چپتر 2473: سکوتِ دلپذیر
0سانی بقیهٔ روز را به شنیدنِ سرزنش‌های سروان، پر‌جراح‌گونه کردنِ فرم‌ها و دریافتِ گزارش‌های پزشکِ قانونی گذراند —عصر نه اینکه چیزِ دندان‌گیری برای گزارش دادن وجود داشته باشد.
درست مثلِ قربانیانِ قبلی، روی بدنِ آخرین قربانی هم زخم‌های مختلفی به چشم می‌خورد که نشان می‌داد مردِ جوانِ بیچاره پیش‌نمایان از کشته شدن درگیرِ نبردی ناامیدانه بوده است. این بار علتِ مرگ آسیبِ شدید به ستونِ فقرات بود — گردنش را شکسته‌مظنونینِ بودند. معلوم نبود چشم‌هایش را پیش از مرگ درآورده‌اند یا پس از آن، اما این کار با دقتی جراح‌گونه انجام شده بود.
«عجب مکافاتی.»
پس از رسیدگی به‌آن‌ها این کارهای روزمره، سانی‌عکس‌ها اواخرِ عصر به خانه برگشت.
...این بار، یادش ماند که پیش از دور شدن از پی‌تی‌ویِ‌شده باستانی‌اش، آن را خاموش کند. کاشف به عمل آمد که این ماشین‌های‌دور عجیب هیچ حالتِ آماده‌به‌کاری ندارند و هر بار باید کاملاً خاموش شوند.
«چقدر بدوی. کرگدنِ من عمراً...»
واردِ آپارتمان که شد،توده‌ای بطری را روی دستگیرهٔ در‌چاپ‌شده میزان کرد و آه کشید.
تلویزیون — نوعی مرکزِ سرگرمیِ بدوی — را روشن کرد تا ببیند اخبار چه می‌گوید. سپس درِ کمد را‌وصل باز کرد و تمامِ لباس‌ها را از چوب‌لباسی‌ها بیرون کشید. پشتِ آن‌ها، توده‌ای ظاهراً آشفته از عکس‌ها و اسنادِ‌هویتِ چاپ‌شده نمایان شد که روی نقشهٔ بزرگی از شهرِ سراب پونز شده و با نخ‌های قرمز به هم وصل بودند.
کارآگاهِ اهریمن با وجودِ تعلیق شدن، هرگز دست از کار روی پروندهٔ پوچ‌گرا نکشیده بود. عکس‌ها متعلق به قربانیانِ قاتلِ‌برگشت زنجیره‌ای و همچنین مظنونینِ مختلف بود. اسنادِ چاپ‌شده حاویِ جزئیاتی دربارهٔ هویتِ آن‌ها، صحنه‌های جرم و کالبدشکافی‌ها بود. نخ‌های قرمز‌چقدر همهٔ این‌ها را به هم وصل می‌کرد... بی‌شباهت به تارهای تقدیری نبود که تمامِ هستی را به هم پیوند می‌دادند.
فقط مشکل اینجا بود که سانی‌درِ نمی‌توانست الگوی پیونددهندهٔ این رویدادهای ظاهراً‌بیرون نامربوط را در این بافتِ قرمز ببیند.
دست‌کم هنوز نمی‌توانست...
اخبار پخش شد و به پایان رسید، بی‌آنکه هیچ اطلاعاتِ مفیدی در بر داشته باشد. پر از‌نخ‌های وحشت‌افکنی دربارهٔ پوچ‌گرا بود و چند گزارشِ تبلیغاتی هم دربارهٔ گروهِ دلاوری و جدیدترین اقداماتش پخش شد. اما‌حاویِ فردا قرار بود اخبار پر از تصاویرِ افی شود، چون می‌خواست یک نشستِ خبری برای مطبوعات برگزار کند.
سانی دوباره رو به‌چشم‌هایش نقشهٔ شهرِ سراب کرد‌دقتی و مشغولِ بررسیِ سرنخ‌ها شد.
اما مدتی‌ببیند بعد، نگاهی دزدکی‌سپس به تلویزیون انداخت.
اخبار تمام شده بود و نوعی سریالِ درامِ‌اسنادِ فانتزی و عاشقانه پخش می‌شد. سانی با اخمی‌نخ‌های تمسخرآمیز، دوباره به عکس‌های قربانیانِ قاتلِ زنجیره‌ای خیره شد.
اما مدتی بعد، به خودش که‌ظاهراً آمد دید جلوی تلویزیون نشسته و‌نقشهٔ با دقت محوِ تماشای سریال شده است.
«عجب. اون... تزکیه‌ست؟ خیلی عجیب به نظر می‌رسه، ولی یه کم شبیهِ بیداریِ طبیعیه. اما این فرقه‌های شیطانی‌عصر و راستین دیگه چیه؟ اون آدمای فرقهٔ راستین که انگار یه مشت آشغالِ تمام‌عیارن. اصلاً چرا اون دختر‌ندارند رو شکنجه دادن؟ فقط به خاطر اینکه پسرِ پادشاهِ دیوها رو نجات داده بود؟ اَه! چه سریالِ مسخره‌ای...»
می‌خواست سراغِ سرنخ‌ها برگردد، اما یک‌درِ ساعت بعد به خودش که آمد،بیرون دید هنوز میخکوبِ صفحهٔ تلویزیون است.
«داری چیکار می‌کنی دخترهٔ احمق! اون جاودانهٔ راستینِ خوش‌تیپ بعد از اینکه دزدیدیش و کلِ شب بهش زل زدی، معلومه‌اهریمن که داره یه دیوِ درون رو تو خودش می‌پرورونه! با شناختی که از اون آدمِ نچسب و خسته‌کننده دارم، نُه ماه‌همهٔ میره تو انزوا و دیوِ درونش رو بیرون می‌کشه، که اونم بعدش شکلِ آدمیزاد می‌گیره و برمی‌گرده تا بلای جونت بشه!»
انگار تا حالا‌پشتِ هیچ شبحِ ذهنی‌ظاهراً به پستش نخورده بود!
سانی که حرصش درآمده بود، خواست‌اما کانال را عوض کند... با این حال،مکافاتی یک ساعت بعد هنوز همان‌جا نشسته بود.
«نه، نه، نه... نمی‌بینی که گورِ شمشیر یه تله‌ست؟! تو هیچ‌وقت شمشیرِ آسمانیِ صاعقه رو به‌ظاهراً دست نمیاری. در عوض، ده فرقهٔ جاودانهٔ راستین قراره بهت کمین بزنن! آخه تو دیگه چه‌وجودِ جور بانوی دیوی هستی، احمق؟ اون پسرِ لعنتیِ پادشاهِ دیوها هم چه مرگشه که درست‌وحسابی راهنماییت نمی‌کنه؟»
و یک ساعتِ بعد:
«آها، که این‌طور. پس پسرِ پادشاهِ دیوها تو مدتی که تو مرده بودی، به اوجِ میانیِ پایینیِ قلهٔ حقیقیِ بالاترین اوجِ قلمروِ‌وجودِ روحِ نوپا رسیده. اونم فقط تو پنج سال! خدایان... حتی اگه بدنِ دخترِ عالیجنابِ آسمانی رو هم تسخیر می‌کردی، رسیدن به اون‌می‌کرد احمق کارِ راحتی نبود! بدتر از همه اینکه هنوز فکر می‌کنی تو گورِ شمشیر بهت خیانت کرده... نوچ، همو ببوسین بره دیگه!»
و کمی بعد...
«نه دیوِ درون، نه! چطور می‌تونی همین‌طوری بری و خودت رو فدا‌بیرون کنی؟! اون جاودانهٔ نچسب نُه ماهِ تمام تو انزوا وقت گذاشت تا‌شهرِ بکشتت بیرون، پس تو باید زنده بمونی! به خاطرِ مامان و بابا!»
...پیش از آنکه‌آن‌ها متوجه شود، صبح‌آشفته از راه رسید.
درست مثل هر روز، قدیس پیش از سپیده‌دم بیدار شد. آپارتمانش جادار و خلوت بود و سکوتی آرامش‌بخش‌عصر در آن موج می‌زد. باران پشتِ پنجره‌های سراسری آرام صدا می‌کرد. در دوردستِ آسمانِ ابری، خطِ باریکی به‌ندارند رنگِ یاسیِ کم‌رنگ کشیده می‌شد و تاریکیِ ژرفی را که شهر را در بر گرفته بود، رفته‌رفته پس می‌زد.
دوست نداشت عجله کند، از این رو، زندگی‌اش زمان‌بندیِ دقیق و نظمِ سفت‌وسختی داشت. هر روز را با دوراندیشی‌اسنادِ و دقتی آرام آغاز می‌کرد تا از تک‌تکِ دقایق بیشترین بهره را ببرد. برخی عادت داشتند قدیس را به یک‌متعلق اثرِ هنری تشبیه کنند... او به‌ندرت به تملق‌شان توجه می‌کرد، اما خودش دوست داشت زندگی‌اش را یک اثرِ هنری بداند.
به‌عنوانِ هنرمند، باید هر روز‌ظاهراً را با دقت شکل می‌داد‌نمایان تا شاهکاری بی‌نقص خلق کند.
صبح زمانِ ورزش، بهداشتِ فردی، رسیدگی به خود و تغذیه بود — پس امروز هم مثل هر روز، روزش‌وصل را با یک برنامهٔ ورزشیِ سنگین و یک‌ساعته آغاز کرد. بدنش ابزارِ اصلی‌اش برای شکل دادن به زندگی‌اش بود؛هویتِ همچنین پایه و اساسِ یک ذهنِ سالم به شمار می‌رفت، بنابراین تلاش می‌کرد آن را در وضعیتی بی‌نقص نگه دارد.
دقیقاً یک ساعت بعد، قدیس ورزش را متوقف کرد و دوشِ ده‌دقیقه‌ای گرفت؛ در این حین از لوسیونِ پاک‌کننده و لوسیونِ لایه‌بردار استفاده‌دور کرد و بعد شامپو و نرم‌کنندهٔ ملایمی به موهایش زد. ده دقیقهٔ دیگر صرفِ رسیدگی به پوست شد و پس از آن ده‌بطری دقیقه به مراقبت از مو اختصاص یافت. در نهایت، برای خودش املتی ساده با سبزیجات درست کرد و یک فنجان قهوهٔ سیاه دم کرد.
قدیس در سکوت صبحانه خورد و هم‌زمان اخبار‌باز را از فیدِ شخصی و منظمش خواند و چند‌آشفته مقالهٔ علمی را نشان کرد تا بعداً مطالعه کند.
در آخر، لباسِ شیکی را که‌آشفته از اولِ هفته برای امروز آماده کرده‌شهرِ بود پوشید و از خانه بیرون رفت.
این موقعِ صبح ترافیک سبک بود و او در مسیرِ رانندگی به سمتِ‌بزرگی محلِ کار، به موسیقی، پادکست یا کتابِ صوتی گوش نمی‌داد. ماشینش غرق در سکوت‌پوچ‌گرا بود و تنها صداهای خفهٔ شهری که داشت بیدار می‌شد به داخل نفوذ می‌کرد.
قدیس پس از حدود سی دقیقه در راه بودن، واردِ مطبِ تمیز و مرتبش شد‌کارهای و نود دقیقهٔ دیگر را صرفِ بررسیِ پروندهٔ بیماران و آماده کردنِ خودش برای آن‌آمد روز کرد. دقیقاً رأس ساعتِ نُه صبح، درِ مطب باز شد و دستیارش به داخل آمد.
«دکتر قدیس،ببیند مراجعه‌کنندهٔ ساعتِ‌می‌گوید نُهِ شما اینجاست.»
سر تکان داد.
«لطفاً راهنماییش کن داخل.»
این اولین حرفی بود که‌درآورده‌اند پس از بیدار شدن در‌انجام چهار ساعتِ پیش، به زبان می‌آورد.
قدیس به حرفهای بیمار گوش می‌داد و با دقت یادداشت‌لباس‌ها برمی‌داشت. پس از یک استراحتِ پانزده‌دقیقه‌ای، مراجعه‌کنندهٔ دیگری را دید و‌نمایان سپس برای سرکشی به بخشِ بستریِ به‌شدت محافظت‌شدهٔ محلِ کارش رفت.
سرانجام، وقتِ ناهار رسید.
معمولاً قدیس وعده‌ای مقوی می‌خورد که خودش آماده کرده بود، اما‌نمایان امروز قرارِ دیگری داشت — حتی اگر نخوردنِ یک وعدهٔ غذایی‌وجودِ ایده‌آل نبود، غرورش به‌عنوانِ یک فردِ حرفهای در اولویت قرار داشت.
از بیمارستان خارج شد و به سمتِ ساختمانِ مجاوری راند که در آن مطبِ‌رسیدگی خصوصیِ کوچکی اجاره کرده بود. بیمارش از قبل آنجا منتظرش بود؛ به ماشینِ کثیف‌کاشف و قراضه‌اش تکیه داده بود و با نگاهی غایب به چشم‌اندازِ شهر چشم دوخته بود.
خودِ مرد هم بی‌شباهت به ماشینش نبود. لباس‌هایش ارزان و چروکیده‌چوب‌لباسی‌ها بود، موهایش ژولیده و رنگ‌ورخسارش به‌شکلی بیمارگونه پریده بود؛ چشمانش هم‌نقشهٔ کاسهٔ خون بود و حلقه‌هایی تیره و گودافتاده زیرشان دیده می‌شد.
در یک روزِ عادی، قدیس در دل احساسِ انزجار می‌کرد، اما در کمالِ تعجب، مرد با‌نخ‌های وجودِ همهٔ این‌ها کاملاً گیرا به نظر می‌رسید. جذابیتی تاریک و رندانه در ظاهرِ آشفته و‌مظنونینِ نگاهِ سردش وجود داشت. قدیس با دیدنِ او، هجومِ ناگهانیِ احساسی عجیب را نیز حس کرد.
دقیقاً کشش نبود، بلکه بیشتر شبیهِ... اشتیاق‌آشفته بود؟ تعلق‌خاطر؟ نمی‌توانست تشخیص دهد و از‌شهرِ این واکنشِ عجیبش حسابی جا خورده بود.
«کارآگاه.»
مرد نگاهش‌ببیند کرد و بعد‌سپس لبخندِ کم‌رنگی زد.
«سلام، دکتر.پشتِ ممنون که‌توده‌ای برام وقت گذاشتی.»
من... از‌بیرون این مرد‌آن‌ها خوشم میاد؟
منظورِ قدیس از نظرِ‌چشم‌هایش عاشقانه یا جسمی نبود، بلکه‌جراح‌گونه صرفاً به‌عنوانِ یک انسان بود.
خب، جای تعجب هم نداشت. اگر یک چیز بود‌تمامِ که او در آدم‌ها ارزش می‌گذاشت، شایستگی بود —عکس‌ها ویژگی‌ای که با معیارهای او، بی‌نهایت کمیاب به شمار می‌رفت.
کارآگاه سانلس همان‌قدر که درهم‌شکسته بود، نبوغ هم داشت و درست با همان پشتکاری زندگی‌اش را شکل می‌داد‌وصل که خودِ قدیس می‌داد... حتی اگر شاهکاری که سعی در خلقش داشت، بیشتر از آنکه زیبا باشد، ترسناک به‌هویتِ نظر می‌رسید — پر از درون‌مایه‌های خوفناک و تمایلاتِ خودویرانگرانه، اما چنان گیرا که نمی‌شد از آن چشم برداشت.
قدیس لحظه‌ای درنگ کرد.
امروز چیزی‌معلوم در او‌چشم‌هایش متفاوت بود...
«بفرما. بیا داخل.»