چپتر 2472: پیش‌فرضِ بی‌گناهی
0سانی که اسمِ پوچ‌گرا را آورد، موردرت هیچ واکنشی نشان نداد —کنم البته جز واکنشی که از یک آدمِ عادی انتظار می‌رفت. اضطراب، ناراحتی‌مسلماً و رگه‌ای از خشم در چهره‌اش نمایان شد، اما نه چیزی بیشتر.
اگر داشت نقش بازی می‌کرد،برخورد لیاقتش این بود که بازیگرِ‌آدم‌هایش اصلیِ یک تئاترِ نامدار باشد.
اما از طرفی، این‌جوابی دقیقاً همان کاری بود‌آمد که از دستِ موردرت برمی‌آمد.
آهی کشید‌اخم و سر‌چشمانِ تکان داد.
«که این‌طور.آمد شنیدم یه قربانیِ‌اخم جدید پیدا شده؟»
افی سر تکان داد.
«دقیقاً. جسد رو‌آنکه دیروز توی یه پارک‌جلو کنارِ رودخونه پیدا کردن.»
انگار موردرت از شنیدنِ‌چشمانِ خبر ناراحت شد، اما‌وکیل کمی هم کنجکاو بود.
«چقدر غم‌انگیزه. با این حال، کارآگاه‌ها...ناگهان برام سؤاله که چرا بین این‌همه‌کنم آدم، لازم دیدین با من صحبت کنین؟»
چهره‌اش پر‌متأسفانه از گیجیِ‌زیاد معصومانه‌ای بود.
سانی گلویش را صاف کرد.
«راستش، قربانی یکی از کارمندهای‌آینه‌وارش شما بود. فارغ‌التحصیلِ یکی از خیریه‌های‌چیه گروهِ دلاوری و نگهبانِ همین ساختمون.»
با شنیدنِ‌آمد اسمش، انگار موردرت‌اخم واقعاً جا خورد.
«اون مردِ جوون؟ اما...زیاد اما من همین دو‌جوابی روز پیش باهاش سلام‌علیک کردم.»
سانی با‌داشتین جدیت سر‌جوابی تکان داد.
«متأسفانه همین‌طوره.اخم زیاد باهاش‌چشمانِ برخورد داشتین؟»
پیش از آنکه موردرت جوابی بدهد، یکی از آدم‌هایش‌درخشید جلو آمد و چیزی در گوشش زمزمه کرد. اخم‌معذب کرد و رگه‌ای از خشم ناگهان در چشمانِ آینه‌وارش درخشید.
«...چرا باید‌متأسفانه وکیل خبر کنم؟برخورد این مزخرفات چیه!»
مرد را مرخص کرد‌جوابی و با چهره‌ای معذب رو‌گوشش به سانی و افی کرد.
«ببخشید. کارمندهای من گاهی... زیادی حساس می‌شن. مسلماً‌وکیل گروهِ دلاوری هر کمکی از دستش بربیاد برای پیشبردِ‌گاهی پرونده می‌کنه — فقط بگین چی لازم دارین، کارآگاه‌ها.»
سانی مدتی ساکت ماند. کم‌کم داشت باورش می‌شد‌آینه‌وارش که حافظهٔ موردرت برنگشته است... اما باز هم،مرخص این موضوع او را از پوچ‌گرا بودن مبرا نمی‌کرد.
سخت می‌شد تصور کرد این مردِ دلپذیر، خوش‌برخورد،جوابی آراسته و شیک شب‌ها در خیابان‌های شهرِ سراب پرسه‌چشمانِ بزند تا چشمِ مردم را از کاسه در بیاورد.
در چشمانش نه خبری از جنون بود، نه نیتِ قتلی... فراتر از آن، اصلاً هیچ غریزهٔ‌باید کشتاری در آن‌ها دیده نمی‌شد. سانی خودش آدم‌کش بود، برای همین قاتل‌ها را خوب می‌شناخت —دستش با این حال، حواسش می‌گفت که مدیرعاملِ گروهِ دلاوری چیزی نیست جز آدمی نرم، نازپرورده و بی‌خطر.
اما از طرفی،ناگهان پیش‌تر هم گولِ‌درخشید موردرت را خورده بود.
حتی می‌توانست چند سناریوی عجیب‌وغریب را تصور کند... مثلاً اینکه حافظهٔ موردرتِ واقعی فقط شب‌ها بیدار می‌شد‌چهره‌ای و با پنهان شدنِ ماه پشتِ افق دوباره از بین می‌رفت، به‌طوری که مردِ بخت‌برگشته کاملاً بی‌خبر‌دارین از کارهایی که خودِ واقعی‌اش در خواب کرده بود بیدار می‌شد. کی گفته بود چنین مزخرفاتی غیرممکن است؟
سانی کمی مکث‌همین‌طوره کرد، بعد تصمیم گرفت‌آنکه دیگر وقت تلف نکند.
«خب... اول از همه،جوابی خیلی کمک می‌کنه اگه‌آمد بدونیم شبِ قتل کجا بودین.»
موردرت چند لحظه با‌چشمانِ گیجی نگاهش کرد، بعد‌وکیل با ناباوری چشمانش گرد شد.
«من... مظنونم؟»
سانی شانه بالا انداخت.
«آره. چرا که نه؟»
موردرت کمی براندازش‌ناگهان کرد، بعد ناگهان‌درخشید زد زیرِ خنده.
«من... ببخشید! می‌دونم که اصلاً جای‌ناگهان خنده نداره، ولی من؟ من راه بیفتم‌مزخرفات تو خیابون آدم بکشم؟ چه فکرِ مضحکی.»
سر تکان داد.
«آخه چه دلیلی‌آنکه داره دست به همچین‌جلو کارِ وحشتناکی بزنم، کارآگاه؟»
سانی به نگاهِ سرگرمِ او‌آینه‌وارش که حتی ذره‌ای اضطراب در آن‌چیه نبود خیره شد و آهی کشید.
«راستش رو‌آمد بخواین، هنوز دلیلش‌اخم رو دقیق نفهمیدیم.»
موردرت ابرویی بالا انداخت.
«که این‌طور. پس شاید سؤالِ‌بدهد بهتر این باشه که—چه دلیلی‌زمزمه دارین به من شک کنین؟»
انگار واقعاً کنجکاو بود.
سانی و افی نگاهی‌زمزمه ردوبدل کردند. بعد، افی‌آینه‌وارش کمی به جلو خم شد.
«واقعاً نمی‌دونین، یا‌همین‌طوره فقط دارین خودتون رو‌آنکه به اون راه می‌زنین؟»
موردرت چند بار پلک زد.
«چی رو بدونم؟»
افی نوچی کرد.
«طبیعتاً دربارهٔ مدارکی که توی اولین صحنهٔ جرم پیدا شد.آدم‌هایش فقط چند قطره خون که مالِ مقتول نبود... در عوض،باید آقای موردرت، متعلق به شما بود. آزمایشِ دی‌ان‌ای هم تأییدش کرده.»
موردرت با‌داشتین چهره‌ای کاملاً‌جوابی گیج نگاهش کرد.
«خونِ من توی صحنهٔ‌چشمانِ جرم پیدا شده؟ حتماً‌وکیل دارین شوخی می‌کنین، کارآگاه آتنا.»
سانی اخم کرد؛ از اینکه‌اخم هنوز کوچک‌ترین نشانه‌ای از دروغ گفتنِ‌وکیل موردرت دیده نمی‌شد، کلافه شده بود.
«یعنی می‌خواین بگین از اون نمونهٔ دی‌ان‌ای هیچ خبری نداشتین؟ با توجه به اینکه چقدر سفت‌وسخت ما رو از‌درخشید پیگیریِ اون سرنخ منع کردن، باورش برام سخته. یه نفر خبر داشته و یه نفر دستور داده تحقیقات رو‌برای متوقف کنن. اوه... نکنه این کار هم بدونِ دستورِ شما و به دستِ همون کارمندهای زیادی حساستون انجام شده؟»
موردرت مدتی ساکت ماند و حالتِ‌آدم‌هایش سرگرمی آرام‌آرام از چهره‌اش محو شد.ناگهان سرانجام، با تحقیر به زیردستانش نگاه کرد.
«...می‌فهمم باورش براتون سخته کارآگاه، ولی واقعاً تا قبل از اینکه شما بگید، اصلاً خبر نداشتم چنین نمونهٔ دی‌ان‌ای‌حساس وجود داره. با این حال... اگه درست یادم مونده باشه، شبی که پوچ‌گرا اولین قربانیش رو گرفت، من توی یه‌برنگشته شامِ خیریهٔ خیلی شلوغ بودم. باید کلی فیلمِ ضبط‌شده باشه که من رو در حالِ معاشرت با مهمان‌ها نشون بده.»
سانی لبخندِ تلخی زد.
«فیلم‌های ضبط‌شده‌متأسفانه رو می‌شه‌زیاد دست‌کاری کرد.»
موردرت با‌داشتین کنجکاوی به‌جوابی او نگاه کرد.
«و لابد شهادتِ شاهدها رو هم می‌شه خرید؟ اما کارآگاه،مزخرفات یه ایرادی توی منطقِ شما هست. خیلی راحت‌تر نبود که‌می‌شن یه نفر دی‌ان‌ایِ من رو توی صحنهٔ جرم جاسازی کنه؟»
سانی چند لحظه به‌زمزمه او چشم‌غره رفت و‌آینه‌وارش بعد با بی‌میلی اعتراف کرد:
«البته. می‌شه چند قطره خون رو‌داشتین جاسازی کرد. ولی کی تا این‌آمد حد پیش می‌ره که براتون پاپوش بدوزه؟»
موردرت ساکت ماند،آنکه سپس آهِ تلخی کشید‌جلو و نگاهش را برگرداند.
«من دشمنانِ بی‌شماری‌ناگهان دارم، کارآگاه‌ها. متأسفانه این‌باید هم از تبعاتِ شغلمه.»
از چشمِ سانی دور نماند‌اخم که موردرت موقعِ گفتنِ این‌باید حرف، به عکسِ خانوادگی نگاه کرد.
پس... مثل‌متأسفانه اینکه اوضاع چندان‌برخورد هم گل‌وبلبل نبود.
سانی کمی‌داشتین به جلو‌جوابی خم شد.
«شخصِ خاصی مدنظرتون هست؟»
بعد، با‌آمد لبخندِ محوی‌زمزمه اضافه کرد:
«راستی، حالِ خواهرتون چطوره؟»
برای اولین بار،آنکه نشانه‌ای از درهم‌شکستن در‌جلو چهرهٔ موردرت نمایان شد.
اما آنچه پشتِ آن لبخندِ دلپذیر‌درخشید آشکار شد، بدخواهیِ بی‌رحمانهٔ خودِ واقعی‌اش‌مرد نبود. در عوض... درد بود؟ اندوه؟ سردرگمی؟
موردرت چند لحظه خشکش زد، بعد‌ناگهان به پشتیِ صندلی تکیه داد و‌کنم با حالتی سرد به سانی نگاه کرد.
«خواهرم نمی‌تونه پشتِ این‌زیاد قضیه باشه. اون... مدتی‌جوابی پیش دچارِ فروپاشیِ روانی شد.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«فروپاشیِ روانی؟»
موردرت آرام سر تکان داد.
«اون... ممکنه... توی اون وضعیتِ نامتعادلش، سعی کرده باشه‌بدهد به من آسیب بزنه. الان داره توی یه مرکزِ معتبر‌درخشید درمان می‌شه — بعیده از اونجا تونسته باشه کاری کنه.»
«مورگان سعی‌داشتین کرده موردرت‌جوابی رو بکشه؟»
با توجه به چیزهایی که‌آینه‌وارش مورگان به او گفته بود، این‌چیه موضوع کاملاً منطقی به نظر می‌رسید.
سانی چیزهایی را‌گوشش که فهمیده بودند‌ناگهان در ذهن مرور کرد.
به نظر می‌رسید نسخهٔ آینهٔ بزرگِ موردرت هیچ یادی از خودِ واقعی‌اش ندارد. هیچ مدرکِ قاطعی وجود نداشت که او را به‌کنم قتل‌ها ربط دهد و خودِ این مرد هم به‌شکلِ عجیبی بی‌گناه به نظر می‌رسید. خاندانِ دلاوری در این عالمِ خیالی یک خانوادهٔ‌دارین بزرگ و مهربان بود و مورگان مدتی پیش سعی کرده بود برادرش را بکشد، که باعث شده بود سر از تیمارستان درآورد...
البته اگر می‌شد حرف‌های‌جوابی موردرت را باور کرد، این‌گوشش کار به صلاحِ خودش بود.
«لعنتی. فکر کنم‌ناگهان الان حتی کمتر‌درخشید از قبل می‌فهمم.»
مورگان... به نظر‌گوشش می‌رسید مورگان تمامِ‌ناگهان جواب‌ها را دارد.
سانی با چهره‌ای‌همین‌طوره درهم به پرترهٔ‌داشتین خانوادگیِ دلاوری نگاه کرد.
«پس شاید‌داشتین یه صحبتی با‌بدهد خواهرتون داشته باشیم.»
حالتِ چهرهٔ موردرت عوض شد.
«به‌هیچ‌وجه. تحتِ هیچ شرایطی شما — یا هیچ‌کسِ دیگه‌ای‌درخشید — مزاحمِ خواهرم نمی‌شه. اون به شوک و ترومای بیشتری‌ببخشید نیاز نداره که حواسش رو از روندِ درمانش پرت کنه.»
صدایش سرد و قاطع بود‌برخورد و برای اولین بار، اقتدارِ هولناکِ‌جلو حاکمِ گروهِ دلاوری را نشان می‌داد.
سانی می‌خواست جواب بدهد، اما در‌آدم‌هایش همان لحظه، افی به جلو خم شد‌چشمانِ و دستش را روی شانهٔ موردرت گذاشت.
و گفت:
«هی. موردرت... به خودت بیا.»
«داره چی‌کار می‌کنه؟!»
چشمانِ سانی کمی‌آنکه گشاد شد و‌آدم‌هایش چشمانِ موردرت هم همین‌طور.
برای چند لحظه،ناگهان سکوت در دفترِ‌درخشید مجلل حاکم شد.
سپس، چیزی‌آمد در نگاهِ‌زمزمه موردرت تغییر کرد.
ناگهان به نظر می‌رسید...
گیج شده‌داشتین است و‌جوابی کمی هم خجالت‌زده؟
دستِ افی را به‌آرامی گرفت، با‌درخشید دستپاچگی آن را از روی شانه‌اش‌مرد برداشت و با لحنی مردد پرسید:
«ببخشید، کارآگاه‌آمد آتنا؟ از چی‌اخم به خودم بیام؟»
افی اخم کرد، بعد‌زیاد دستش را پس کشید‌جوابی و گلویش را صاف کرد.
«اون... اِ... همین‌طوری گفتم. بی‌خیال.»
به سانی‌اخم نگاه کرد و‌آینه‌وارش ابرویی بالا انداخت.
به نظر می‌رسید هر اقتداری که به‌عنوانِ اربابِ حصار داشت،باید اصلاً روی موردرت اثری نگذاشته بود. او همچنان در بی‌خبریِ‌گاهی کامل از هر یادی به سر می‌برد... حداقل در ظاهر.
حالا هم خیلی مشتاق‌زیاد بود که هرچه زودتر‌جوابی آن‌ها را راهی کند.
لبخندی جذاب به چهره‌اش بازگشت.
«همون‌طور که گفتم، خوشحال می‌شم هر کمکی از دستم برمیاد برای تحقیقات بکنم. می‌تونیم پروندهٔ شخصیِ اون‌گاهی قربانیِ بیچاره رو از منابعِ انسانی درخواست کنیم... فیلم‌های امنیتیِ آخرین شیفتش رو هم می‌شه ردیف کرد. متأسفانه‌کم‌کم الان باید شما رو به دستیارهام بسپارم، کارآگاه — لطفاً من رو ببخشید، ولی برنامه‌م امروز حسابی پُره.»
به همین سادگی، جلسه تمام شد. طولی نکشید‌آینه‌وارش که سانی و افی جلوی برجِ دلاوری ایستاده‌مرخص بودند و با چهره‌هایی درهم به آن نگاه می‌کردند.
افی آهی کشید.
«خب. اینم از...»
اما پیش از آنکه‌چشمانِ حرفش تمام شود، صدای‌وکیل رابطِ سانی بلند شد.
آن را از جیبش بیرون آورد، با نگاهی‌آینه‌وارش تاریک به آن خیره شد و دکمهٔ سبز‌مرخص را فشار داد تا تماس را وصل کند.
یک لحظه بعد — و تا مدتی‌آنکه پس از آن — فریادهای خشمگینِ سروانِ دایرهٔ‌اخم قتل از بلندگوی ضعیفِ رابط به گوش می‌رسید.
سانی نفسِ عمیقی کشید.
«لعنت...»