چپتر 2467: کشفی دردسرساز
0بعد از جنگلِ بتنی و شلوغِ شهر، مرکزِ جوانانِ دردسرساز به‌طرز عجیبی آرام و خوش‌منظره به نظر می‌رسید. در محله‌ای ساکت‌بزن قرار داشت و بیشترِ آن را اشغال کرده بود — محوطه با حصاری مرتب احاطه شده بود و آن‌قدر وسعت داشت‌دروازه که یک پارکِ کوچک و مجموعهٔ خوبی از امکاناتِ ورزشی، از زمینِ فوتبال گرفته تا چند زمینِ تنیس، در آن جا بگیرد.
با توجه به بارانِ تند، تعدادِ زیادی از آن جوانانِ دردسرساز به چشم نمی‌خوردند، اما خودِ‌مشکوکی ساختمان‌ها تمیز و رسیدگی‌شده به نظر می‌رسیدند. ساختمانِ اصلیِ کلاس‌ها، دو خوابگاه، یک سالنِ غذاخوری و‌ورودی امکاناتِ دیگری آنجا بود... در مجموع، مرکزِ جوانان شبیه به محوطهٔ یک دانشگاهِ معتبر و ثروتمند بود.
حتی یک نوازندهٔ خیابانی هم گوشه‌ای حضور داشت‌کمک که زیرِ یک چترِ بزرگِ سیاه پناه گرفته‌مکث بود و با گیتاری قدیمی آهنگی آرام می‌نواخت.
سانی و افی با‌است احتیاط به هم نگاه کردند.برو پس از مدتی، سانی گفت:
«هرچی بی‌گناه‌تر به نظر برسه...»
افی با‌موردرت اخم جمله‌اش‌خصوصیِ را تمام کرد:
«معمولاً ترسناک‌تره.»
هیچ‌کدامشان از این ایده خوششان نمی‌آمد که گروهِ دلاوری و موردرت جوانانِ بزهکار‌بزن را در یک مرکزِ خصوصیِ بی‌سروصدا جمع کنند — ظاهراً برای اینکه به‌سمتِ آن‌ها کمک کنند. چه کسی می‌دانست چه کارهای مشکوکی آنجا در جریان است؟
سانی پس‌ظاهراً از کمی‌اینکه مکث آهی کشید.
«تو برو با هر‌خصوصیِ کی که اینجا مسئوله حرف‌برای بزن. من... یه چرخی می‌زنم.»
نشان‌هایشان را به نگهبانِ ورودی ارائه دادند و پس از کمی مقاومتِ ملایم، اجازهٔ ورود‌کمی گرفتند. افی به سمتِ ساختمانِ اصلی رفت تا مدیرِ مرکزِ جوانان را پیدا کند، در‌دادند حالی که سانی مدتی دمِ دروازه ماند و بعد برای گشت‌زدن در محوطه به راه افتاد.
مدتی بعد دمِ ماشین‌است به هم رسیدند؛ هر‌کشید دو چهره‌ای آشفته داشتند.
«چی پیدا کردی؟»
صدای سانی‌موردرت صاف و‌خصوصیِ بی‌حالت بود.
افی کمی براندازش‌کنند کرد و بعد‌اینکه با لحنی گرفته گفت:
«اول تو بگو.»
سانی آهی کشید.
«خب... انگار... همه‌چی کاملاً عادیه؟»
چهرهٔ افی باز شد.
«مگه نه؟ من که مطلقاً هیچی پیدا نکردم که نشون بده کارِ مشکوکی‌بزن این تو در جریانه. مدیرش یه پیرزنِ خیلی مهربونه... هر چی لازم بود‌سمتِ بدونم رو بهم گفت، و وقتی فهمید اون بچه کشته شده واقعاً ناراحت شد.»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«آره. من کلِ محوطه رو گشتم و حتی با چند نفر از ساکنا حرف زدم. همه‌چی بی‌غل‌وغش به نظر می‌رسه. جوونا راضین، خوب بهشون می‌رسن‌مسئوله و خوشحالن. هیچ حس‌وحالِ عجیبی نیست، هیچ چیزِ مورمورکننده‌ای حس نمی‌شه... اصلاً هیچ‌چیزِ مشکوکی نیست. از هر چی که دیدم، به نظر میاد یه سازمانِ‌گشت‌زدن خیریهٔ کاملاً قانونیه که هم بودجهٔ خوبی داره هم مدیریتِ خوبی، و همه دارن تمامِ تلاششونو می‌کنن تا مطمئن بشن این بچه‌ها آیندهٔ روشنی دارن.»
آن‌ها با‌جمع گیجیِ تمام به‌برای هم خیره شدند.
آخه چرا موردرت باید یک خیریهٔ واقعی‌آهی را اداره می‌کرد؟ تازه آن هم این‌قدر‌چرخی صادقانه، داوطلبانه و بدونِ هیچ نقشهٔ مخفیانه‌ای؟
سانی در آن لحظه حسِ سایه نداشت و حواسِ دیگرش هم تا سطحِ یک انسانِ معمولی‌کشید سرکوب شده بود. با این حال، همچنان تجربه، غریزه و شهودش را داشت؛ و با وجودِ‌ورود این، همه‌چیز به او می‌گفت که هیچ‌چیزِ شوم یا مشکوکی در مرکزِ جوانانِ دردسرساز وجود ندارد.
حتی خصومتِ خفتهٔ کارآگاهِ‌خصوصیِ اهریمن هم نمی‌توانست ایرادی‌ظاهراً از این مکان بگیرد.
افی پشتِ سرش را خاراند.
«خیلی عجیبه.»
سانی هم موافق بود. واقعاً بی‌نهایت عجیب بود... اما کاری از‌جریان دستشان برنمی‌آمد. اصلاً چرا باید می‌خواستند کاری کنند؟ عجیب بود که‌چرخی از سوءاستفاده نشدن از این جوانان برای اهدافِ شوم، ناراحت باشند.
سر تکان داد.
«به‌هرحال، چیزی دستگیرت شد؟»
افی لحظه‌ای ساکت‌جریان ماند و بعد‌مکث سر تکان داد.
«اوه... آره، حتماً. مقتول یه زمانی ساکنِ همین مرکزِ جوانان بوده. با این حال، حدودِ یه سال پیش با موفقیت دوره‌ش‌بزن رو تموم می‌کنه. خیلی از این بچه‌ها یا بورسیهٔ گروهِ دلاوری می‌شن و می‌رن سراغِ تحصیلاتِ عالی، یا توی پیدا کردنِ‌دروازه کار بهشون کمک می‌شه. گروهِ دلاوری بی‌نهایت شغلِ سطحِ پایین داره... برای همین، بیشترِ دستهٔ دوم در نهایت همون‌جا استخدام می‌شن.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«پس مقتول‌جمع کارمندِ گروهِ‌ظاهراً دلاوری بوده؟»
افی سر تکان داد.
«دقیقاً. در واقع توی بخشِ امنیتِ شرکتیِ اونجا‌می‌دانست کار می‌کرده... اساساً یه نگهبان بوده. و تازه فقط‌برو این نیست، محلِ خدمتش دفترِ مرکزیِ گروهِ دلاوری بوده.»
نگاهِ سانی تیزتر شد.
«اوه؟ یعنی...»
افی پوزخند زد.
«دقیقاً. شانسِ این رو داشته که هر روز با موردرت‌مشکوکی سروکار داشته باشه. پس اگه دنبالِ بهونه‌ای بودی که بری‌حرف به اون عوضی سر بزنی... تبریک می‌گم! آرزوها برآورده می‌شن.»
سانی لبخندِ شومی‌بزهکار زد و به‌جمع آسمان نگاه کرد.
لایهٔ ضخیمی از ابر آسمان را پوشانده‌آن‌ها بود، برای همین چهره در هم کشید‌است و در عوض به ساعتش نگاه کرد.
بعد زیرلب لعنتی فرستاد.
«هی... آخه چطوری باید‌اینکه از روی یه ساعتِ‌می‌دانست عقربه‌ای زمان رو بخونم؟»
افی چند بار پلک زد.
«ساعتِ عقربه‌ای دیگه چیه؟»
چند دقیقه‌ای طول کشید تا از کارِ این‌کشید فناوریِ وحشیانهٔ دورانِ گذشته سر در بیاورند. وقتی‌نشان‌هایشان فهمیدند که دیگر عصر شده است، سانی آهی کشید.
«فکر نکنم الان بتونیم موردرت‌آن‌ها رو سرِ کار گیر بیاریم.مشکوکی پس... موافقی فردا صبح بریم سراغش؟»
افی شانه بالا انداخت.
«باشه. پس...جمع دیگه کارمون‌ظاهراً تموم شد؟»
صدایش هیچ شور و شوقی‌کمی نداشت و همین باعث شد‌اینجا سانی نگاهی طولانی به او بیندازد.
«اگه نمی‌خوای بری خونه، می‌تونی بیای پیشِ من. البته‌کارهای کارآگاهِ اهریمن آدمِ خیلی تمیزی نبوده... ولی چون بعید‌اینجا می‌دونم از یه ذره به‌هم‌ریختگی فرار کنی، نباید مشکلی باشه.»
افی لبخند زد.
«این مدلِ توئه که به من بگی شلخته؟ به‌هرحال... ممنون، ولی‌کارهای مزاحم نمی‌شم. فکر نکنم ول کردنِ بچه‌هاش و شب موندن خونهٔ‌حرف یه مردِ غریبه با شخصیتِ همتای من جور دربیاد. پس می‌رم خونه...»
نگاهی به اطراف‌جریان انداخت و بعد‌مکث با خجالت اضافه کرد:
«یا بهتره بگم زحمت می‌دم من رو برسونی خونه، همکار. بعد‌جریان از اون تماس به‌زور فهمیدم چطوری باید بیام صحنهٔ جرم —چرخی الان که دیگه کلاً گیج شدم و مسیر رو گم کردم.»
سانی آهی کشید‌بزهکار و قفلِ پی‌تی‌ویِ‌جمع باستانی را باز کرد.
«باشه، مشکلی‌جمع نیست. سوار‌ظاهراً شو... همکار.»