چپتر 2257: چپتر ۲۲۵۷: رحمتِ سایه
0«هرگز نباید شناخته شود.نگذارد هرگز نباید دوست داشته‌اینکه شود. هرگز نباید پرستیده شود.»
سانی به آنویل خیره‌فراموش ماند. هیچ احساسی در‌باشد چهره‌اش به چشم نمی‌خورد.
تاریکیِ ژرف و‌وسعتِ بی‌کرانی در چشمانش‌کند جا خوش کرده بود.
دورادورشان و در ارتفاعی بسیار بالاتر از‌بشناسد آن‌ها، شمشیرهای پرندهٔ بی‌شماری با صدایی شبیهِ خش‌خش‌حقیقت آرام‌آرام گردِ هم می‌آمدند تا گنبدی عظیم بسازند...
سانی به بالا‌بماند نگاه کرد و‌متوجهش سپس آهِ عمیقی کشید.
«...پس چه‌نباشد خوب شد‌فراموش که بی‌تقدیر شدم.»
هرچه نباشد،وادار دنیا او را‌پنهان فراموش کرده بود.
هیچ‌کس نمی‌توانست دوستش داشته باشد...
چون هیچ‌کس‌سایه‌ها نمی‌توانست او‌نگذارد را بشناسد.
دست‌کم، نه به‌طورِ واقعی.
وقتی تمامِ سنگینیِ این حقیقت روی دلش نشست،بماند سر بلند کرد و به دوردست خیره شد.شکسته آنجا، کشتیِ غول‌پیکرِ ملکه داشت در آتش می‌سوخت.
درخششِ دوردستِ شعله‌های زیبای سفید چهره‌اش را‌بشناسد روشن کرد، اما حریفِ سایه‌ای نشد که‌این چشمانش را در خود غرق کرده بود.
سانی چند لحظه‌بماند بی‌حرکت ماند، سپس نگاهش‌رسد را به زمین دوخت.
«و چه خوب‌دنیا که همیشه از‌نمی‌توانست مرکزِ توجه فراری بودم.»
ماهیتِ سرشتش او را وادار کرده بود تمامِ وسعتِ قدرتش را پنهان کند، در سایه‌ها بماند‌شکسته و نگذارد کسی متوجهش شود، چه رسد به اینکه او را بشناسد. برخلافِ شمشیرِ شکسته که‌اول نامدارترین و ستوده‌ترین جنگجوی بشریت بود، سانی همیشه صرفاً شخصیتی فرعی در داستانِ دیگران به حساب می‌آمد.
انگار تقدیر از همان روزِ اول او را به سوی این لحظه‌تمامِ هدایت می‌کرد. تقدیر هم او را به تبارِ ممنوعهٔ بافنده رسانده بود‌ملکه و هم ابزارِ لازم برای گریز از نفرینش را در اختیارش گذاشته بود.
با اینکه دلیلِ ممنوعیتِ بافت را نمی‌دانست،رسد اما سانی در بیشترِ مواقع توانسته بود از‌بشریت پرداختِ بهای موهبت‌های شگفت‌انگیزِ آن قسر در برود.
کسبِ نامِ راستین در کابوسِ اول، داشتنِ سرشتِ ایزدی، یافتنِ خاطرهٔ تبار و رقم زدنِ تمامِ آن شاهکارهای‌حقیقت حیرت‌انگیز... هر کسِ دیگری بود به قهرمانِ ستایش‌شدهٔ بشریت تبدیل می‌شد، اما سانی خودش را به‌خوبی پنهان کرده‌روشن بود. به‌هرحال از اینکه قهرمان صدایش کنند بیزار بود؛ پس ماندن در سایه‌ها خیلی بیشتر به مذاقش خوش می‌آمد.
نفیس می‌توانست به‌وسعتِ جای هر دوی آن‌ها‌سایه‌ها در مرکزِ توجه بماند.
اما مشکلِ‌هیچ‌کس کوچکی در‌دوستش کار بود...
سانی در گذشته خوب عمل کرده بود، اما در‌برخلافِ حالِ حاضر در زمینهٔ پنهان ماندن از دیدِ دیگران اوضاعِ‌داستانِ چندان جالبی نداشت. راستش را بخواهید، حسابی گند زده بود.
سانلسِ خفته، سانلسِ بیدارشده‌فراموش و استاد سانلس همگی چهره‌هایی‌چون گمنام و ظاهراً بی‌اهمیت بودند.
اما سرورِ سایه‌ها حسابی بدنام بود. بدتر از آن، حالا در آستانهٔ تبدیل‌اینکه شدن به یک فرمانروا قرار داشت. شهرتش به یکباره منفجر می‌شد و در‌حساب هر دو جهان می‌پیچید، و حتی از آوازهٔ شمشیرِ شکسته هم فراتر می‌رفت...
چون شمشیرِ شکسته، با وجودِ تمامِ دستاوردهایش، در چشمِ مردم صرفاً‌وقتی یک قدیس بود — اولین و قدرتمندترین قدیسِ انسانی در آن زمان،غول‌پیکرِ اما در نهایت فقط یک متعالی. اما سانی حالا یک نیمه‌خدا بود.
نه‌تنها یک نیمه‌خدا بود، بلکه تنها همتای‌رسد نفیس، ستارهٔ درخشانِ بشریت نیز به شمار می‌رفت.بشریت هم‌ترازِ او، قدرتمندترین متحدش، و طبقِ شایعات، معشوقه‌اش.
به‌عبارت‌دیگر، او چنان پا به صحنه — و زیرِ نورِ توجه — گذاشته بود که دیگر‌سنگینیِ پنهان کردنش غیرممکن بود. با پایان یافتنِ جنگ، میلیاردها نفر او را می‌شناختند و هرچند بعید‌دوردستِ بود محبوبِ دلِ خیلی‌ها شود، اما قطعاً همه از او می‌ترسیدند، ستایشش می‌کردند و او را می‌پرستیدند.
سربازانِ دو ارتشِ بزرگ به خانه‌هایشان برمی‌گشتند تا داستان‌های قدرتِ رعب‌آور‌متوجهش و تیغهٔ بی‌رحمش را همه‌جا پخش کنند. همچنین از آنجا که‌شخصیتی جانِ افرادِ بی‌شماری را نجات داده بود، سراپا غرق در سپاسگزاری می‌بودند.
و از آن‌نمی‌توانست به بعد، آوازه‌اش‌چون روزبه‌روز بیشتر می‌شد.
«آه. عجب مکافاتی.»
با این حال، آینده کاملاً هم تاریک نبود. نقطهٔ امیدی هم وجود داشت... و آن این بود که قلمروِ سانی‌دلش به انسان‌ها وابسته نبود. او فقط به سایه‌ها نیاز داشت، و سایه‌ها — برخلافِ انسان‌ها — جرقهٔ میلِ نخستین را‌نشد در روحِ خود نداشتند. راستش سایه‌ها اصلاً روحی در بساط نداشتند، پس اگر او را می‌پرستیدند، باعثِ پایانِ جهان نمی‌شد.
بنابراین، اگر سانی می‌خواست خوابِ ایزدِ فراموش‌شده را — که در صورتِ بیدار شدن تمامِ‌شمشیرِ هستی را می‌بلعید — بر هم نزند، مجبور نبود قدرتِ خودش را فلج کند. و‌همان این اتفاقِ خوبی بود، چون آن‌ها به ذره‌ذرهٔ قدرتی که می‌توانستند به دست بیاورند نیاز داشتند.
او فقط باید‌نمی‌توانست به طریقی، دوباره در‌بشناسد دلِ سایه‌ها ناپدید می‌شد.
«...ریاکار.»
سانی که از افکارش بیرون آمده بود،دوستش با چهره‌ای آرام و سرد به آنویل‌وقتی نگاه کرد و با لحنی شمرده گفت:
«واقعاً از آدمای دورویی مثلِ تو بیشتر از همه حالم به هم می‌خوره، آنویل. می‌گی شمشیرِ شکسته باید‌ستوده‌ترین کشته می‌شد تا بشریت اونو نپرسته... ولی با این حال، شما فرمانروایان تونستید تقریباً دو دهه وجودتون رو‌تبارِ پنهان کنید، اون هم فقط برای مهارِ آستریون. چطور شما تونستید پنهان بشید، ولی شمشیرِ شکسته باید می‌مرد؟»
با تحقیر سر تکان داد.
«نه... فقط اعتراف کن. برای یک بار‌رسد هم که شده صادق باش. تو اونو‌جنگجوی کشتی چون ازش متنفر بودی. به همین سادگی.»
آنویل سرد لبخند زد و‌هیچ‌کس سانی دستش را از روی‌بشناسد قبضهٔ اوداچی برداشت و بالا آورد.
«...آخه تو‌وادار از نفرت‌قدرتش چی می‌دونی، پسر؟»
با این حرف، حضورش با قدرتی سرکش منفجر شد و توفانِ شمشیرهای اطرافشان از حرکت‌حقیقت ایستاد؛ تیغه‌های بی‌شمار کنار هم قرار گرفتند و رون‌های عظیمی ساختند. رون‌ها با درخششی شنگرف شعله‌ور‌زیبای شدند و سانی به خودش که آمد، دید غرق در نوری سرخ و خونین شده است.
با حرکتِ دستِ آنویل، تیغه‌ای هولناک از آسمان سقوط کرد و انگار خودِ آسمان هم به دنبالش‌شخصیتی پایین می‌آمد. تندبادی برخاست؛ باد با صدایی کرکننده زوزه می‌کشید و دورشان می‌چرخید. شمشیرِ در حالِ سقوط از‌ابزارِ آن ارتفاع پایین می‌آمد و انگار با عبور از هر حلقهٔ درخشانِ رون‌ها، تیزیِ هولناکش به‌شدت بیشتر می‌شد...
تا جایی که انگار آن‌قدر تیز شده بود که‌چون می‌توانست دشتِ استخوانیِ تَرَک‌خورده را بشکافد، کفِ گودال‌های سوزان را‌روی تکه‌تکه کند و دریای خاکسترِ زیرش را از هم بشکافد.
...البته اول سانی را می‌شکافت.
سانی نگاهی به بالا انداخت، خاطره‌ای را‌بشناسد که لحظه‌ای پیش احضار کرده بود در‌این دست فشرد و دستش را بالاتر برد.
شمشیرِ بُرنده در گردابی خروشان از باد روی‌اینکه او فرود آمد. تندبادِ قدرتمند ابری از خاکستر‌صرفاً را به هوا بلند کرد و تا خاکسترها فروبنشینند...
سانی همچنان همان‌جا‌دنیا ایستاده بود، بی‌حرکت‌نمی‌توانست و کاملاً سالم.
فانوسِ سنگیِ کوچکی‌وسعتِ در دست داشت که‌سایه‌ها دروازه‌اش کاملاً باز بود.
آن را پایین‌نمی‌توانست آورد و با شستش‌بشناسد آرام دروازه را بست.
چشمانِ آنویل گشاد شد.
«چطور... چطور‌نباشد در برابر اون‌هیچ‌کس حمله مقاومت کردی؟»
بالای سرشان، رون‌ها درخششِ خود را از‌سایه‌ها دست دادند و شمشیرهای پرندهٔ بی‌شمار فرو ریختند‌شمشیرِ و به رودی از جرقه‌های سرخ تبدیل شدند.
سانی لبخند زد.
«مقاومت نکردم. فقط شمشیرت رو فرستادم توی عالمِ‌اینکه سایه. وقتی می‌تونم با یه کلکِ کوچیک از‌صرفاً قدرتِ عظیمت فرار کنم، چرا باید شکستش بدم؟»
لبخند آرام‌نباشد از چهره‌اش‌فراموش محو شد.
«خب حالا...»
اوداچیِ سیاه یورش‌نمی‌توانست برد و در‌چون گوشتِ آنویل فرو رفت.
حالتِ چهرهٔ‌سایه‌ها سانی تاریک‌نگذارد و مورمورکننده شد.
«این برای سربازای ارتشِ تخلیهٔ اول و مردمِ‌باشد فالکون اسکاته که ولشون کردی تا بمیرن. سامارا، دورن،این بل... و بی‌شمار آدمِ دیگه. اسمشونو یادت بمونه، حرومزاده.»
پادشاهِ شمشیرها توانست از ضربه‌ای مرگبار جاخالی بدهد، اما سانی همان موقع ضربهٔ‌اینکه دیگری زد. آنویل سعی کرد با زرهِ ساعدش آن را دفع کند، اما‌حساب نتوانست. خونِ سرخ روی استخوانِ سفید جاری شد و دستی قطع‌شده به زمین افتاد.
«این برای سربازاییه که اینجا توی گورِ خدا مردن و توی جنگِ‌تمامِ بی‌معنیِ تو جنگیدن. تک‌تکِ اونا آدم بودن، آنویل، نه یه مشت آمار. هیچ‌کدومشون‌داشت مجبور نبودن بمیرن. هرچند شک دارم هیولایی مثلِ تو اصلاً براش مهم باشه.»
آنویل به از دست دادنِ دستش‌متوجهش واکنشی نشان نداد و در عوض‌نامدارترین تلوتلوخوران عقب رفت تا عقب‌نشینی کند.
اما راهِ‌نباشد فراری از‌فراموش دستِ سانی نبود.
اوداچیِ سیاه عمیقاً در رانِ آنویل فرو‌سایه‌ها رفت و زخمِ هولناکی روی آن به جا‌شمشیرِ گذاشت. خونِ بیشتری روی سطحِ استخوانِ باستانی پاشید.
«این برای نفیسه که بچگیش رو نابود کردی. ای‌به‌طورِ اوباشِ ظالم و شرور... از شکنجه کردنِ یه بچه‌نشست لذت بردی؟ پس حالا کمی عذاب از طرفِ من بچش.»
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد، لگدی به‌کسی رانِ زخمیِ آنویل زد و به‌شکسته زانو افتادنِ او را تماشا کرد.
بارانی از شمشیر از آسمان بارید تا سانی را‌چون نابود کند، اما موجِ عظیمی از سایه‌ها از زمین برخاست‌روی و به دیواری تسخیرناپذیر تبدیل شد و نگذاشت مزاحمش شوند.
نفسِ عمیقی کشید.
«و این... این برای خودمه. این‌چون برای تمامِ رنج‌هاییه که به‌خاطرِ تو‌تمامِ و امثالِ تو مجبور شدم بکشم.»
چیزهای زیادی در او تغییر کرده بود،رسد اما یکی از آن‌ها دست‌نخورده باقی مانده‌جنگجوی بود. سانی... سانی هرگز کینه‌هایش را فراموش نمی‌کرد.
با تحقیری سرد به پادشاهِ زانوزده نگاه‌دوستش کرد، اوداچی‌اش را بالا برد و آماده‌وقتی شد تا ضربهٔ نهایی را فرود آورد.
برای اولین بار،وسعتِ احساسی واضح در‌کند چشمانِ آنویل شعله‌ور شد.
خشم... بی‌میلی... ناامیدی...
در حالی که خون‌نگذارد از زرهِ له‌وپاره‌اش پایین‌اینکه می‌ریخت، تقلا کرد تا بایستد.
«تو... تو نمی‌تونی‌دنیا منو بکشی... نفیس،نمی‌توانست اون کسیه که...»
سانی بدون اینکه منتظرِ‌قدرتش شنیدنِ بقیهٔ حرفش بماند،بماند ضربه را فرود آورد.
تیغهٔ سیاه اوداچیِ مارمانندش بدونِ‌باشد مقاومتِ چندانی از گردنِ پادشاه گذشت‌وقتی و سری قطع‌شده روی زمین غلتید.
تاجِ آهنین سُر خورد‌نگذارد و با صدایی جرنگ‌جرنگ‌اینکه روی استخوانِ خون‌آلود افتاد.
بدنِ آنویل تاب خورد‌فراموش و سپس با صدای جرنگ‌جرنگِ‌چون فولاد به‌سنگینی نقشِ زمین شد.
در ارتفاعاتِ بالا، تمامِ شمشیرهای باقی‌مانده در‌سایه‌ها توفانی از جرقه‌ها حل شدند و برای لحظه‌ای،شمشیرِ انگار آسمان با نوری سرخ شعله‌ور شده بود.
واقعاً منظرهٔ نفس‌گیری بود.
سانی با نگاه به آن،کسی بی‌اختیار به یادِ پردهٔ سرخ‌رنگِ شفق‌های‌شکسته قطبی بر فرازِ قطبِ جنوب افتاد.
با ناپدید شدنِ‌دنیا جرقه‌ها، آهِ عمیقی کشید‌دوستش و چشمانش را بست.
چند لحظه‌وادار بعد، سانی‌قدرتش آرام گفت:
«درونِ من به آرامش‌دوستش برس... هرچند که از‌دست‌کم سرت هم زیاده، حرومزاده.»
این رحمتِ سایه بود.