چپتر 2363: صخرهٔ خردشده
0کوه‌های بازیِ آریل عظیم بودند و بسیار بلندتر از هر قله‌ای روی زمین سر به‌رودهایی فلک کشیده بودند. به‌شکلِ چشمگیری ناهموار و بادوام بودند، تقریباً نابودناشدنی؛ با توجه به اینکه‌گرگ قرار بود هر کدام میدانِ نبردی برای موجوداتی فوق‌العاده قدرتمند باشند، چاره‌ای جز این هم نبود.
با این حال، در هر نبردی که سانی در این عالمِ‌آتشفشانِ مینیاتوری می‌جنگید، کوهِ موردنظر ناگزیر آسیب می‌دید. دو درگیری با کندوی‌برخورد یخ و نبردِ هولناک با فراوانی، ویرانیِ مورمورکننده‌ای به بار آورده بود.
اما حتی آن حد از ویرانی نیز در مقایسه با آنچه بر سرِ آتشفشانِ‌فروریخته معبدِ حقیقت می‌آمد رنگ می‌باخت؛ حالا که شش پیکر — سه پیکر از اَش‌می‌ریخت و سه پیکر از اسنو — روی دامنه‌های آن با هم برخورد کرده بودند.
مقیاسِ غیرقابل‌تصورِ فاجعه‌ای که در حالِ رخ‌دادن بود، تضادِ عجیبی با زیباییِ رؤیاگونه و‌تازه درخشانِ ابرهای زراندودِ پایین داشت. نقابِ سیاه و مواجِ خاکستر در بالا نیز با‌ردّی درخششِ طلاییِ آفتابِ بامدادی روشن شده بود و این منظرهٔ خیره‌کننده را تکمیل می‌کرد.
میانِ طلای سفید و زیبای ابرها‌عظیمی و طلای سیاه و چشم‌نوازِ خاکستر، صحنه‌ای‌عریضی از ویرانیِ مطلق در حالِ وقوع بود.
در دامنهٔ جنوبی، تودهٔ عظیمی از صخره‌های خردشده به درونِ دریای ابرها فروریخته بود. زمین با شکاف‌های عریضی پاره‌پاره شده بود و رودهایی از موادِ‌غیرقابل‌تصورِ مذاب از روی سنگ‌های فرسوده به پایین جریان داشت و به درونِ پردهٔ شیری‌رنگِ مهِ چرخان می‌ریخت. فاجعه تازه داشت شروع می‌شد — سانی و‌خیره‌کننده گرگ در گردبادی نابودگر به هم گره خورده بودند، آرام به سمتِ دهانهٔ آتشفشان حرکت می‌کردند و ردّی از ویرانی پشتِ سرِ خود بر جا می‌گذاشتند.
در دامنهٔ شمالی، گرگ‌های برف به انتهای پلِ شیشه‌ای رسیده بودند. این همان تنگنای طبیعی بود که‌پاره‌پاره اگر می‌خواستند پا روی سطحِ خاکسترپوشِ آتشفشان بگذارند باید از آن عبور می‌کردند، پس همان‌جا بود که فالانکسِ‌نابودگر زنبورهای ابسیدین با آن‌ها روبه‌رو شد و شتابان جلو رفتند تا دشمن را از کُشنده دور نگه دارند.
با این حال، گرگ‌های برف بسیار زیرک بودند. به‌جای برخورد با آرایشِ جنگی و منظمِ سایه‌های حشره‌مانند، به توده‌ای خروشان از‌خورده برف تبدیل شدند و سعی کردند آن‌ها را دور بزنند — این جانورانِ اعظم آن‌قدر هوشمند بودند که بدانند کماندارِ مرگباری‌اگر که پشتِ زنبورهای ابسیدین پنهان شده بود تهدیدِ اصلی است و از این رو، مصمم بودند اول کُشنده را از میان بردارند.
اما وقتی زنبورها بال‌های نیمه‌شفافشان را باز کردند، تلاششان ناکام‌دریای ماند. وزشِ بال‌های ابسیدین بادِ توفان‌زایی به پا کرد که‌جریان بهمنِ برف را به عقب راند و جلوی پیشروی‌اش را گرفت.
گرگ‌های برف چاره‌ای نداشتند جز اینکه کالبدِ فیزیکی به خود بگیرند و با تمامِ خشمِ حیوانیِ‌می‌باخت خود بر سرِ سایه‌ها آوار شوند. چشمانِ سرخشان به‌شدت درخشید. دندان در ابسیدینِ صیقلی فرو بردند،رؤیاگونه آن را با پنجه‌هایشان خرد کردند و در یک آن چندین زنبور را در هم شکستند.
زنبورها سایه‌های جانورانِ مطلق بودند و تعدادشان از گرگ‌های برف بیشتر‌خردشده بود... با این حال، سایه‌ها ذاتاً از همتایانِ زنده‌شان ضعیف‌تر بودند و‌جریان این جانورانِ اعظم بسیار قدرتمندتر از تک‌تکِ زنبورهای بلورین به نظر می‌رسیدند.
با این وجود، برخوردِ این تعداد موجود از رتبه‌های مطلق و اعظم چیزی جز دلهره‌شروع و وحشت نبود و تقریباً به‌اندازهٔ نبردِ سانی و گرگ ویرانیِ خشونت‌باری به بار می‌آورد. دامنهٔ‌می‌گذاشتند شمالی تقریباً به‌اندازهٔ دامنهٔ جنوبی می‌لرزید و تکه‌سنگ‌های تیز مثلِ ترکش به هر سو پرتاب می‌شد.
شکاف‌ها و ترک‌هایی روی سطحِ سنگِ فرسوده‌صخره‌های پدیدار شد و کوه انگار ناله می‌کرد.پاره‌پاره پیکرهٔ عظیمش از درد به خود لرزید.
به نظر می‌رسید زنبورهای ابسیدین زیرِ یورشِ وحشیانهٔ گرگ‌های برف متلاشی می‌شوند، اما با هوشیاریِ تاکتیکی‌می‌باخت و دقتِ یگانی کارآزموده می‌جنگیدند؛ کمبودِ قدرت و درندگی‌شان را با هماهنگی و یکپارچگیِ بی‌نقص جبران‌رؤیاگونه می‌کردند. البته این تنها به این دلیل ممکن بود که سانی با دقتی پیچیده هدایتشان می‌کرد...
یکی از سایه‌ها افتاد و در آروارهٔ گرگِ سفیدِ غول‌پیکر‌صخره‌های خرد شد، اما همین به دو سایهٔ دیگر فرصت داد‌مذاب تا با آرواره‌های ابسیدینِ خود پاهای گرگ را گاز بگیرند.
...و این نیز به‌مذاب نوبه‌اش به کُشنده فرصت‌پردهٔ داد تا کمانش را بکشد.
حالا که گرگ‌ها دیگر از روی پل هجوم نمی‌آوردند و در آرایشِ در هم‌شکستهٔ زنبورهای ابسیدین گرفتار شده بودند، اهدافِ آسانی‌پردهٔ به شمار می‌رفتند. تیرِ سیاهی در هوا برق زد و در چشمِ جنون‌زدهٔ گرگ نشست؛ لحظه‌ای بعد، تمامِ نیمهٔ بالاییِ جانور منفجر‌خود شد و به توده‌ای خونین بدل گشت. جانورِ اعظم به زمین افتاد و پیکرش به برف و یخ تبدیل شد و فروریخت.
در دامنهٔ شرقی، غولِ کوکیِ تسلیم‌ناپذیر روی خاکستر قدم گذاشت. حرکاتِ خشکش‌معبدِ حساب‌شده و گریزناپذیر بود و به نظر می‌رسید خودِ جهان در اطرافش‌مقیاسِ خم می‌شود، گویی سنگینیِ خردکنندهٔ حضورِ جانورِ نفرین‌شده آن را پس می‌زد.
غول به بالا نگاه کرد، به پیکرِ عظیم‌الجثهٔ فراوانی که همچون‌خردشده بهمنی از گوشتِ سیاه داشت روی سرش آوار می‌شد. شمشیرش همچون تیغهٔ‌جریان گیوتین بالا رفت و فرود آمد و گردنِ کرمِ غول‌پیکر را شکافت.
با این حال، حتی طولِ‌سنگ‌های بی‌اندازهٔ شمشیرِ بزرگ هم برای‌مهِ قطع کردنِ کاملِ آن کافی نبود.
و با وجود اینکه ضربهٔ غولِ کوکی بسیار فراتر از‌دریای تیغهٔ برنجیِ شمشیرش امتداد یافت و شکافِ عظیمی بر سینهٔ‌جریان کوه بر جای گذاشت، سرِ فراوانی از تن جدا نشد.
در عوض، غول زیرِ گوشتِ بی‌پایانِ سایهٔ کرم دفن شد. آتشفشان‌آتشفشانِ از این برخوردِ فاجعه‌بار لرزید و به رعشه افتاد؛ سنگ‌های فرسوده شکافتند‌کرده و به غبار تبدیل شدند و توفانی از خاکستر به هوا برخاست.
سطحِ آتشفشان در هم شکست، اما غولِ برنجیِ تسلیم‌ناپذیر پابرجا‌صخره‌های ماند. در عوض، راهش را از میانِ گوشتِ فراوانی باز کرد‌سنگ‌های و با شرارتی مکانیکی و بی‌احساس از طرفِ دیگر بیرون آمد.
به‌محضِ بیرون آمدنش، موجِ صوتیِ شدیدی با خشونت‌پردهٔ به او کوبیده شد، فلزِ باستانی را به‌می‌شد لرزه درآورد و جانورِ نفرین‌شده را به عقب راند.
در آن بالا، اژدهایی تاریک‌تودهٔ در میانِ خاکستر پرواز می‌کرد و‌فروریخته چشمانش با نورِ نقره‌ایِ زیبایی می‌درخشید.
کای قدیس بود‌آورده و قدیس‌ها قرار نبود‌نیز به مصافِ نفرین‌شدگان بروند.
با این حال، موهبتِ خاکستر به‌دامنهٔ او قدرت بخشیده و ارادهٔ مرگبارِ‌درونِ سانی جسارتش را دوچندان کرده بود.
پس امروز می‌توانست کارهایی‌مذاب کند که در حالتِ‌پردهٔ عادی از پسشان برنمی‌آمد.
مثلاً...
تأثیر گذاشتنِ چشمگیر‌آورده بر سایه‌ای مقدس‌ویرانی با قدرتِ عرفانیِ صدایش.
غولِ کوکی تازه تلوتلوخوران به میانِ‌دامنهٔ حلقه‌های فراوانی عقب رفته بود که‌درونِ صدایی به‌طرزِ مورمورکننده‌ای زیبا از بالا غرید:
«لِهش کن!»
و ناگهان، فرار از گوشتِ‌تودهٔ بی‌پایانِ کرمِ سیاه برای غول‌دریای بسیار دشوارتر از قبل شد.
پلیدهای نفرین‌شده و سایهٔ مقدس روی دامنهٔ کوه با هم‌سرِ درگیر شدند؛ اژدهای زیبا قدرتِ مخربِ آوازهایش را بر دامنهٔ در‌دامنه‌های هم‌شکسته رها کرد و کوه با لرزشی شدید از هم شکافت.
خورشید آهسته‌چشم‌نوازِ از پشتِ‌مطلق افق بالا خزید.
قبلی
بعدی