چپتر 3011: زمانه در حال تغییر است
0سانی به درِ‌جای آشنا نگاه کرد؛ احساسات‌چمن‌های در سینه‌اش موج می‌زد.
واقعاً خنده‌دار بود. این خانهٔ محقر در منطقه‌ای متوسط از پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی، در مجموع اصلاً اهمیتی نداشت. سانی حالا بر کلِ یک منطقه از عالمِ‌هنوز رؤیا فرمان می‌راند — یک شهرِ کامل تحتِ کنترلش بود، با خانه‌هایی بی‌شمار که بسیار مجلل‌تر و خواستنی‌تر از این یکی بودند. او همچنین معبدِ بی‌نام و‌همین مقلدِ شگفت‌انگیز را داشت که می‌توانست به هر شکلی دربیاید. بماند که سانی آن‌قدر ثروتمند بود که می‌توانست کلِ این منطقه را بخرد، نه فقط یک خانه را.
اما با این حال...
یادش آمد که چطور صاحبِ این خانه با آن دیوارهای خاکستری و ایوانِ‌صاحبانشان دنجش شده بود. اینکه چه حسی به او می‌داد... چقدر از اینکه بعد‌رسیدگی از یک عمر زندگی در خیابان‌ها خانه‌دار شده بود، سر از پا نمی‌شناخت.
تمامِ اتفاقاتی را که‌دیگری در آن خانه افتاده‌سبزی بود هم به یاد آورد.
«عجب.»
انگار یک عمر از آن زمان‌مدت‌ها گذشته بود. البته از چند جهت‌چمن‌های واقعاً هم گذشته بود... حتی هزاران عمر.
سانی نفسِ عمیقی‌می‌کرد کشید و نگاهش‌همه‌جا را از در گرفت.
«اینجا چقدر ساکته.»
محلهٔ تراس‌دار با چیزی که او به یاد داشت فرق می‌کرد. آدم‌های بسیار کمتری در خیابان‌ها بودند و همه‌جا ساکت‌نقل‌مکان بود. بیشترِ خانه‌ها خالی به نظر می‌رسیدند، انگار صاحبانشان مدت‌ها پیش به جای دیگری نقل‌مکان کرده بودند. چمن‌های سبزی که‌داد او آن‌قدر از تماشایشان لذت می‌برد هنوز رسیدگی می‌شدند، اما اگر کسی با دقت نگاه می‌کرد، نمی‌شد نشانه‌های رهاشدگی را ندید.
جت با‌خالی لحنی خنثی‌می‌رسیدند جواب داد:
«خب، همه‌چیز عوض می‌شه. این محله یه زمانی خیلی طرفدار داشت، ولی چند سال پیش یه وضعیتِ اضطراریِ دروازهٔ کابوس همین نزدیکی پیش‌لذت اومد. قطارهای عمومی به خاطرِ ندا مجبور شدن تغییرِ مسیر بدن، و اتصالِ شبکه هم ضعیف شد. دروازه در نهایت بسته شد، ولی دیگه‌سال خیلی دیر شده بود — مردم رفتن. بعضی‌ها رفتن به عالمِ رؤیا، بیشترشون هم فقط به بخش‌های دیگهٔ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی نقل‌مکان کردن.»
لحظه‌ای مکث کرد‌جای و بعد با‌کرده لبخندی شانه بالا انداخت:
«راستش شانس آوردیم. اگه کسِ‌می‌کرد دیگه‌ای توش زندگی می‌کرد، خریدنِ‌بیشترِ این خونه کارِ سختی می‌شد.»
سانی سر تکان داد؛می‌رسیدند حسِ عجیبی از دلتنگی‌جای داشت... حتی شاید دلسردی.
این واقعیت که محلهٔ تراس‌دار در حالِ زوال بود نباید غافلگیرش می‌کرد،می‌رسیدند اما به دلایلی، مثلِ خوردنِ یک ضربه بود. هیچ‌وقت به این موضوع فکر‌هنوز نکرده بود، اما این مکانِ خیال‌انگیز در ذهنش همیشه جاودانه به نظر می‌رسید.
با این حال،جای هیچ‌چیز در این‌کرده دنیا واقعاً جاودانه نبود...
فقط خلأِ بزرگ جاودانه بود.
لبخندِ جت‌خالی هم کمی‌می‌رسیدند حسرت‌بار شد:
«راستش، این یه مشکلِ بزرگه.»
سانی ابرویی بالا انداخت:
«چی؟»
جت به‌طورِ مبهمی‌نظر به سمتِ خانه‌های‌مدت‌ها اطرافشان اشاره کرد:
«املاک. مردم می‌دونن که بالاخره باید برن به عالمِ رؤیا، و حتی اگه بیشترشون نتونن به این زودی‌ها مهاجر بشن،چمن‌های همین آگاهی داره روی تصمیماتشون تأثیر می‌ذاره. اونایی که می‌رن عالمِ رؤیا، اول باید داراییشون رو بفروشن، ولی هیچ‌کس خریدار نیست‌می‌شه — چرا باید بخرن، وقتی می‌دونن در درازمدت نمی‌تونن صاحبِ خریدهاشون بمونن؟ برای همین، کلِ بازار کم‌وبیش فروپاشیده. اوضاع خیلی خرابه.»
جت سر تکان داد.
«حکومت مجبور شد یه آژانسِ ویژه تأسیس کنه که به مهاجرها کمک می‌کنه داراییشون رو به امتیازِ مشارکت تبدیل کنن. بعدش می‌شه‌چمن‌های این امتیازها رو با چیزهایی تو عالمِ رؤیا معاوضه کرد... در واقع، ما داریم تمامِ چیزهایی رو که مردم نمی‌تونن بفروشن، با‌محله ضررِ هنگفت و به‌طورِ دسته‌جمعی می‌خریم. ولی جیبِ ما هم بی‌نهایت نیست. به کسی نگو، ولی حکومت واقعاً همین‌قدر با ورشکستگی فاصله داره.»
دستش را بالا آورد و‌صاحبانشان انگشتِ شست و اشاره‌اش را‌نقل‌مکان با فاصله از هم نگه داشت.
بعد، خندید:
«اوه، این‌قدر جدی نگاه نکن.نقل‌مکان شعلهٔ جاودان پشتمونه، پس همه‌چیز‌لذت درست می‌شه... خب، حداقل قابل‌تحمل می‌شه.»
سپس، نگاهی به‌چیزی سانی انداخت و‌آدم‌های ابرویی بالا داد.
«خب، می‌خوای‌خالی دعوتم کنی‌می‌رسیدند تو یا چی؟»
سانی به خودش‌می‌کرد آمد و یک قدم‌ساکت به سمتِ در برداشت.
«به منزلِ محقرِ‌جای من خوش اومدی، قدیس‌چمن‌های جت. بفرما، خونهٔ خودته.»
در که پشتِ سرشان‌فرق بسته شد، منظرهٔ آشنایی‌همه‌جا پیشِ روی سانی قرار گرفت.
آشپزخانه‌اش، جایی که یک بار یخچال را در آن نابود کرده بود، سمتِ راستش بود. اتاقِ نشیمن، جایی‌رسیدگی که نفیس پروژکتورش را در آن سوزانده بود، در سمتِ چپ قرار داشت. جلوتر پله‌هایی بود که به‌خیلی طبقهٔ دوم می‌رفت و همین‌طور آسانسوری که به دوجوی زیرزمینی می‌رسید؛ جایی که کپسولِ خوابش قبلاً آنجا قرار داشت.
البته همه‌چیز با آن‌طور که سال‌ها پیش رهایشان کرده بود فرق داشت. اما حتی اگر‌پیش زمانِ حضورش در این خانه نسبتاً کوتاه بود — نه بیشتر از یکی دو سال، که‌نمی‌شد بیشترش هم در عالمِ رؤیا گذشته بود — باز هم بازگشت به آنجا حسِ خوبی داشت.
سانی مدتِ زیادی‌جای ساکت ماند، سپس‌کرده رو به جت کرد.
«متأسفانه میزبانِ خوبی برات‌فرق نیستم. یخچال خالیه... ضمناً، فکر‌ساکت نکنم برق هم وصل باشه.»
جت پوزخند زد.
«نگران نباش.فرق با دستِ‌آدم‌های پُر اومدم.»
آن دو پشتِ میزِ اتاقِ نشیمن‌کرده نشستند و جت چند قلم جنس‌هنوز از یک خاطرهٔ ذخیره‌سازی بیرون آورد.
سانی چند ثانیه‌چیزی با نگاهی مشکوک‌آدم‌های به آن‌ها خیره ماند.
«اونا... جیرهٔ موشن؟»
همین‌طور بود — همان بسته‌های بدنامِ جیرهٔ پایه، رایج‌ترین غذایی‌خالی که مردمِ حاشیه می‌توانستند گیر بیاورند. هر کدام شاملِ یک تیوپ‌سبزی خمیرِ مصنوعی، چند بیسکویتِ بی‌مزه و یک ظرف آبِ تصفیه‌شده بود.
جت سر تکان داد، یکی از‌کرده آن‌ها را باز کرد و مقداری‌هنوز خمیرِ مصنوعی روی یک بیسکویتِ بی‌رنگ فشرد.
«دقیقاً همونان.»
گازی زد‌خالی و نفسش را‌صاحبانشان آرام بیرون داد.
«واو، دقیقاً‌فرق همون‌قدر که‌آدم‌های یادمه افتضاحه.»
سانی با گیجی به جت خیره‌کرده شد، سپس بستهٔ جیرهٔ دیگری را باز‌رسیدگی کرد و کارِ او را تکرار کرد.
طعمِ خمیرِ مصنوعی — یا بهتر بود بگوید فقدانِ مطلقِ هرگونه طعم‌خالی — یادِ گذشته را زنده کرد. حتی یادِ چیزهای بسیار زیادی را‌تماشایشان زنده کرد، که برای تعطیلاتی به نامِ روزِ یادبود کاملاً مناسب بود.
شاید به همین دلیل‌می‌رسیدند بود که جت جیره‌های موش‌دیگری را با خود آورده بود.
جت به تیوپِ خمیرِ مصنوعی‌کمتری در دستش خیره شد و‌خالی سپس با لحنی غایب گفت:
«می‌دونی، این یه عتیقه‌ست.»
سانی ابرویی بالا داد.
«چطور؟»
جت آهی کشید‌می‌کرد و تیوپ را‌همه‌جا روی میز گذاشت.
«خمیرِ مصنوعی تو عالمِ رؤیا تولید نمی‌شه. پس‌سبزی نسلِ بعدی — یا شاید نسلِ بعد از اون‌دقت — هرگز نمی‌تونن طعمش رو بچشن. حتی نمی‌دونن چیه.»
لبخندِ محوی زد.
«در واقع، خمیرِ مصنوعی از همین الان داره ناپدید می‌شه. تولیدش تقریباً بیست درصد افت کرده... نه فقط به این خاطر که زیرساخت‌های جهانِ بیداری‌رهاشدگی داره به‌سرعت از هم می‌پاشه، بلکه چون تقاضا هم براش کمتر شده. هر چی باشه، بیشتر بینِ مردمِ حاشیه توزیع می‌شد، و خودت دیدی که‌ندا حاشیه الان چه وضعی داره. بیشترِ مهاجرای موجِ دوم از اونجا بودن، و با رونق گرفتنِ کشاورزی تو عالمِ رؤیا، الان چیزای بهتری برای خوردن دارن.»
سانی آهِ سنگینی کشید.
«امروز داری‌پیش منو می‌کشی.دیگری قصدت همین بود؟»
وضعیتِ اسفناکِ محلهٔ تراس‌ها خودش ضربهٔ بزرگی بود. فهمیدنِ اینکه خمیرِ‌خانه‌ها مصنوعی — قوتِ غالبی که جدایی‌ناپذیر به نظر می‌رسید — در‌چمن‌های خطرِ پیوستن به تاریخ است، باعث شد سانی احساسِ... پیری کند.
باعث می‌شد حس کند زمان‌صاحبانشان دارد بیش از حد سریع‌نقل‌مکان می‌گذرد و او را جا می‌گذارد.
و او هنوز حتی سی سالش هم نشده بود. در این میان، ایزدان قرار بود‌پیش هزاران سال عمر کنند. اگر سانی واقعاً در فتحِ کابوسِ پنجم موفق می‌شد، چه بر‌دقت سرش می‌آمد؟ سیصد سالِ دیگر چه دنیایی اطرافش را می‌گرفت، و خودش چه نوع موجودی می‌شد؟
برای شروع، موجودی‌جای که دیگر هرگز طعمِ‌چمن‌های خمیرِ مصنوعی را نمی‌چشید.
جت خندید.
«دارم می‌کُشمت، هان؟»
لیوانی پیدا کرد، آن را‌کمتری با دستمال کاغذی پاک کرد‌خالی و آبِ استریل را درونش ریخت.
«به نظرت خنده‌دار نیست؟ ما تنها دو بیدارشده از حاشیه هستیم که‌هنوز اون‌قدر زنده موندیم تا کسی بشیم. و هر دومون این کار رو با‌داد مُردن تو کابوسِ اول کردیم. اگه این طعنهٔ روزگار نیست، پس نمی‌دونم چیه.»