چپتر 3115: تاریک و شوم

سانی هیسی کشید و سرانجام حس کرد دردی که روحش را از هم می‌درید، دارد فروکش می‌کند. هستهٔ سایهٔ جدیدش کاملاً شکل گرفته بود و‌امتناع​ او دوباره تایتان شده بود — به همین زودی. اصلاً طول نکشید تا طبقه‌اش را پس بگیرد. البته این کار به قیمتِ از دست رفتنِ اشباحِ‌ساکت​ بی‌شماری برایش تمام شده بود که قلمرواش را تا حدی ضعیف می‌کرد. اما در مجموع، این فقدان چیزی بود که راحت می‌توانست با آن کنار بیاید.

با نوعِ نبردهایی که این روزها می‌جنگید، آن دسته از اشباحش که پایین‌تر از رتبهٔ عروج‌یافته بودند، به‌ندرت فرصت پیدا می‌کردند کارِ مفیدی‌چنین​ انجام دهند. بنابراین، بسیاری از آن‌ها و همچنین برخی از اشباحِ قوی‌تر را که ادغامشان در سپاهِ سایه دشوار بود، مصرف کرده بود.‌داد​ در واقع، حس می‌کرد دارد روحش را که مدت‌ها نیاز به پاک‌سازی داشت، تمیز می‌کند... همین الان هم حس می‌کرد خلوت‌تر شده است.

در آینده، باید این توانِ تازه‌یافته را بیشتر بررسی می‌کرد. آیا‌رشد​ ممکن بود بتواند سپاهِ سایه را یکپارچه کند و آن دسته‌برای​ از اشباحش را که واقعاً قدرتمند بودند، از این هم قوی‌تر کند؟

به‌نحوی، سانی بعید می‌دانست. هرچه بود، اشباح مرده بودند و در نتیجه ثابت و بی‌تغییر. تغییر و‌دست‌کم​ رشد برخلافِ طبیعتشان بود. با این حال، می‌توانست برخی از اشباحش را به سایه تبدیل کند و اشباحِ‌نداشت​ ضعیف‌تر را به خوردشان بدهد. دیگر نیازی نبود برای تغذیه‌شان دنبالِ خاطره‌ها بگردد — دست‌کم تا رتبهٔ مطلق.

فراتر از آن، حتی خودش هم نمی‌دانست چطور به سایه‌هایش کمک کند تا خداشدن را فتح کنند، یا اینکه اصلاً چنین چیزی ممکن‌طلسم​ است یا نه. دست‌کم طلسم یا از کمک کردن امتناع می‌کرد یا توانش را نداشت. صرف‌نظر از این، در حال حاضر سانی فقط‌نفیس​ می‌توانست این ایده را کنار بگذارد. هرچه بود، او همین الان هم هفت سایه داشت و نمی‌توانست سایهٔ دیگری را در خود جا دهد.

با این حال، سانی حس‌برای​ می‌کرد دیر یا زود راهی‌دست‌کم​ برای همین کار پیدا می‌کند.

فعلاً، نفسش را‌می‌دانست​ آهسته بیرون داد و‌نتیجه​ به نفیس نگاه کرد.

انگار تا حدی بهبود یافته بود؛ ساکت نگاهش می‌کرد. سانی مجبور نبود اتفاقی را که برایش افتاده‌دست‌کم​ بود توضیح دهد، چون نفیس به‌خوبی می‌توانست رون‌هایش را بخواند — او می‌فهمید که بافت را کامل‌توانش​ کرده، یک هستهٔ سایه را از دست داده و با فدا کردنِ هزاران شبحش توانسته هستهٔ جدیدی بسازد.

لبخندی کمرنگ‌نیازی​ روی لب‌های‌برای​ سانی نشست.

سانی گفت: «می‌بینی؟‌نیازی​ مثل روزِ اولم‌تغذیه‌شان​ شدم. جای نگرانی نیست.»

سپس ناله‌ای کرد و کمی خون تف‌نتیجه​ کرد. نفیس نگاهی طولانی به او انداخت،‌حال​ بعد آهی کشید و سر تکان داد.

نفیس گفت:‌برخلافِ​ «سایه‌ات داره‌حال​ نگاهم می‌کنه.»

با شنیدنِ این حرف، سانی نگاهش را به سایه‌ای دوخت که بدنش روی شن‌های‌نمی‌دانست​ سیاه می‌انداخت. حتی از غبارِ ابسیدینی که رویش افتاده بود هم تاریک‌تر بود؛ بی‌حرکت،‌صرف‌نظر​ به‌جای اینکه مطیعانه حرکاتِ او را تقلید کند، با دقت به نفیس خیره شده بود.

سانی اخم کرد.

نمی‌دانست باید از سایهٔ جدید چه انتظاری داشته باشد، اما‌تغییر​ امیدوار بود که مثلِ آن دیوانه باشد که دوباره متولد شده‌نبود​ است. با این حال، تازه‌وارد با سلفِ سقوط‌کرده‌اش کاملاً تفاوت داشت.

سایهٔ جدید فقط... تاریک به نظر‌ضعیف‌تر​ می‌رسید. بسیار تاریک‌تر از چیزی که باید‌تغذیه‌شان​ می‌بود، و تا حدِ زیادی هم شوم.

در واقع، سانی با نگاه‌تغذیه‌شان​ کردن به آن حس کرد‌مطلق​ سرمایی در ستون فقراتش دوید.

آهی کشید.

سانی گفت: «به دنیای زنده‌ها خوش اومدی، تازه‌وارد. خب،‌بی‌تغییر​ در واقع به عالمِ مرگ. اسمت رو می‌ذارم... صبر کن،‌دیگر​ ما همین الانشم یه سایهٔ مورمورکننده داریم. ها، پس چی؟»

سانی لحظه‌ای به فکر‌حال​ فرو رفت، سپس با برقی‌دیگر​ در چشمانش دهان باز کرد.

اما پیش از آنکه‌برای​ بتواند حرفی بزند، نفیس‌بگردد​ حرفش را قطع کرد:

«اسمش رو‌دیگر​ نذار چندشِ‌نبود​ شمارهٔ دو.»

برقِ چشمانِ سانی کمرنگ شد.

لحظه‌ای ساکت‌برخلافِ​ ماند و‌حال​ بعد پوزخند زد.

«هر چی. پس‌نبود​ می‌ذاریم وهم‌انگیز. این به‌خاطره‌ها​ حال‌وهوای شومت هم می‌خوره.»

سایهٔ وهم‌انگیز آرام سرش‌نبود​ را چرخاند و در‌خاطره‌ها​ سکوت به او خیره شد.

همهٔ سایه‌ها ساکت بودند، اما سکوتِ نامحسوسِ این سایه به‌شکلی عجیب دلهره‌آور بود. سانی سرفه‌ای‌تبدیل​ کرد، کنترلِ یاورِ ارزشمند و جدیدش را به دست گرفت و او را در قالبِ یک‌خودش​ آواتار ظاهر کرد. پس از آن، اجازه داد تجسمِ دیگرش به جایش به سایه تبدیل شود.

نگاهی به‌برخلافِ​ نفیس انداخت‌حال​ و آه کشید.

«همین‌جا به سفرمون پایان بدیم؟»

ترکِ عالمِ سایه برایش راحت بود. کافی بود با‌بگردد​ یکی دیگر از تجسم‌هایش فانوسِ سایه را احضار کند‌کمک​ و از طریقِ دروازه‌اش از آن سرزمینِ متروک بگریزد.

نفیس ابرویی‌بعید​ بالا انداخت‌هرچه​ و پرسید:

«فکرِ دیگه‌ای تو سرته؟»

سانی لحظه‌ای تردید‌نبود​ کرد و بعد‌دنبالِ​ سر تکان داد:

«فکر کنم... قبل از‌نبود​ رفتن بتونیم به یه‌خاطره‌ها​ دوستِ قدیمی سر بزنیم.»

نفیس از روی‌می‌دانست​ شن‌ها برخاست و‌مرده​ سر تکان داد:

«پس همین کار رو‌حال​ می‌کنیم. من هم خیلی‌بدهد​ وقت بود می‌خواستم ببینمش.»

حرف‌های زیادی برای گفتن داشتند و باید برنامه‌هایشان را با توجه به‌حتی​ این تجربهٔ جدید و هولناک تنظیم می‌کردند. کاسی هم باید در این‌کردن​ گفتگو شرکت می‌کرد... حتی موردرت، اگر خودش تمایل داشت، و البته آنانکه.

برای مثال، باید احتمالِ فرارِ زندانیِ ورطه از جهانِ زیرین را بررسی می‌کردند. سانی حس می‌کرد آن موجود دست‌کم فعلاً نمی‌تواند از‌اینکه​ آنجا خارج شود — هرچه باشد، آن وحشتِ ورطه‌ای که او را در بند کشیده بود نمرده بود، فقط زخمی شده بود. به‌زودی‌بیرون​ هم از آسیب‌هایی که دیده بود بهبود می‌یافت. اما مهم‌تر از همه، مه‌های سفیدی به چشم می‌خورد که کوه‌های تهی را پوشانده بود.

هیچ‌چیز نمی‌توانست جلوی نفوذِ خلأ به جهان را بگیرد. یقیناً یک‌رشد​ موجودِ نامقدس — موجودی که تنها آلوده به خلأ بود و‌برای​ از آن زاده نشده بود — نمی‌توانست به‌راحتی قفسِ سیالش را بشکافد.

اما حالا که سانی و‌تبدیل​ نفیس در عالمِ سایه بودند،‌نیازی​ می‌توانستند اول به دیدنِ یوریس بروند.

البته پیاده به سمتِ مقصدشان نرفتند. در عوض، سانی از گامِ سایه استفاده کرد تا‌چطور​ هر دویشان را از میانِ آن برهوتِ متروک عبور دهد. پس از تاریکیِ خفه‌کنندهٔ جهانِ‌فقط​ زیرین، احاطه شدن در گسترهٔ بی‌پایانِ سایه‌ها مانندِ استنشاقِ هوای تازه بود — آرامش‌بخش و رهایی‌بخش.

علاوه بر آن، عالمِ سایه‌برای​ دیگر او را زنده زنده نمی‌خورد...‌مطلق​ دست‌کم نه به آن آشکاریِ قبل.

بنابراین، سانی واقعاً از‌هرچه​ سفرِ سریعشان بر فرازِ دریای‌بی‌تغییر​ تپه‌های شنیِ ابسیدین لذت می‌برد.

با سرعتی خیره‌کننده حرکت می‌کرد،‌تبدیل​ اما باز هم کمی طول‌نیازی​ می‌کشید تا به یوریس برسند.

بنابراین، برای اینکه وقت‌برای​ را تلف نکند، سانی بار‌دست‌کم​ دیگر رون‌هایش را احضار کرد.

این بار، به شمارشگرِ قطعه‌های‌برای​ سایه اعتنایی نکرد و مستقیماً‌دست‌کم​ به رشته‌رون‌های دیگری چشم دوخت.

رون‌هایی که سایه‌هایش را‌هرچه​ توصیف می‌کردند... به‌ویژه رونی‌ثابت​ که قدیس را نشان می‌داد.

هرچه باشد، تکاملِ‌طبیعتشان​ قدیس تقریباً به‌ضعیف‌تر​ پایان رسیده بود.

این بار، بسیار سریع‌تر از همیشه به آن دست یافته بود — شاید‌خودش​ به این دلیل که از قبل نیمی از راهِ رسیدن به طبقه‌ای بالاتر را‌نداشت​ طی کرده بود، یا شاید صرفاً به این دلیل که شرایط چنین اقتضا می‌کرد.

رون‌ها چنین می‌گفتند: