوی‌تر و سرسخت‌تر می‌کردند؛شهرِ به‌خصوص دومی. اما همین حرف را می‌شد دربارهٔ تمامِ تبارهای ایزدی هم زد. هر یک از‌حالی آن‌ها نوادگانِ ایزدان را همه‌جانبه قدرتمند می‌کردند و به‌طورِ خاص روی یک وجه از وجودشان متمرکز می‌شدند.
پس اگر سانی از آبدیدگیِ‌می‌افتاد کلیِ ناشی از جمع‌کردنِ بافت‌کرده چشم‌پوشی می‌کرد، چه چیزی باقی می‌ماند؟
پاسخ کاملاً ساده‌قدیس بود. در واقع تا‌هنوز حدِ خنده‌داری واضح بود.
چیزی که‌پدرش برایش می‌ماند،ناپدید تواناییِ بافندگی بود.
هر قطعه از تبارِ بافنده، به طریقی تواناییِ او را برای اجرای جادوی بافنده ارتقا می‌داد.شهرِ بافتِ خون به او تواناییِ درکِ بافت‌های طلسم را می‌بخشید، بافتِ استخوان اجازه می‌داد با آن‌ها‌حالی تعامل کند، بافتِ گوشت ظرافتش را هنگامِ کار با رشتهٔ جوهر بالا می‌برد... و الی آخر.
حتی طلسمِ کابوس هم بود که‌ناپدید منبعی بی‌پایان از خاطره‌ها و پژواک‌ها را‌الان برای مطالعه و یادگیری در اختیارش می‌گذاشت.
بنابراین، پربیراه نبود اگر‌سایه‌های می‌گفت بافنده می‌خواسته وارثش‌داشتند در بافندگی استاد شود.
اما چرا؟
سانی جادوگرِ قدرتمندی بود، اما در نمای کلی، روشِ منحصربه‌فردش برای خلقِ افسون‌ها اساساً برتر از دیگر مکاتبِ جادو نبود. از بیشترِ‌هنوز جادوگرانِ انسانی جلوتر بود، اما این امر تا حدِ زیادی به استعداد و قدرتِ شخصی‌اش برمی‌گشت، نه به منحصربه‌فرد بودنِ روش‌هایش به‌عنوانِ یک‌ناشی افسونگر. دیگر تنها بافندهٔ موجود هم نبود — آنانکه داشت در آن به تسلط می‌رسید و بقیه هم راهش را در پیش می‌گرفتند.
پس چه چیزی در بافندگی‌می‌افتاد این‌قدر اهمیت داشت که تبارِ‌کرده دیمونِ تقدیر حولِ آن می‌چرخید؟
سانی لحظه‌ای بی‌حرکت ماند، به‌خویشاوندانِ دنبالِ چیزی در درونِ خود گشت‌شهر و سپس نفسش را حبس کرد.
یعنی همینه؟
پاسخی که یافت، پیامدهای ترسناکی داشت. پاسخ این بود که بافندگی به‌خودی‌خود هیچ اهمیتی نداشت. یاد دادنِ نحوهٔ بافتنِ افسون‌ها به او مهم‌داشتند نبود — چیزی که اهمیت داشت این بود که یادگیریِ بافندگی او را برای چه چیزی آماده می‌کرد. سانی بافندگی را از طلسمِ کابوس‌بین یاد گرفته بود. با مشاهدهٔ اینکه طلسم چطور خاطره‌ها و پژواک‌ها را می‌بافت، بر پایه‌های جادو تسلط یافته بود... پس قدمِ بعدی چه بود؟
قدمِ بعدی یادگیری از موجودی بود که طلسمِ کابوس‌داده را خلق کرده بود. از بافنده. و برای این کار،نبود سانی باید چیزی را که بافنده بافته بود مشاهده می‌کرد.
سانی در واقع چیزی در اختیار داشت که دیمونِ تقدیر شخصاً خلق‌قتل‌عام کرده بود. نقابِ بافنده بود — یکی از دو خاطرهٔ ایزدی که بافنده‌پایان بافته و به کاهنِ اعظم و کاهنهٔ اعظمِ طلسمِ کابوس هدیه داده بود.
اما این چیزی‌می‌افتاد نبود که سانی‌تغییری باید مشاهده می‌کرد...
ساختهٔ دیگری از‌سنگینی بافنده هم بود که‌سنگ به آن دسترسی داشت.
طلسمِ کابوس بود.
طلسمِ کابوس، همان چیزی که تمامِ بیدارشدگان سازوکارِ درونی‌اش را در ثانیه‌های کوتاه میانِ فتحِ کابوس و‌حالی بازگشت به آغوشِ بی‌رحمِ واقعیت می‌دیدند — خلأِ سیاه و بی‌پایانی که با ستارگانِ بی‌شمار روشن شده‌سرمایی بود، ستارگانی که همگی با پرتوهای نورِ نقره‌ای به هم متصل بودند و الگویی پهناور و درک‌ناپذیر می‌ساختند.
آن خلأِ پرستاره نیز‌ناپدید یک بافتِ طلسم بود... در‌واقع واقع خودِ بافتِ طلسم بود.
و سانی با مشاهدهٔ آن‌ترک‌خورده‌ای می‌توانست یاد بگیرد بافنده می‌خواسته‌افسون‌شده‌ای او در چه چیزی تسلط یابد.
لـ...لعنتی...
تمامِ این مدت‌قدیس درست جلوی چشمش بود‌هنوز — جلوی چشمِ همه.
با حس کردنِ اینکه چنگال‌های سردِ ترس دورِ قلبش تنگ‌تر می‌شوند،الان حالتِ زشتی روی چهرهٔ سانی نشست. حسی به او می‌گفت که باید‌کند این رشته‌افکار را سریع به نتیجهٔ منطقی‌اش برساند... وگرنه اتفاقِ ناگواری می‌افتاد.
انگار ساعت‌ها از زمانی که بافتِ سایه را جذب کرده‌افسون‌شده‌ای بود می‌گذشت، اما در واقعیت تنها چند لحظه سپری شده‌خویشاوندانِ بود. و با گذشتِ ثانیه‌ای دیگر، لرزه‌ای بر اندامِ سانی افتاد.
بافتِ طلسم؟
یک تفاوتِ فاحش و اساسی میانِ بافتِ طلسمِ کابوس و بافتِ خاطره‌ها و پژواک‌هایی که‌باقی طلسم و سانی خلق می‌کردند به چشم می‌خورد. تفاوت این بود که خاطره‌ها از رشتهٔ‌ناشی جوهر بافته می‌شدند، در حالی که طلسمِ کابوس... طلسمِ کابوس از رشته‌های تقدیر بافته شده بود.
سانی از قبل تواناییِ لمسِ رشته‌های تقدیر را به دست‌شاید آورده بود و حتی می‌توانست دانشی از آن‌ها کسب کند —کیهانی با این حال، این توانایی‌اش هم ابتدایی بود و هم پرخطر.
پس منطق می‌گفت این‌نگاهش همان چیزی بود که‌بیرون [بافت] باید به او می‌بخشید...
ظرفیتِ بیشتری‌سایه‌ای برای دستکاریِ‌پدرش رشته‌های تقدیر.