چپتر 2600: نقشهٔ ستارگان
0ده‌ها صورتِ فلکی که در گسترهٔ مخملین و پهناورِ آسمانِ شب سوسو می‌زدند، منفجر شدند.فراتر برخی ستارگان خاموش شدند و برخی دیگر با شفق‌هایی درخشان شکوفا شدند؛ گویی پیش از‌گلویش آنکه در نمایشی باشکوه از خودتخریبی فرو بریزند، لحظه‌ای شکوهمند از درخششی خیره‌کننده را تجربه می‌کردند.
یا دست‌کم‌به‌خصوص این‌طور به‌تغییرِ نظر می‌رسید.
«صبر کن،مرگشان این اصلاً‌همین منطقی نیست.»
افسونی که سانی فعال کرده بود داشت مقدارِ عظیمی از جوهرش را می‌بلعید، اما با این‌شکلی حال، آن‌قدر قدرتمند نبود که بتواند ستارگانِ بی‌شماری را خاموش کند. حتی اگر بود هم چیزی‌واقعاً در آسمانِ شب تغییر نمی‌کرد؛ هرچه باشد، ستارگانِ پراکنده در گسترهٔ تاریکش به شکلی غیرقابل‌تصور دور بودند.
سال‌ها طول می‌کشید تا نورشان از خلأِ پهناورِ فضا عبور کند... دست‌کم همه‌چیز در‌زیبا جهانِ بیداری این‌طور کار می‌کرد. حتی اگر سانی واقعاً چند ستاره را نابود کرده‌شعله‌ور بود، تازه سال‌ها یا حتی دهه‌ها بعد می‌توانست تغییری ملموس در آسمانِ شب ببیند.
البته از نظرِ تئوری ممکن بود طلسمی که بافنده به جا گذاشته بود، در زمان رسوخ کرده و‌پرسید این ستارگان را در مقاطعِ مختلفی از گذشته‌های دور نابود کرده باشد، تا منظرهٔ مرگشان درست در همین‌افسون لحظه یک‌جا پدیدار شود. اما این... این کار حتی برای دیمونِ تقدیرِ خائن هم زحمتِ زیادی به نظر می‌رسید.
به‌خصوص که انگار این تغییرِ عجیب در آسمانِ شب هیچ نتیجهٔ‌تقدیرِ آشکاری، چه سودمند و چه غیر از آن، نداشت. تماشایش زیبا‌سودمند بود، اما فراتر از آن، به نظر نمی‌رسید اتفاقی افتاده باشد.
جت پرسید:
«سانی... آخه چه غلطی کردی؟»
چند لحظه درنگ کرد، الگوی عجیبِ‌مقاطعِ ستارگانِ ناپدیدشده و شعله‌ور را بررسی‌همین کرد و بعد گلویش را صاف کرد.
«راستش... کاملاً مطمئن‌همین نیستم؟ من فقط‌پدیدار افسون رو فعال کردم.»
آن پایین، روی عرشه‌های باغِ شب، مردم دورِ هم جمع می‌شدند‌لحظه و با دست به آسمان اشاره می‌کردند؛ از این منظرهٔ زیبا‌انگار شگفت‌زده شده بودند. انگار حسابی از این منظرهٔ غیرمنتظره لذت می‌بردند.
سانی نگاهی به عصای چوبیِ توی دستش انداخت و حس کرد که دارد بی‌وقفه جوهرش را می‌بلعد. در‌می‌کشید جایگاهِ یک قدیس نمی‌توانست این افسونِ مرموز را برای مدتی طولانی حفظ کند، اما حالا که یک مطلق بود،ملموس این موضوع دیگر اهمیتی نداشت. جوهرِ بیشتری به روحش سرازیر می‌شد و ذخایرش را تقریباً در دم پر می‌کرد.
«انگار افسونِ خطرناکی نیست.زمان در عینِ حال، اصلاً‌گذشته‌های نمی‌دونم هدفش چیه. چقدر مرموز.»
جت آهی کشید و‌لحظه بعد با حالتی متفکرانه به‌دیمونِ آسمانِ شبِ درخشان نگاه کرد.
مدتی در اعماقِ تاریکش‌مقاطعِ خیره ماند و بعد‌مرگشان با لحنی مردد گفت:
«خب، هدفش هرچی که‌ستارگانِ هست، باید به دریای‌اگر توفان ربط داشته باشه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«از چه نظر؟»
جت با‌درست حالتی خنثی به‌یک‌جا او نگاه کرد.
«تو دربارهٔ جایی‌درست که هستیم چیزِ‌یک‌جا زیادی نمی‌دونی، مگه نه؟»
وقتی سانی‌نبود جواب داد، لحنش‌بی‌شماری کمی آزرده بود:
«راستش رو بخوای خیلی چیزا می‌دونم. فقط بیشترِ دانشم دربارهٔ دریای توفان تئوریه، چون آگاهانه سعی می‌کردم تا‌می‌کشید جای ممکن از این مکان دور بمونم. هر وقت نزدیکِ پهنه‌های آبیِ بزرگ می‌شم هیچ اتفاقِ خوبی نمی‌افته... و‌ملموس از اونجایی که این یکی بزرگ‌ترین و وحشتناک‌ترینِ همه‌شونه، می‌تونی تصور کنی چقدر بی‌میل بودم که باهاش درگیر بشم!»
با نگاهی آزرده به او‌رسوخ خیره شد و دانسته‌هایش را دربارهٔ‌درست دریای توفان در ذهن مرور کرد.
سانی پس‌درست از مکثی‌لحظه کوتاه اضافه کرد:
«منظورت اینه‌زمان که به‌مقاطعِ مسیریابی ربط داره؟»
جت سر تکان داد.
«آره... دریای توفان شبیهِ هیچ جای دیگه‌ای توی عالمِ رؤیا نیست. از نظرِ مسیریابی‌یک‌جا توی آب‌هاش به‌شدت خطرناکه — و منظورم به‌خاطرِ پلیدهای وحشتناک، توفان‌های ترسناک و اون‌نتیجهٔ مهِ غلیظی نیست که همه‌چیز رو روزها یا حتی هفته‌ها از چشم مخفی می‌کنه.»
آهی کشید.
«بلکه خودِ فضا توی دریای توفان رفتارِ عجیبی داره. اینجا هیچ‌چیز مدتِ زیادی سرِ جاش نمی‌مونه و همه‌چیز نسبت به هم جابه‌جا می‌شه. ممکنه یه هفته‌نتیجهٔ توی یه خطِ راست کشتی برونی و آخرش سر از همون جایی دربیاری که راه افتاده بودی... این تازه بهترین حالته. ممکنه مسیری رو به سمتِ‌مطمئن یه بندرِ امن تعیین کنی، اما سر از آب‌های کشف‌نشده‌ای دربیاری که پر از انواعِ موجوداتِ کابوسِ مخوف و وحشت‌های غیرقابل‌تصوره. این یکی خیلی بیشتر پیش میاد.»
جت به‌کند آسمانِ پرستاره‌اگر نگاه کرد.
«برای همینه‌بافنده که شبگردها‌زمان این‌قدر مهم‌ان.»
سانی می‌دانست که شبگردها — لقبی که به افتخارِ بنیان‌گذارِ خاندانِ شب به برخی از اعضایش داده‌عجیب شده بود — می‌توانستند کشتی‌ها را از میانِ مه‌های دریای توفان هدایت کنند. در واقع، آن‌ها همین‌درنگ کار را برای کشتی‌های معمولی در اقیانوسِ هند هم انجام می‌دادند و به‌طور کلی در مسیریابی مهارت داشتند.
با توجه به اینکه آن‌ها تبارِ ایزدبانوی توفان را به ارث برده‌یک‌جا بودند، این موضوع جای تعجب نداشت؛ کسی که به ایزدبانوی آسمان‌های سیاه‌عجیب نیز معروف بود — ایزدبانوی اعماق، اقیانوس‌ها، تاریکی، ستارگان، سفر و راهنمایی.
...و فاجعه.
در هر حال، می‌دانست که تواناییِ مسیریابی در دریا از روی ستارگان یکی از توانایی‌های ذاتیِ بسیاری‌برای از اعضای خاندانِ شب است. آسمانِ بالای دریای توفان هم معمولی نبود — درست به اندازهٔ آب‌های‌زیبا مه‌آلودِ پایینش، اسرارآمیز و خطرناک بود، بنابراین هر کسی نمی‌توانست با رصدِ آن‌ها مسیرِ مطمئنی را تعیین کند.
و از آنجا که به نظر‌پدیدار می‌رسید افسونِ مرموزِ به‌جا‌مانده از بافنده‌زحمتِ جغرافیای آسمانِ شب را تغییر داده است...
«فکر می‌کنی این‌رسوخ عصا مسیری رو به‌منظرهٔ یه جایی نشون می‌ده؟»
این منطقی‌ترین‌کند نتیجه‌ای بود‌اگر که می‌توانست بگیرد.
بافنده تصویری از یک بافتِ طلسمِ عجیب را در آسمانی که باغِ شب در‌یک‌جا خواب می‌دید، به جا گذاشته بود. با تحققِ این بافتِ طلسم، آسمانِ واقعی تغییر‌نتیجهٔ کرده بود؛ طوری که انگار برخی ستارگان خاموش شده و برخی دیگر درخشان‌تر می‌سوختند.
ستارگان تنها راهِ مسیریابی در دریای توفان‌شود بودند و از این رو... منظرهٔ زیبای‌به‌خصوص بالای سرشان می‌توانست به‌نوعی یک نقشه باشد.
سانی اصلاً نمی‌دانست آن نقشه به کجا ختم می‌شود،درست اما کاملاً مطمئن بود که قطعه‌ای از تبارِ بافنده‌خائن که به دنبالش می‌گشت، همان‌جا در آن مکانِ مرموز است.
جت مدتی مکث‌حتی کرد و بعد‌تغییر شانه‌ای بالا انداخت.
«راستش، من هم تا حدودی می‌تونم توی دریای توفان مسیریابی کنم. این یکی از امتیازاتیه‌پدیدار که به ناخدای باغِ شب داده شده. اما هنوز توی ستاره‌خوانی خیلی باتجربه نیستم —سودمند برای همین، واقعاً نمی‌تونم بگم که این افسون مسیری رو به جایی نشون می‌ده یا نه.»
نگاهی به او‌همین انداخت و سپس‌پدیدار لبخندِ محوی زد.
«با این حال، چند‌مقاطعِ نفری رو می‌شناسم که‌مرگشان از پسِ این کار برمیان.»