چپتر 2461: دنیای کهنهٔ قشنگ
0سانی تلوتلو خورد‌همچنان و به زحمت‌فردِ روی پاهایش ایستاد.
«آه! لـ... لعنتی!»
به‌طرزِ غیرممکنی ضعیف بود! به‌شدت شکننده بود! لت‌وپاره و کوفته بود، بیش از حدِ تصور خسته بود و هر آن‌رؤیا ممکن بود از پا بیفتد! بدنش به‌طرزِ عذاب‌آوری کُند و دست‌پاچه بود و بدتر از همه، فقط می‌توانست چیزهایی را درک‌همین کند که جلوی چشمانش بود. سایه‌ها به حواسش واکنشی نشان نمی‌دادند و بدونِ آن‌ها، حس می‌کرد مثلِ خفاش کور شده است.
غیرممکن به نظر می‌رسید کسی بتواند در‌بالغ این حالتِ رقت‌انگیزِ بی‌قدرت، به‌شدت محدود و‌کارآگاه به‌طرزِ مورمورکننده‌ای کُند و بی‌روح زنده بماند.
«صبر کن... این...همچنان دقیقاً همون حسی نیست‌بالغ که آدمای معمولی دارن؟»
سانی در‌می‌رسید کمالِ ناباوری چند‌این بار پلک زد.
درست است، تحتِ تأثیرِ طلسمِ شومی نبود که جسم و روحش را ناقص کرده باشد. فقط دوباره به یک آدمِ معمولی تبدیل‌حالی شده بود. در واقع، بسیار قوی‌تر، سریع‌تر و مقاوم‌تر از هر زمانِ دیگری در دورانِ معمولی بودنش بود — هر چه نباشد، در‌حجمِ حالِ حاضر در بدنِ کمی ژولیده، اما همچنان آموزش‌دیده و ورزیدهٔ یک فردِ بالغ و سیر قرار داشت، نه یک نوجوانِ دچارِ سوءتغذیه.
او کارآگاه سانی‌همچنان از ادارهٔ پلیسِ‌فردِ شهرِ سراب بود.
«آخه این چه...»
پیش‌تر، خاطراتش شبیه به یک رؤیا به نظر می‌رسیدند، در حالی که شخصیتِ کارآگاهِ‌صبر اهریمن را خودِ واقعی‌اش حس می‌کرد. حالا جایشان عوض شده بود — سانی دوباره خودش‌تأثیرِ بود، در حالی که خاطراتِ کارآگاهِ خسته شبیه به رؤیایی مبهم و دوردست احساس می‌شد.
حواسِ تجسم‌های دیگرش هم به همین اندازه مبهم بود،دچارِ انگار از میانِ حجمِ عظیمی از آب به او‌خاطراتش می‌رسیدند... یا شاید از میانِ سطحِ نقره‌ایِ یک آینهٔ بزرگ.
در بدنی معمولی بود. نه سرشتش را داشت و نه صفت‌هایش را، نه جوهری در کار‌پلیسِ بود و نه هسته‌ای. قلمرویش از بین رفته بود. اشباح و سایه‌هایش را هم نداشت... و‌جایشان سایهٔ خودش هم دیگر کمکی ارزشمند نبود! فقط ساکت و بی‌تفاوت، مثلِ چیزی مرده به دنبالش می‌آمد.
تا همین چند لحظه پیش، این حالتِ ساده و ناقصِ وجود برایش کاملاً‌سوءتغذیه طبیعی به نظر می‌رسید. اما حالا، سانی حس می‌کرد فلج شده است —شخصیتِ انگار تمامِ دست‌وپاهایش را قطع کرده بودند و تمامِ حواسش کُند شده بود!
حسِ وحشتناکی بود.
با استیصال دستِ افی را گرفت و به‌نوجوانِ آن تکیه داد تا نیفتد. نالهٔ آرامی از لب‌هایش‌پیش‌تر خارج شد و به دنبالش زیرِ لب فحشی داد.
«لعنت...»
در حالی که سانی سعی می‌کرد‌فردِ با معمولی شدنِ دوباره‌اش کنار بیاید،دچارِ صدای گیجی بالای سرش طنین انداخت.
«هی رفیق...می‌رسید حالت خوبه؟بتواند آقای کارآگاهِ اهریمن؟»
سانی با درماندگی سرش را بالا‌قرار آورد، چهره در هم کشید و‌ادارهٔ از لای دندان‌های به هم کلیدشده‌اش غرید:
«کدوم کارآگاهِ اهریمنِ‌همچنان لعنتی؟! نه، حالم‌فردِ خوب نیست! من... معمولی‌ام؟!»
افی چند لحظه با‌آموزش‌دیده گیجی به او خیره‌سیر ماند. سپس، چشمانش گشاد شد.
«پسرِ سایه؟می‌رسید واقعاً خودتی؟!بتواند یادت اومد؟!»
سانی دستِ افی را رها‌سیر کرد و صاف ایستاد و‌سوءتغذیه آرام‌آرام خونسردی‌اش را به دست آورد.
«لعنتی، دیگه بهم نگو‌آموزش‌دیده پسرِ سایه! و... آره،سیر خودمم. یادم اومد. آخه چطور...»
اما قبل از اینکه حرفش تمام شود، افی ناگهان کفِ دستش را روی دهانِ‌کارآگاه او گذاشت و ساکتش کرد. تعجب و گیجی از چشمانش رفت و جایش را به‌خودِ هشدار داد. با احتیاط به اطراف نگاه کرد، چند لحظه ساکت ماند و بعد گفت:
«اینجا نه. نه جایی که‌این کسی بتونه صدامونو بشنوه. نظرت چیه...بی‌روح بریم یه جای خلوت‌تر حرف بزنیم؟»
سانی اخم کرد و بعد به ماشین‌داشت اشاره کرد. تازه آن موقع بود که‌شهرِ افی دستش را برداشت و پوزخند زد.
«پس بریم همکار! شخصاً من، به‌عنوانِ‌فردِ یه کارآگاهِ تازه‌کارِ دایرهٔ قتلِ ادارهٔ پلیسِ‌سوءتغذیه سراب، دارم از گشنگی می‌میرم. تو چطور؟»
می‌خواست جوابش را بدهد، اما نتوانست... چون حالا که‌قرار معمولی شده بود، ناگهان دوباره برای زنده ماندن به غذا‌آخه نیاز داشت. پس در واقع، سانی هم حسابی گرسنه بود.
«...چه مکافاتی.»
«آره. می‌تونم یه چیزی بخورم.»
افی لحظه‌ای براندازش کرد، سپس سر تکان داد و سوارِ ماشین شد. سانی هم همین کار را کرد و خودش‌پیش‌تر را در صندلیِ راننده یافت. با سیستمِ کنترلِ کاملاً ناآشنایی روبه‌رو شد که به‌نحوی می‌دانست چطور با آن کار کند. پس‌حواسِ از چند ثانیه بررسیِ داشبوردِ عجیبِ ماشین، سانی با چهره‌ای مردد کلید را در استارت فرو برد و با احتیاط چرخاند.
صدای غرشِ پی‌تی‌وی به‌قدری بلند بود که فقط می‌شد آن را گوش‌خراش‌دچارِ نامید؛ مثل جانوری که از ترسِ شکارچی به خود بلرزد و در آستانهٔ‌حالی مرگ باشد، لرزید و جریانِ غلیظی از گازِ سمی از پشتش بیرون داد.
سانی چند بار پلک زد،این مبهوت از توحشِ این ماشینِ‌مورمورکننده‌ای ابتدایی، و به افی نگاه کرد.
پیش‌تر حدس زده بود دنیای عجیبی که در آن‌دچارِ گرفتار شده‌اند، شبیه به جهانِ بیداریِ پیش از دورانِ‌خاطراتش تاریک است، اما این... این دیگر نهایتِ پوچی بود.
«...مردم واقعاً‌اما این چیزای‌آموزش‌دیده وحشتناک رو می‌روندن؟»
افی یک‌اما ابرویش را‌آموزش‌دیده بالا داد.
«من از کجا بدونم؟»
سانی دستانش را‌فردِ روی فرمان گذاشت‌قرار و آهی کشید.
«منطقیه.»
چند لحظه زمان برد تا اجازه دهد حافظهٔ عضلانیِ کارآگاهِ اهریمن کنترل را به دست بگیرد، و چند لحظهٔ دیگر‌پیش‌تر تا خودش را قانع کند که به آن اعتماد کند. سپس راه افتاد؛ با این آگاهیِ تلخ که چون حالا‌می‌شد دوباره یک انسانِ عادی شده بود، کوبیدنِ این پی‌تی‌ویِ باستانی به تیرِ چراغ‌برق خیلی راحت می‌توانست به قیمتِ جانش تمام شود.
واقعاً توهین‌آمیز بود.کسی او، فرمانروای مرگ؟ کشته‌رقت‌انگیزِ شدن با تیرِ چراغ‌برق؟
آخه کی با یه‌بالغ چیزِ مسخره‌ای مثلِ تصادف‌نوجوانِ تو سرعتِ بالا می‌میره؟
خوشبختانه در همان ابتدا به چیزی نکوبید و یکی دو دقیقه‌نوجوانِ که گذشت، کنترلِ این ماشینِ پرسروصدا و بدبو برایش عادی شد.شبیه حتی به لرزش‌های عجیبش هم عادت کرد، طوری که دیگر حسشان نمی‌کرد.
«کجا داریم می‌ریم؟»
افی شانه‌ای بالا انداخت.
«سعی کن تو حافظهٔ اون نسخهٔ جعلیِ خودت بگردی، یه‌سوءتغذیه غذاخوریِ مخروبه و خلوت پیدا کن که پاتوقش بوده. با توجه‌می‌رسیدند به شخصیتِ اون آدمِ بدعنق و ناراضی، حداقل باید یکی باشه.»
سانی سعی کرد به عجیب بودنِ این پیشنهاد فکر نکند و همان کار‌سوءتغذیه را کرد. در حافظهٔ کارآگاهِ اهریمن جستجو کرد و پس از مدتی، مکانی‌شخصیتِ به‌شکلی جادویی به ذهنش آمد؛ همراه با اینکه چطور باید به آنجا برود.
«...چقدر راحت.»
خیلی عجیب بود.
چشمانش را ریز کرد‌بالغ و پی‌تی‌وی را در‌نوجوانِ مسیرِ درست به حرکت درآورد.
اما طولی نکشید که ماشین چند صدای عجیب درآورد و ناگهان ساکت‌دچارِ شد؛ انگار قدرتش را از دست داده بود. پیش از آنکه ماشین‌می‌رسیدند کاملاً از حرکت بایستد، سانی به‌سختی توانست آن را کنارِ جاده پارک کند.
هم او و‌همچنان هم افی جا‌فردِ خوردند و گیج شدند.
«ها؟ چی... چه مرگشه؟»
سانی به داشبوردِ ناآشنا خیره شد، بعد کلید‌نوجوانِ را به این‌طرف و آن‌طرف چرخاند. پی‌تی‌وی چند‌آخه صدای خفه مثلِ خس‌خس درآورد، اما دیگر روشن نشد.
آن دو به هم‌آموزش‌دیده نگاه کردند. پس از لحظاتی،قرار افی با لحنی نامطمئن گفت:
«نکنه... شارژش‌اما تموم شده؟آموزش‌دیده باید شارژش کنیم؟»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«مطمئن نیستم. شاید؟فردِ آخه چطوری باید‌قرار این رو شارژ کنیم؟»
کمی فکر‌اما کرد و‌آموزش‌دیده با تردید گفت:
«فکر کنم بیشتر شبیه یه پی‌تی‌ویِ نظامی باشه‌سیر تا یه مدلِ معمولی؟ منظورم اینه که اگه یه‌شهرِ سلولِ سوختی توش بذاری می‌تونه خودش رو شارژ کنه.»
افی سرفه‌ای کرد.
«من، اِ... فکر کنم اینا از سوختِ‌داشت مایع استفاده می‌کنن؟ یه جور مشتقاتِ نفتی. اون‌سراب چیزا قبل از دورانِ تاریک هنوز فراوون بودن.»
سانی با‌اما چشمانی گردشده به‌ورزیدهٔ او خیره شد.
«دیوونه شدی؟ آخه کدوم‌آموزش‌دیده احمقی ماشینش رو با‌سیر یه مادهٔ قابل‌اشتعال پر می‌کنه؟»
افی چند بار پلک زد.
«اوه، این ماشین از موتورِ احتراقِ داخلی استفاده می‌کنه. در اصل،کارآگاه با مهارِ قدرتِ انفجارهای کوچیک و بی‌شمار حرکت می‌کنه. تو کلاسِ‌حالی تاریخ درباره‌شون خوندیم... واسه همینه که به اون سیستم می‌گن احتراق!»
سانی خندید.
«آره، حتماً.»
میلیون‌ها نفر سوار بر زنجیره‌ای از‌حالتِ انفجارهای کوچک این‌طرف و آن‌طرف بروند... شوخی‌های‌بماند افی واقعاً دیگر شورش را درآورده بود.
اما وقتی متوجه شد افی‌سیر دارد با جدیت نگاهش می‌کند، لبخند‌کارآگاه کم‌کم از روی لب‌هایش محو شد.
«صبر کن، جدی می‌گی؟»
با رگه‌ای از وحشت در چشمانش،فردِ به پایین نگاه کرد؛ به جایی‌دچارِ که موتورِ پی‌تی‌وی پنهان شده بود.
پس از لحظاتی،کسی سانی نفسِ عمیقی کشید‌رقت‌انگیزِ و سر تکان داد.
«تعجبی نداره که‌فردِ این آدما نصفِ دنیا‌داشت رو فرستادن رو هوا...»