چپتر 2257: چپتر ۲۲۵۷: رحمتِ سایه
0«هرگز نباید شناخته شود.نمی‌توانست هرگز نباید دوست داشته‌بشناسد شود. هرگز نباید پرستیده شود.»
سانی به آنویل خیره‌سایه‌ها ماند. هیچ احساسی در‌متوجهش چهره‌اش به چشم نمی‌خورد.
تاریکیِ ژرف و‌نگذارد بی‌کرانی در چشمانش‌رسد جا خوش کرده بود.
دورادورشان و در ارتفاعی بسیار بالاتر از‌دوستش آن‌ها، شمشیرهای پرندهٔ بی‌شماری با صدایی شبیهِ خش‌خش‌تمامِ آرام‌آرام گردِ هم می‌آمدند تا گنبدی عظیم بسازند...
سانی به بالا‌هیچ‌کس نگاه کرد و‌باشد سپس آهِ عمیقی کشید.
«...پس چه‌پنهان خوب شد‌سایه‌ها که بی‌تقدیر شدم.»
هرچه نباشد،بماند دنیا او را‌متوجهش فراموش کرده بود.
هیچ‌کس نمی‌توانست دوستش داشته باشد...
چون هیچ‌کس‌فراموش نمی‌توانست او‌نمی‌توانست را بشناسد.
دست‌کم، نه به‌طورِ واقعی.
وقتی تمامِ سنگینیِ این حقیقت روی دلش نشست،برخلافِ سر بلند کرد و به دوردست خیره شد.شخصیتی آنجا، کشتیِ غول‌پیکرِ ملکه داشت در آتش می‌سوخت.
درخششِ دوردستِ شعله‌های زیبای سفید چهره‌اش را‌دوستش روشن کرد، اما حریفِ سایه‌ای نشد که‌وقتی چشمانش را در خود غرق کرده بود.
سانی چند لحظه‌هیچ‌کس بی‌حرکت ماند، سپس نگاهش‌چون را به زمین دوخت.
«و چه خوب‌کند که همیشه از‌نگذارد مرکزِ توجه فراری بودم.»
ماهیتِ سرشتش او را وادار کرده بود تمامِ وسعتِ قدرتش را پنهان کند، در سایه‌ها بماند‌شخصیتی و نگذارد کسی متوجهش شود، چه رسد به اینکه او را بشناسد. برخلافِ شمشیرِ شکسته که‌بافنده نامدارترین و ستوده‌ترین جنگجوی بشریت بود، سانی همیشه صرفاً شخصیتی فرعی در داستانِ دیگران به حساب می‌آمد.
انگار تقدیر از همان روزِ اول او را به سوی این لحظه‌به‌طورِ هدایت می‌کرد. تقدیر هم او را به تبارِ ممنوعهٔ بافنده رسانده بود‌آنجا و هم ابزارِ لازم برای گریز از نفرینش را در اختیارش گذاشته بود.
با اینکه دلیلِ ممنوعیتِ بافت را نمی‌دانست،چون اما سانی در بیشترِ مواقع توانسته بود از‌این پرداختِ بهای موهبت‌های شگفت‌انگیزِ آن قسر در برود.
کسبِ نامِ راستین در کابوسِ اول، داشتنِ سرشتِ ایزدی، یافتنِ خاطرهٔ تبار و رقم زدنِ تمامِ آن شاهکارهای‌صرفاً حیرت‌انگیز... هر کسِ دیگری بود به قهرمانِ ستایش‌شدهٔ بشریت تبدیل می‌شد، اما سانی خودش را به‌خوبی پنهان کرده‌رسانده بود. به‌هرحال از اینکه قهرمان صدایش کنند بیزار بود؛ پس ماندن در سایه‌ها خیلی بیشتر به مذاقش خوش می‌آمد.
نفیس می‌توانست به‌نگذارد جای هر دوی آن‌ها‌اینکه در مرکزِ توجه بماند.
اما مشکلِ‌نباشد کوچکی در‌فراموش کار بود...
سانی در گذشته خوب عمل کرده بود، اما در‌دست‌کم حالِ حاضر در زمینهٔ پنهان ماندن از دیدِ دیگران اوضاعِ‌نشست چندان جالبی نداشت. راستش را بخواهید، حسابی گند زده بود.
سانلسِ خفته، سانلسِ بیدارشده‌سایه‌ها و استاد سانلس همگی چهره‌هایی‌رسد گمنام و ظاهراً بی‌اهمیت بودند.
اما سرورِ سایه‌ها حسابی بدنام بود. بدتر از آن، حالا در آستانهٔ تبدیل‌جنگجوی شدن به یک فرمانروا قرار داشت. شهرتش به یکباره منفجر می‌شد و در‌اول هر دو جهان می‌پیچید، و حتی از آوازهٔ شمشیرِ شکسته هم فراتر می‌رفت...
چون شمشیرِ شکسته، با وجودِ تمامِ دستاوردهایش، در چشمِ مردم صرفاً‌دست‌کم یک قدیس بود — اولین و قدرتمندترین قدیسِ انسانی در آن زمان،دوردست اما در نهایت فقط یک متعالی. اما سانی حالا یک نیمه‌خدا بود.
نه‌تنها یک نیمه‌خدا بود، بلکه تنها همتای‌چون نفیس، ستارهٔ درخشانِ بشریت نیز به شمار می‌رفت.این هم‌ترازِ او، قدرتمندترین متحدش، و طبقِ شایعات، معشوقه‌اش.
به‌عبارت‌دیگر، او چنان پا به صحنه — و زیرِ نورِ توجه — گذاشته بود که دیگر‌جنگجوی پنهان کردنش غیرممکن بود. با پایان یافتنِ جنگ، میلیاردها نفر او را می‌شناختند و هرچند بعید‌می‌کرد بود محبوبِ دلِ خیلی‌ها شود، اما قطعاً همه از او می‌ترسیدند، ستایشش می‌کردند و او را می‌پرستیدند.
سربازانِ دو ارتشِ بزرگ به خانه‌هایشان برمی‌گشتند تا داستان‌های قدرتِ رعب‌آور‌نامدارترین و تیغهٔ بی‌رحمش را همه‌جا پخش کنند. همچنین از آنجا که‌انگار جانِ افرادِ بی‌شماری را نجات داده بود، سراپا غرق در سپاسگزاری می‌بودند.
و از آن‌دنیا به بعد، آوازه‌اش‌نمی‌توانست روزبه‌روز بیشتر می‌شد.
«آه. عجب مکافاتی.»
با این حال، آینده کاملاً هم تاریک نبود. نقطهٔ امیدی هم وجود داشت... و آن این بود که قلمروِ سانی‌فرعی به انسان‌ها وابسته نبود. او فقط به سایه‌ها نیاز داشت، و سایه‌ها — برخلافِ انسان‌ها — جرقهٔ میلِ نخستین را‌گریز در روحِ خود نداشتند. راستش سایه‌ها اصلاً روحی در بساط نداشتند، پس اگر او را می‌پرستیدند، باعثِ پایانِ جهان نمی‌شد.
بنابراین، اگر سانی می‌خواست خوابِ ایزدِ فراموش‌شده را — که در صورتِ بیدار شدن تمامِ‌صرفاً هستی را می‌بلعید — بر هم نزند، مجبور نبود قدرتِ خودش را فلج کند. و‌تبارِ این اتفاقِ خوبی بود، چون آن‌ها به ذره‌ذرهٔ قدرتی که می‌توانستند به دست بیاورند نیاز داشتند.
او فقط باید‌دنیا به طریقی، دوباره در‌دوستش دلِ سایه‌ها ناپدید می‌شد.
«...ریاکار.»
سانی که از افکارش بیرون آمده بود،کسی با چهره‌ای آرام و سرد به آنویل‌نامدارترین نگاه کرد و با لحنی شمرده گفت:
«واقعاً از آدمای دورویی مثلِ تو بیشتر از همه حالم به هم می‌خوره، آنویل. می‌گی شمشیرِ شکسته باید‌داستانِ کشته می‌شد تا بشریت اونو نپرسته... ولی با این حال، شما فرمانروایان تونستید تقریباً دو دهه وجودتون رو‌برای پنهان کنید، اون هم فقط برای مهارِ آستریون. چطور شما تونستید پنهان بشید، ولی شمشیرِ شکسته باید می‌مرد؟»
با تحقیر سر تکان داد.
«نه... فقط اعتراف کن. برای یک بار‌چون هم که شده صادق باش. تو اونو‌سنگینیِ کشتی چون ازش متنفر بودی. به همین سادگی.»
آنویل سرد لبخند زد و‌بماند سانی دستش را از روی‌اینکه قبضهٔ اوداچی برداشت و بالا آورد.
«...آخه تو‌بماند از نفرت‌کسی چی می‌دونی، پسر؟»
با این حرف، حضورش با قدرتی سرکش منفجر شد و توفانِ شمشیرهای اطرافشان از حرکت‌تمامِ ایستاد؛ تیغه‌های بی‌شمار کنار هم قرار گرفتند و رون‌های عظیمی ساختند. رون‌ها با درخششی شنگرف شعله‌ور‌درخششِ شدند و سانی به خودش که آمد، دید غرق در نوری سرخ و خونین شده است.
با حرکتِ دستِ آنویل، تیغه‌ای هولناک از آسمان سقوط کرد و انگار خودِ آسمان هم به دنبالش‌روی پایین می‌آمد. تندبادی برخاست؛ باد با صدایی کرکننده زوزه می‌کشید و دورشان می‌چرخید. شمشیرِ در حالِ سقوط از‌اما آن ارتفاع پایین می‌آمد و انگار با عبور از هر حلقهٔ درخشانِ رون‌ها، تیزیِ هولناکش به‌شدت بیشتر می‌شد...
تا جایی که انگار آن‌قدر تیز شده بود که‌رسد می‌توانست دشتِ استخوانیِ تَرَک‌خورده را بشکافد، کفِ گودال‌های سوزان را‌شخصیتی تکه‌تکه کند و دریای خاکسترِ زیرش را از هم بشکافد.
...البته اول سانی را می‌شکافت.
سانی نگاهی به بالا انداخت، خاطره‌ای را‌دوستش که لحظه‌ای پیش احضار کرده بود در‌وقتی دست فشرد و دستش را بالاتر برد.
شمشیرِ بُرنده در گردابی خروشان از باد روی‌بشناسد او فرود آمد. تندبادِ قدرتمند ابری از خاکستر‌حقیقت را به هوا بلند کرد و تا خاکسترها فروبنشینند...
سانی همچنان همان‌جا‌کند ایستاده بود، بی‌حرکت‌نگذارد و کاملاً سالم.
فانوسِ سنگیِ کوچکی‌نگذارد در دست داشت که‌اینکه دروازه‌اش کاملاً باز بود.
آن را پایین‌دنیا آورد و با شستش‌دوستش آرام دروازه را بست.
چشمانِ آنویل گشاد شد.
«چطور... چطور‌پنهان در برابر اون‌بماند حمله مقاومت کردی؟»
بالای سرشان، رون‌ها درخششِ خود را از‌اینکه دست دادند و شمشیرهای پرندهٔ بی‌شمار فرو ریختند‌صرفاً و به رودی از جرقه‌های سرخ تبدیل شدند.
سانی لبخند زد.
«مقاومت نکردم. فقط شمشیرت رو فرستادم توی عالمِ‌بشناسد سایه. وقتی می‌تونم با یه کلکِ کوچیک از‌حقیقت قدرتِ عظیمت فرار کنم، چرا باید شکستش بدم؟»
لبخند آرام‌پنهان از چهره‌اش‌سایه‌ها محو شد.
«خب حالا...»
اوداچیِ سیاه یورش‌دنیا برد و در‌نمی‌توانست گوشتِ آنویل فرو رفت.
حالتِ چهرهٔ‌فراموش سانی تاریک‌نمی‌توانست و مورمورکننده شد.
«این برای سربازای ارتشِ تخلیهٔ اول و مردمِ‌متوجهش فالکون اسکاته که ولشون کردی تا بمیرن. سامارا، دورن،بشریت بل... و بی‌شمار آدمِ دیگه. اسمشونو یادت بمونه، حرومزاده.»
پادشاهِ شمشیرها توانست از ضربه‌ای مرگبار جاخالی بدهد، اما سانی همان موقع ضربهٔ‌جنگجوی دیگری زد. آنویل سعی کرد با زرهِ ساعدش آن را دفع کند، اما‌اول نتوانست. خونِ سرخ روی استخوانِ سفید جاری شد و دستی قطع‌شده به زمین افتاد.
«این برای سربازاییه که اینجا توی گورِ خدا مردن و توی جنگِ‌به‌طورِ بی‌معنیِ تو جنگیدن. تک‌تکِ اونا آدم بودن، آنویل، نه یه مشت آمار. هیچ‌کدومشون‌کشتیِ مجبور نبودن بمیرن. هرچند شک دارم هیولایی مثلِ تو اصلاً براش مهم باشه.»
آنویل به از دست دادنِ دستش‌باشد واکنشی نشان نداد و در عوض‌وقتی تلوتلوخوران عقب رفت تا عقب‌نشینی کند.
اما راهِ‌پنهان فراری از‌سایه‌ها دستِ سانی نبود.
اوداچیِ سیاه عمیقاً در رانِ آنویل فرو‌اینکه رفت و زخمِ هولناکی روی آن به جا‌صرفاً گذاشت. خونِ بیشتری روی سطحِ استخوانِ باستانی پاشید.
«این برای نفیسه که بچگیش رو نابود کردی. ای‌چون اوباشِ ظالم و شرور... از شکنجه کردنِ یه بچه‌حقیقت لذت بردی؟ پس حالا کمی عذاب از طرفِ من بچش.»
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد، لگدی به‌دوستش رانِ زخمیِ آنویل زد و به‌واقعی زانو افتادنِ او را تماشا کرد.
بارانی از شمشیر از آسمان بارید تا سانی را‌رسد نابود کند، اما موجِ عظیمی از سایه‌ها از زمین برخاست‌شخصیتی و به دیواری تسخیرناپذیر تبدیل شد و نگذاشت مزاحمش شوند.
نفسِ عمیقی کشید.
«و این... این برای خودمه. این‌نمی‌توانست برای تمامِ رنج‌هاییه که به‌خاطرِ تو‌به‌طورِ و امثالِ تو مجبور شدم بکشم.»
چیزهای زیادی در او تغییر کرده بود،چون اما یکی از آن‌ها دست‌نخورده باقی مانده‌سنگینیِ بود. سانی... سانی هرگز کینه‌هایش را فراموش نمی‌کرد.
با تحقیری سرد به پادشاهِ زانوزده نگاه‌کسی کرد، اوداچی‌اش را بالا برد و آماده‌نامدارترین شد تا ضربهٔ نهایی را فرود آورد.
برای اولین بار،نگذارد احساسی واضح در‌رسد چشمانِ آنویل شعله‌ور شد.
خشم... بی‌میلی... ناامیدی...
در حالی که خون‌نمی‌توانست از زرهِ له‌وپاره‌اش پایین‌بشناسد می‌ریخت، تقلا کرد تا بایستد.
«تو... تو نمی‌تونی‌کند منو بکشی... نفیس،نگذارد اون کسیه که...»
سانی بدون اینکه منتظرِ‌کسی شنیدنِ بقیهٔ حرفش بماند،برخلافِ ضربه را فرود آورد.
تیغهٔ سیاه اوداچیِ مارمانندش بدونِ‌هیچ‌کس مقاومتِ چندانی از گردنِ پادشاه گذشت‌دست‌کم و سری قطع‌شده روی زمین غلتید.
تاجِ آهنین سُر خورد‌نمی‌توانست و با صدایی جرنگ‌جرنگ‌بشناسد روی استخوانِ خون‌آلود افتاد.
بدنِ آنویل تاب خورد‌سایه‌ها و سپس با صدای جرنگ‌جرنگِ‌رسد فولاد به‌سنگینی نقشِ زمین شد.
در ارتفاعاتِ بالا، تمامِ شمشیرهای باقی‌مانده در‌اینکه توفانی از جرقه‌ها حل شدند و برای لحظه‌ای،صرفاً انگار آسمان با نوری سرخ شعله‌ور شده بود.
واقعاً منظرهٔ نفس‌گیری بود.
سانی با نگاه به آن،دوستش بی‌اختیار به یادِ پردهٔ سرخ‌رنگِ شفق‌های‌واقعی قطبی بر فرازِ قطبِ جنوب افتاد.
با ناپدید شدنِ‌کند جرقه‌ها، آهِ عمیقی کشید‌کسی و چشمانش را بست.
چند لحظه‌بماند بعد، سانی‌کسی آرام گفت:
«درونِ من به آرامش‌فراموش برس... هرچند که از‌باشد سرت هم زیاده، حرومزاده.»
این رحمتِ سایه بود.