چپتر 2185: سرودِ زاغ
0سیشان کاسی را به اعماقِ آن سازهٔ سرد برد.نزدیک هرچه پایین‌تر می‌رفتند و از دروازه‌های بیشتری می‌گذشتند، هوا‌عروج‌یافته‌اش سردتر می‌شد، تا جایی که کاسی بی‌اختیار به لرزه افتاد.
سرانجام، سکوتی‌نیست مطلق آن‌ها را‌عمیق در بر گرفت.
کجاست؟
با وجود اینکه کاسی در وضعیتِ عجیبی قرار داشت و نمی‌توانست‌گیج‌ومنگش سرشتش را به‌خوبی مهار کند، توانِ خفته‌اش همچنان کار می‌کرد — حتی‌بودند اگر فهمیدنِ چیزی که به او می‌گفت بسیار دشوارتر از همیشه بود.
بنابراین، کنجکاو بود‌گذاشته ببیند رون‌ها دربارهٔ ملکه‌چون چه به او می‌گویند.
احتمالاً چیزِ زیادی به او نمی‌گفتند، چرا‌جهان که کسی به قدرتمندیِ کی سونگ بی‌شک‌درست از خود در برابرِ پیشگویانِ کنجکاو محافظت می‌کرد.
با این‌گیج‌ومنگش حال، امیدوار بود‌حواسش چیزی دستگیرش شود.
سیشان دستی رویِ شانهٔ کاسی گذاشت، او را مجبور‌حالی به توقف کرد و سپس به‌آرامی شانه‌اش را به‌فعالش پایین فشار داد. کاسی چاره‌ای جز زانو زدن نداشت.
کیسه از‌نشانی رویِ سرش‌معطوف برداشته شد.
نه چیزی می‌شنید و نه‌عمیق بویی حس می‌کرد. انگار توانِ خفته‌اش‌عظیم اشاره می‌کرد که هیچ‌کس روبه‌رویش نیست.
با این حال، آن را حس‌نشانی می‌کرد... حضوری ژرف و عمیق که انگار‌نزدیک تمامِ جهان را در خود غرق می‌کرد.
گویی جانوری عظیم، باستانی‌رعب‌آور و رعب‌آور درست روبه‌رویش‌شده در تاریکی پنهان شده بود.
کاسی، در حالی که با ذهنِ گیج‌ومنگش‌چون کلنجار می‌رفت، حواسش را به نشانی که رویِ‌توانست سیشان گذاشته بود معطوف کرد و فعالش کرد.
شاید چون خیلی به هم نزدیک بودند، یا‌غرق شاید صرفاً از رویِ شانس، این بار واقعاً‌پنهان توانست تسلطِ ضعیفی رویِ توانِ عروج‌یافته‌اش حفظ کند...
و لرزید.
با نگاه کردن از‌رعب‌آور دریچهٔ چشمانِ سیشان، سرانجام‌شده توانست ببیند کجا هستند.
تالارِ سنگیِ بزرگی‌گذاشته احاطه‌شان کرده بود که‌چون پر از سایه بود.
نوری سرد از آن‌ژرف بالا می‌تابید و تختِ‌غرق سنگیِ تنهایی را روشن می‌کرد.
زنی با زیباییِ خیره‌کننده رویِ تخت‌نشانی نشسته بود و پیراهنِ قرمزش مانندِ رودی‌نزدیک از خون رویِ پله‌های آن ریخته بود.
پوستش مانندِ جسد رنگ‌پریده بود‌درست و موهایش به جویباری از‌ذهنِ تاریکیِ نفوذناپذیر و درخشان می‌مانست.
لبخندِ محوی رویِ‌گذاشته لبانِ وسوسه‌انگیزش نقش بسته‌چون بود و چشمانش، چشمانش...
مسحورکننده بود... اما‌حضوری در عینِ حال‌تمامِ وهم‌انگیز و آزاردهنده.
نشانه‌ای از خلأ و فاصله‌گرفتن‌حواسش در آن‌ها دیده می‌شد، مانندِ چشمانِ‌چون کسی که مدت‌ها پیش مرده بود.
او منشأِ همان حضورِ‌رعب‌آور وحشی، طاقت‌فرسا و جانوری بود‌حالی که کاسی حس کرده بود.
اگر حضورِ آنویل سنگین و خفقان‌آور‌شاید بود، حضورِ کی سونگ نامحسوس بود —بار و به همین دلیل ترسناک‌تر جلوه می‌کرد.
کاسی حس کرد‌حضوری ترس با چنگال‌های‌تمامِ یخی‌اش قلبش را می‌فشارد.
این همان ترسِ باستانی و‌حواسش اولیه‌ای بود که همهٔ موجوداتِ زنده‌چون در حضورِ شکارچیِ برتر حس می‌کردند.
دو نوجوان — یک پسر و یک دختر‌شده — در دو طرفِ تخت ایستاده بودند و‌گذاشته با چشمانی خالی به دوردست خیره شده بودند.
چند لحظه طول‌گذاشته کشید تا کاسی‌شاید بفهمد هیچ‌کدامشان زنده نیستند.
نه...
هیچ‌کدام از‌گیج‌ومنگش آن سه‌می‌رفت نفر زنده نبودند.
چون زنِ خیره‌کننده‌ای که‌رعب‌آور رویِ تخت نشسته بود‌شده هم بی‌شک مرده بود.
کاسی که سعی می‌کرد‌معطوف بر شوکِ خود غلبه کند،نزدیک لرزید و تعظیمِ عمیقی کرد.
«درود، اعلی‌حضرت.»
زنِ مرده سرش را کمی چرخاند و‌گذاشته به او نگاه کرد؛ نگاهی که باعث‌بودند شد تمامِ بدنِ کاسی بی‌اختیار به لرزه بیفتد.
کی سونگ چیزی نگفت. در عوض، پسرِ‌پنهان مرده‌ای که سمتِ چپش ایستاده بود دهان‌حواسش باز کرد و با صدایی رسا گفت:
«سرودِ سقوط‌کردگان...»
تقریباً هم‌زمان،نیست دخترِ مرده هم‌عمیق به حرف آمد:
«...کنجکاو بودم ببینمت.»
کاسی سعی کرد تپشِ دیوانه‌وارِ قلبش را‌پنهان آرام کند. کمرش را صاف کرد و‌حواسش رو در روی زنِ مردهٔ روی تخت ایستاد.
هیچی نیست.
توانِ خفته‌اش چیزی به‌ژرف او نشان نمی‌داد، انگار اصلاً‌گویی کسی روبه‌رویش نبود. تقریباً انگار...
حالتِ چهره‌اش عوض شد.
«شما... یه عروسکید.»
ملکه به پشتیِ تخت‌معطوف تکیه داد و دخترِ‌خیلی مرده خنده‌ای آهنگین سر داد.
کاسی به‌زحمت توانست تعادلش را‌عمیق حفظ کند تا تلوتلو نخورد.جانوری افکارش در هم گره خورد.
کی سونگ — یعنی بدنِ اصلی‌اش — صرفاً یک عروسک‌شاید بود، درست مثلِ آن دو جوان و بقیهٔ زائرانش. او چیزی‌ضعیفی نبود جز جسدی که با قدرتِ سرشتش به حرکت درآمده بود.
پس ظرفِ واقعی‌اش کجا بود؟
کاسی لب‌هایش‌نشانی را روی‌معطوف هم فشرد.
«پس مطمئن نیستم که واقعاً‌عمیق همدیگه رو دیده باشیم، سرورم. اگه‌عظیم جسارت نباشه می‌پرسم... خودِ واقعی‌تون کجاست؟»
کی سونگ با‌کلنجار لبخند به او نگاه‌گذاشته کرد. پسر جواب داد:
«همه‌جا.»
کاسی به خود لرزید.
همه‌جا...
به‌طورِ غریزی فهمید منظورِ ملکه چیست. این‌طور نبود که هر کدام از عروسک‌های‌نزدیک مرده‌اش بتوانند ظرفِ روحش باشند... بلکه همهٔ آن‌ها با هم ظرفِ او بودند،کردن و او همه‌جا حضور داشت، هر جا که هزاران زائرش بودند، همیشه، و هم‌زمان.
به این معنی که برای کشتنِ‌تاریکی ملکهٔ زاغ... باید تمامِ عروسک‌های بی‌شمارش‌کلنجار نابود می‌شدند، فرقی نمی‌کرد کجا باشند.
نفیس و سانی‌گذاشته چطور قرار بود از‌چون پسِ این کار بربیایند؟
کاسی مدتی ساکت ماند.
سرانجام، نفسش‌گیج‌ومنگش را آرام‌می‌رفت بیرون داد.
«در سراسرِ گورِ خدا، عروسک‌های شما همراهِ سربازای ارتشِ سرودن. اونا‌گیج‌ومنگش اولین نفراتی‌ان که حمله می‌برن و اولین نفراتی‌ان که از پا درمیان.بودند این یعنی شما هزار بار جنگیدین، سرورم، و ده‌هزار بار کشته شدین.»
کی سونگ — عروسکی که‌فعالش از بدنِ اصلی‌اش ساخته شده‌بودند بود — سرش را کج کرد.
«...یک میلیون‌نیست نبرد. ده‌ژرف میلیون مرگ.»
هر وقت می‌خواست حرف بزند، یکی از آن دو جوانِ مرده به جایش‌نزدیک این کار را می‌کرد. گاهی دو صدای رسا با هم هماهنگ می‌شدند و بعد‌دریچهٔ دوباره از هم جدا می‌شدند، طوری که انگار افرادِ بی‌شماری در حالِ صحبت بودند.
کاسی شجاعتش را جمع کرد.
چند لحظهٔ‌نشانی طولانی تردید کرد‌فعالش و بعد گفت:
«وقتی استاد اوروم مرد،ژرف من پیشش بودم. تصاویری‌غرق از گذشته‌اش رو دیدم.»
کی سونگ سرش را پایین‌حواسش انداخت و برای لحظه‌ای گذرا، ردی‌چون از اندوه در چهره‌اش نمایان شد.
«عمو اوری...»
آهِ نامحسوسی‌نشانی از لب‌های‌معطوف مسحورکننده‌اش خارج شد.
اما آن ردِ احساس در‌عمیق یک آن از بین رفت‌جانوری و خونسردیِ غیرانسانی جایگزینش شد.
«که چی؟»
کاسی نفسِ عمیقی کشید.
«اون معلمِ شما بود، مگه نه؟ یه بار از شاگردای‌بودند آکادمی پرسید جوهرِ نبرد چیه. جوابِ شما... شکست بود. گفتین‌لرزید اگه کسی مجبور بشه بجنگه، یعنی از قبل شکست خورده.»
کی سونگ‌نیست با کنجکاوی به‌عمیق او نگاه کرد.
«حالا اگه‌گیج‌ومنگش اینو گفته‌می‌رفت باشم چی؟»
کاسی لبخندِ تلخی زد.
«پس این جنگ برای‌معطوف چیه؟ مگه این بزرگ‌ترین شکستی‌نزدیک نیست که می‌شه تصور کرد؟»
ملکه چند لحظه ساکت ماند.
سپس، هر دو جوانِ مرده‌حواسش با نشاط خندیدند و صدای‌شاید رسایشان بی‌نقص در هم آمیخت.
وقتی خنده‌شان‌عظیم آرام گرفت،رعب‌آور دخترِ مرده گفت:
«البته که هست.گذاشته فکر می‌کردم این‌شاید موضوع کاملاً بدیهی باشه.»