چپتر 2929: در آستانه
0کمی بعد،رود جزیرهٔ آلتیا‌جزیره‌ای را ترک کردند.
سفر به آستانه طولانی، اما بی‌دردسر بود. هرچه به‌پیاده شهرِ آلوده نزدیک‌تر می‌شدند، آبِ رودِ بزرگ رفته‌رفته کم‌عمق‌تر‌آورد می‌شد و مجبور بودند مسافت‌های طولانی را پرواز کنند.
سانی برای اینکه نفیس مجبور نشود مدام از‌اژدها سرشتش استفاده کند، مؤدبانه پیشنهاد داد کُشنده آن‌ها‌نهایت را روی پشتِ پهن و اژدهاگونه‌اش سوار کند.
...چیزی نمانده بود برای دومین بار سرش‌پیاده را به باد بدهد، منتها این بار نه‌یاد با تیغه‌ای تیز، بلکه با نیش‌های یک اژدها.
خوشبختانه، بیشترِ سایه‌هایش پیش‌تر ترمیم شده بودند. بنابراین در نهایت،داشت آن دو بر پشتِ دو زنبورِ ابسیدین سوار شدند و‌سوم با سرعتی خیره‌کننده بر فرازِ رودِ بزرگ به پرواز درآمدند.
نفیس راهشان را روشن می‌کرد. از دور، حتماً شبیه به‌ادامه ستاره‌ای دنباله‌دار به نظر می‌رسیدند که از پهنهٔ بی‌کرانِ رودِ بزرگ‌داده می‌گذشت و درخششِ خیره‌کننده‌اش در آبِ راکد و تاریک بازتاب می‌یافت.
اما همین که به آستانه نزدیک شدند، سانی زنبورها را مرخص کرد‌پیش‌تر و با ظهور دادنِ سایه‌ها لایهٔ نازکی از مادهٔ جامد روی رود‌راهشان ساخت؛ جزیره‌ای کاملاً مسطح که تا چند کیلومتر در هر سو امتداد داشت.
آمادهٔ نبرد،کیلومتر پیاده به‌داشت راهشان ادامه دادند.
در همین حین، نفیس نبردِ نهاییِ‌مسطح کابوسِ سوم را به یاد آورد...نبرد نبردی که سانی از دست داده بود.
«آستانه زمانی شهرِ جویندگانِ حقیقت بود؛ شهری که تا جای ممکن‌دادند نزدیک به مصب ساخته بودنش. اما وقتی ما پیداش کردیم، فقط‌زمانی حاشیه‌های شهر باقی مونده بود. بقیه‌اش زیرِ جویندهٔ اول دفن شده بود.»
سانی پیش‌تر این داستان‌تیغه‌ای را شنیده بود، اما‌اژدها هرگز با این جزئیات.
«جویندهٔ اول چه شکلی بود؟»
چهرهٔ نفیس در هم رفت.
«یه... تودهٔ عظیم و بی‌شکل از گوشتِ سرخ بود که مثلِ یه تومورِ در حالِ پخش شدن دنیا رو پوشونده بود. کلِ‌زمانی شهر رو فرا گرفته بود و گوشت داشت می‌ریخت توی رودِ بزرگ و آلوده‌اش می‌کرد. جویندهٔ اول مدام رشد می‌کرد. وقتی برای اولین‌شنیده بار دیدیمش، راحت می‌شد تصور کرد که این گوشتِ نفرت‌انگیز یه روز کلِ رودِ بزرگ رو می‌پوشونه و تمامِ مقبرهٔ آریل رو می‌بلعه.»
لحظه‌ای مکث‌منتها کرد و‌تیغه‌ای بعد افزود:
«بدتر از اون این بود که جویندهٔ اول فقط یه پلید نبود. منشأ‌کابوسِ آلودگی بود؛ سرچشمهٔ نفرینِ وحشتناکی که به جانِ رودِ بزرگ افتاده بود. لمس‌مصب کردنِ گوشتش یعنی آلوده شدنِ درجا به تباهی... پس چطور باید نابودش می‌کردیم؟»
نفیس سر تکان داد.
«و خودِ آلودگان هم بودن. حتی اگه تا اون موقع همهٔ طاعون‌ها از بین رفته بودن، خرابه‌های آستانه‌آورد هنوز پر از پلیدها بود. قدرتمند و باستانی هم بودن؛ خیلی‌هاشون فاسد‌شده بودن، بعضی‌هاشون سقوط‌کرده. خودِ جویندهٔ اول‌شهر و بی‌شمار موجودِ کابوس که ازش محافظت می‌کردن... همهٔ اینا برای یه مشت استاد کاری غیرممکن به نظر می‌رسید.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«و تو‌کیلومتر فقط... همه‌چیز‌داشت رو منفجر کردی؟»
نفیس لبخند زد.
«نه، نه دقیقاً. حداقل نه همون موقع.آمادهٔ اون چیز اون‌قدر عظیم بود که حتی‌نهاییِ با شعله‌های من هم از بین نمی‌رفت.»
به روبه‌رو‌منتها نگاه کرد‌تیغه‌ای و آهی کشید.
«به این نتیجه رسیدیم که جویندهٔ اول باید یه قلب داشته باشه... یا حداقل یه‌یاد هسته. یه جایی تو اعماقِ اون دریای گوشت، بقایای آلتیا از آن نُه‌تن در عمق‌پیداش دفن شده بود. برای همین، می‌خواستیم بهشون برسیم و منبعِ جویندهٔ اول رو نابود کنیم.»
چهرهٔ نفیس در هم رفت.
«من تنها کسی بودم که می‌تونستم بدونِ اینکه تباه بشم روی گوشتِ جویندهٔ اول راه برم، برای همین این‌نبردی کاری بود که باید به‌تنهایی انجام می‌دادم. اما قبلش، باید تا جایی که می‌تونستیم بهش نزدیک می‌شدیم و از‌مونده سپاهِ عظیمِ آلوده‌ها می‌گذشتیم. موردرت اونجا نقشِ کلیدی داشت — در واقع، بدونِ اون هرگز زنده به جویندهٔ اول نمی‌رسیدیم.»
لحظه‌ای مکث کرد‌این و بعد با‌بلکه لحنی تحقیرآمیز ادامه داد:
«اون ما رو از طریقِ بازتاب‌ها از بینِ آلوده‌ها رد کرد. این‌طوری، تونستیم واردِ آستانه بشیم، تا جایی که ممکن بود نزدیک‌حقیقت به گوشتِ جویندهٔ اول. البته آلوده‌ها هنوز هم حس‌مون می‌کردن... کای و افی عقب موندن تا جلوشون رو بگیرن. موردرت و کاسی‌هرگز طعمه شدن و یه‌سری‌شون رو دور کردن. در همون حال، من از کوهِ گوشت بالا رفتم و سعی کردم به قلبِ شهر برسم.»
چهره در هم کشید.
«وقتی رسیدم، سعی کردم راهی به قلبِ جویندهٔ اول باز کنم. سعی کردم بسوزونمش هم... اما گوشت سریع‌تر از‌نبردی اونی که بتونم نابودش کنم رشد می‌کرد. یه جایی پشتم، دسته‌ام داشت برام زمان می‌خرید و تو سیلِ ویرانگرِ‌مونده آلوده‌ها غرق می‌شد. داشتن به عقب رانده می‌شدن، به سمتِ جویندهٔ اول... به سمتِ اینکه خودشون هم آلوده بشن.»
نفیس سر‌منتها تکان داد و‌تیز لبخندِ بی‌جانی زد.
«خب، بقیه‌اش رو می‌دونی. در نهایت شش تا از هفت‌حین هسته‌ام رو منفجر کردم و شش برابرِ ویرانی‌ای که سرِ‌زمانی گرگ‌ومیش آورده بودم رو به راه انداختم. همون کارساز شد.»
چقدر هم مختصر و مفید.
تا آن موقع به انتهای جزیرهٔ سایه‌هایی که‌نبرد سانی ساخته بود رسیده بودند. نفیس به روبه‌رو نگاه‌یاد کرد، لحظه‌ای ساکت ماند و با لحنی ناراضی گفت:
«حالا که مطلق هستم... فکر‌تیز کنم فقط یکی دو تا‌بیشترِ هسته کافی باشه. شاید حتی یکی.»
سانی به سمتِ لبه رفت و قدمی به آن‌سوی آن برداشت.نبردِ لایهٔ سیاهی که روی آب قرار داشت امتداد یافت و زیرِ پایش‌شهری را گرفت. هم‌زمان، در جایی دوردست، جزیرهٔ سایه‌ها شروع به فروریختن کرد.
«این بار من اینجام. و با اینکه در برابرِ تباهی‌داشت مصون نیستم، می‌دونم چطور چیزها رو از دور نابود کنم.سوم پس، امیدوارم نیازی نباشه حتی یه هستهٔ روح رو فدا کنی.»
روی آب راه‌چند افتادند و مسیرِ تاریکی‌آمادهٔ زیرِ پایشان پدیدار شد.
خیلی زود، آستانه نمایان شد...
سانی و نفیس ایستادند‌داشت و در سکوتی غم‌انگیز‌ادامه به روبه‌رو خیره شدند.
بافت نابود شده بود و اثری از‌چند لطفِ سقوط‌کرده نبود. حتی جزیرهٔ آلتیا هم‌ادامه از این ویرانی در امان نمانده بود.
اما آستانه هنوز‌چند اینجا بود، هرچند‌داشت تغییر کرده بود.
تنها چیزی که آن را از نسخهٔ شبح‌واری‌اژدها که در اعماقِ کابوس وجود داشت متمایز می‌کرد...نهایت این بود که جویندهٔ اول دیگر آنجا نبود.
دریای گوشتِ نفرت‌انگیزی که زمانی شهرِ جویندگانِ حقیقت‌ادامه را در خود غرق کرده بود، دیگر وجود‌آورد نداشت و بی‌هیچ ردی از بین رفته بود.