چپتر 2809: از ناکجا
0«آما... ده...رودِ دروا... زه...کنند باز... شه!»
فریادِ نوایِ مرگ در غرشِ کرکنندهٔ ایزدبانوی گریان گم شد.تخلیهٔ آبشارِ بزرگ همچون دیواری عظیم و سفید تا دوردست امتداد‌فرز داشت و آن پایین، دریاچهٔ اشک زیرِ نورِ خورشید می‌درخشید.
شهری که در ساحلش قرار داشت حالا تقریباً خالی بود و مردمی که همین چند روز پیش‌نیروهای در آن ساکن بودند، رفته بودند. برخی به سمتِ شمالِ غربی و قلبِ زاغ گریختند، برخی دیگر‌مار با کرجی‌های عظیم به سمتِ جنوب برده شدند تا سفری طولانی را در امتدادِ رودِ اشک آغاز کنند.
اما هنوز بسیاری منتظرِ نوبتِ تخلیهٔ خود بودند‌می‌گرفت و از این رو، نیروهای قلمروِ انسان نمی‌توانستند‌روح به این زودی‌ها آبشارِ بزرگ را تسلیم کنند.
نوایِ مرگ چابک و فرز از صخره‌ها پایین می‌رفت و‌تخلیهٔ با بدنِ مارمانندش به سنگ‌ها می‌چسبید. کالبدِ متعالیِ او نیمی انسان‌صخره‌ها و نیمی مار بود و پایین‌تنه‌اش به دمِ مار شباهت داشت.
با سرعتی باورنکردنی از روی‌اما سنگ‌های فرسوده و آب گذشت، به‌خود سیشان رسید و دوباره داد زد:
«آماده باشین!شدند دروازه داره‌طولانی باز میشه!»
شنلِ افسون‌شده‌اش را‌پایانِ مرتب کرد و با‌دشمن همان صدای بلند افزود:
«همه‌مون می‌میریم!»
سیشان چهره در هم کشید.
دژی که بالای دریاچهٔ اندوه به صخره‌ها چسبیده بود، حالا به او تعلق‌نوبتِ داشت، پس طبیعتاً یکی از قدیس‌هایی بود که باید تا پایانِ تخلیه جلوی پیشرویِ‌بدنِ دشمن را می‌گرفت. با این حال، او تنها کسی نبود که آنجا حضور داشت.
دروگرِ روح جت و باغِ شب در حالِ حاضر در جزایرِ زنجیری بودند و به خاندانِ‌روح پرِ سفید کمک می‌کردند تا مردمشان را در آسمان زیرین پنهان کنند. اما اینجا در حاشیهٔ‌دشتِ دشتِ رودِ ماه، این خواهرانِ سرود و بلبل بودند که باید خطِ مقدم را حفظ می‌کردند.
سیشان، جانورسالار، پردهٔ ماه، زوزهٔ تنها، ردیابِ خاموش و نوایِ مرگ — امروز قرار بود برای‌نمی‌توانستند اولین بار از زمانِ گورِ خدا دوشادوشِ هم بجنگند. فقط رِوِل حضور نداشت، اما از آنجا‌دمِ که خورشیدِ درخشان در اوجِ آسمان می‌تابید، او به هر حال نمی‌توانست به این نبرد بپیوندد.
در عوض، چند قدیسِ دیگر از قلبِ زاغ و حوضهٔ رودِ اشک —نیروهای کسانی که توانسته بودند به‌موقع خود را به ایزدبانوی گریان برسانند — قرار بود‌کالبدِ جای او بجنگند. بلیس، هلی، سرس، سیورد... و البته خودِ قدیس کای، مباشرِ غرب.
کای در حالی که به‌امتدادِ دریاچه نگاه می‌کرد، آهی کشید‌هنوز و با لحنی جدی گفت:
«قبلاً فقط از این می‌ترسیدیم که دروازه‌ها توی جهانِ بیداری باز بشن و‌آنجا موجوداتِ کابوس رو به جونِ آدما بندازن. اما حالا اینجاییم، توی عالمِ رؤیا، و‌آسمان از فرودِ قریب‌الوقوعِ دروازه‌ای وحشت داریم... که قراره یه انسان رو به جونمون بندازه.»
البته منظورش دروازهٔ رؤیا بود، نه‌هنوز دروازهٔ کابوس. با این حال، کنایهٔ‌این حرفش از چشمِ سیشان دور نماند.
ناگهان به این فکر افتاد که چقدر این وضعیت عجیب است. او مدت‌ها بود‌قلمروِ که کای را می‌شناخت — اولین باری که همدیگر را دیدند، سیشان متولیِ قلعهٔ روشن‌نیمی بود و کای خفته‌ای بود که برای یافتنِ پناهگاهی امن پشتِ دیوارهای قلعه، باج می‌داد.
هر دو‌شدند راهِ درازی را‌امتدادِ طی کرده بودند.
سیشان نگاهِ‌باید کوتاهی به‌تخلیه او انداخت.
«من به‌رودِ اون مرد‌کنند نمیگم انسان.»
پادشاهِ هیچ داشت می‌آمد و آن‌ها تنها کسانی بودند که می‌توانستند متوقفش کنند...نیروهای یا دست‌کم معطلش کنند. سرورِ سایه‌ها برایشان زمان خریده بود، اما این زمان حالا‌کالبدِ داشت به پایان می‌رسید و نه او و نه ستارهٔ دگرگون برای کمک نمی‌آمدند.
سیشان هنوز نمی‌توانست باور کند که هر دو فرمانروایی که بر قلمروِ انسان حکومت‌تخلیهٔ می‌کردند — یکی آشکارا و دیگری از سایه‌ها — ناپدید شده بودند و بارِ‌مارمانندش سنگینِ دفاع از بشریت در برابرِ دو مطلقِ مجنون را بر دوشِ زیردستانشان گذاشته بودند.
می‌دانست که دلیلِ موجهی دارند.جلوی اما با این حال... سیشان‌تنها بی‌اختیار حس می‌کرد فریب خورده است.
اصلاً منصفانه به نظر نمی‌رسید که از گروهی از قدیس‌ها و ارتشی از بیدارشدگان انتظار برود یک مطلق را متوقف کنند. اما‌می‌رفت دست‌کم موردرت کالبدِ اصلی‌اش را عقب نگه می‌داشت — برای محافظت از خودش مجبور به این کار بود، چون فرستادنِ قدرتمندترین دارایی‌هایش‌آماده به میدانِ نبرد این خطر را داشت که شکارچیِ دیگری، بسیار ترسناک‌تر، را به دریاچهٔ اشک بکشاند — آن یکی مطلقِ شوم، آستریون.
سیشان هرگز انتظار نداشت که رؤیازاد روزی‌بسیاری به‌عنوانِ عاملِ بازدارنده‌ای در برابرِ فرمانروای دیگری عمل‌انسان کند که قصدِ نابودیِ قلمروِ انسان را داشت.
متأسفانه، حتی آن پلید هم‌امتدادِ آن‌قدر ترسناک نبود که پادشاهِ‌هنوز هیچ را کاملاً فراری دهد.
«یعنی این همون‌پایانِ چیزیه که بهش می‌گن‌دشمن دفعِ شر با شر؟»
از طرفی، خودِ‌آغاز سیشان هم اصلاً‌هنوز آدمِ خوبی نبود.
موردرت حتی بدونِ کالبدِ اصلی‌اش هم دشمنِ ترسناکی بود. او پیش از این هم پس از رسیدن به‌تسلیم رتبهٔ مطلق و جذبِ بی‌سروصدای موجوداتِ کابوسِ بی‌شمار در اطرافِ کوه‌های تهی، به‌شدت خطرناک شده بود، اما حالا‌روی که دوزخِ شیشه‌ای را فتح کرده و از دستهٔ عظیمِ کندو تغذیه کرده بود، عملاً فاجعه‌ای متحرک بود.
بسیار بدتر از مقیاسِ قدرتش، ماهیتِ آن بود. او حریفِ بدقلقی برای مبارزه بود‌تخلیهٔ — توانایی‌اش در باز کردنِ درگاه میانِ بازتاب‌ها، ساختنِ استحکاماتِ مطمئن در برابرش را‌مارمانندش غیرممکن می‌کرد و حتی چیزِ پایه‌ای و مهمی مانندِ آرایش‌های جنگی هم هیچ فایده‌ای نداشت.
بنابراین، نیروهای قلمروِ انسان هم بر فرازِ فلاتِ مرتفع، بالای سرِ ایزدبانوی گریان، و‌حضور هم در پایینِ آن، در سواحلِ دریاچهٔ اشک صف کشیده بودند. دوازده قدیس، صدها‌زیرین استاد و بیدارشدگانِ بی‌شمار — همگی منتظر بودند تا دشمن خود را نشان دهد.
موردرت زیاد منتظرشان نگذاشت.
بادِ سردی در سراسرِ‌کنند دریاچه وزید و دروازهٔ‌منتظرِ آینه بر جهان فرود آمد.
اما تاروپودِ واقعیت را مانندِ جای زخمی عمودی که تیغه‌ای‌هنوز نامرئی بر جهان جا گذاشته باشد، نشکافت. در عوض، آب‌های بی‌قرارِ‌زودی‌ها دریاچهٔ اشک موج برداشتند و سپس مانندِ آینه‌ای پهناور بی‌حرکت شدند.
«کمانداران، تیرها‌باید رو تو‌تخلیه چله بذارین.»
صدای بلبل بر فرازِ دریاچه‌اما طنین انداخت و به‌راحتی ناله‌های ایزدبانوی‌خود گریان را در خود خفه کرد.
در اعماقِ پایین، آب‌های راکد کف کردند و سایه‌هایی عجیب‌وغریب از آن‌ها بیرون آمدند و به سمتِ‌زودی‌ها آرایش‌های پراکندهٔ جنگجویانِ بیدارشده و دسته‌های موجوداتِ کابوسِ دربند که از سواحل محافظت می‌کردند، هجوم بردند. پلیدهای کوچک‌تر‌باورنکردنی به دنبالِ قهرمانانِ غول‌پیکرِ قلمروِ آینه به راه افتادند و هیولاهای شفافِ کندو نادیده زیرِ آب حرکت می‌کردند.
تعدادشان آن‌قدر زیاد بود که قابل‌شمارش‌رودِ نبود و هر لحظه کالبدهای بیشتری از‌نوبتِ پادشاهِ هیچ از دروازهٔ آینه بیرون می‌ریختند.
«رها کنین!»
در ارتفاعی بسیار بالاتر از دریاچهٔ اشک، جنگجویانِ قلمروِ انسان...تخلیهٔ و همچنین قلمروِ گرسنگی... زهِ کمان‌هایشان را رها کردند و‌فرز ابری توفانی از تیرها را بر سرِ سیلابِ کالبدهای بی‌روح فروریختند.
جهان لرزید. آبِ کف‌آلود در‌اما قالبِ آب‌فشان‌های عظیمی منفجر شد‌تخلیهٔ و سپس به رنگِ سرخ درآمد.
نبردِ ناامیدکننده در‌سفری برابرِ موردرت از‌رودِ ناکجا آغاز شده بود.