چپتر 2372: ایزدانِ دوردست
0سانی با وحشت به خود آمد — یا بهتر است بگوییم، پس از دریافتِ حقیقت حواسش سر جایش آمد. درست‌پیدا مثلِ دفعاتِ پیش، موهبتی که دریافت کرد نه کاملاً یک تصویر بود و نه کاملاً یک یاد. در عوض، انگار‌پسرِ آگاهی از آنچه رخ داده بود مستقیماً در ذهنش جا گرفته بود؛ مبهم و ازهم‌گسیخته، اما به‌نوعی فهمیدنش آسان بود.
دنیایِ بازیِ آریل تغییری نکرده بود. معبد پشتِ سرش‌کوه‌های قد برافراشته بود و دریاچهٔ موادِ مذاب پیشِ رویش گرمایی‌کشتنِ طاقت‌فرسا بیرون می‌داد. دود و خاکستر آسمان را پوشانده بود.
با این حال، سانی دیگر همان سانیِ پیش‌دیمون‌ها از انداختنِ پیکرهٔ یشمی به دریاچه نبود. چهره‌اش‌ردهایِ بهت‌زده و ناباور بود و قلبش دیوانه‌وار می‌تپید.
چشمانش باز بود، اما‌گرگ از شدتِ آنچه فهمیده بود،دیمون‌ها هنوز کاملاً متوجهِ اطرافش نبود.
«امکان نداره...»
سانی از‌تکه‌های جا پرید‌لگد و ایستاد.
آن‌قدر آشفته بود و ذهنش چنان پر از افکارِ‌سرنوشتِ درهم‌وبرهم بود که نمی‌توانست به‌راحتی آرام بگیرد. مدتی بی‌حرکت‌آن‌ها ماند، بعد راه افتاد و به تکه‌های آوار لگد زد.
«نه، واقعاً. امکان نداره!»
سرانجام، سانی ایستاد و‌گرگ با چشمانی گردشده به‌ایزدان کوه‌های دوردست خیره شد.
«آخه این‌تکه‌های چی بود‌لگد که الان دیدم؟»
عظمتِ مکاشفه‌ای که به‌عنوانِ پاداشِ کشتنِ‌نمی‌گنجید گرگ دریافت کرده بود، در باورش‌نُه‌تن نمی‌گنجید. ایزدان، دیمون‌ها، سرنوشتِ جهان، بافنده...
و آن نُه‌تن.
همان گروهِ مرموزی که گهگاه ردهایِ محوی از آن‌ها پیدا می‌کرد. سانی همیشه حدس می‌زد‌مرموزی که آن نُه‌تن مهم بوده‌اند — تا جایی که ارزیابیِ باشکوهش در کابوسِ اول به‌احتمالِ زیاد‌اول بیشتر به این خاطر بود که توانسته بود قهرمان را بکشد... آئورو از آن نُه‌تن را.
همان پسرِ جوانی با موهای سرخِ درخشان‌چشمانی که در دو تا از حقایقی که‌دیدم سانی در بازیِ آریل فهمیده بود، حضور داشت.
اما اینکه آن‌گرگ نُه‌تن مسببِ مرگِ‌نمی‌گنجید ایزدان بوده باشند!
...یا دست‌کم‌پاداشِ مصمم بودند‌گرگ ایزدان را بکشند.
معلوم نبود‌پاداشِ موفق شده‌اند‌گرگ یا نه.
اما سانی به‌نوعی‌آوار تمایل داشت باور‌سرانجام کند که موفق شده‌اند.
وقتی آن دو پیکرهٔ یشمی را در موادِ مذاب انداخت، سؤالی که پرسید دربارهٔ پایانِ جهان بود. اما به‌جایِ صحنه‌ای‌می‌کرد از ویرانیِ مطلق در میدانِ نبردِ ایزدان و دیمون‌ها، اتفاقی ظاهراً پیش‌پاافتاده را دیده بود: رسیدنِ انسان‌های فانی به جزیره‌ای‌جوانی زیبا تا به زنِ شکارچیِ ساکنِ آنجا خبر دهند که یک جانورِ مطلق در مرزِ پادشاهی‌شان به جانِ مردم افتاده است.
سانی گمان کرده بود که لحظه‌ای‌باورش از گذشتهٔ کُشنده را به او‌بافنده نشان داده‌اند... و همین‌طور هم بود.
اما اگر آن‌کشتنِ لحظه پاسخِ سؤالش‌باورش هم بود چه؟
چه می‌شد اگر آن...لگد همان لحظه‌ای بود که‌گردشده سرنوشتِ جهان رقم خورد؟
سانی سرش را‌گرگ گرفت و سعی کرد‌ایزدان خودش را آرام کند.
«پس... بذار...پاداشِ بذار آروم‌گرگ بهش فکر کنم.»
امپراتوری‌ای بود که ایزدبانوی جنگ تأسیسش کرده بود... یا به‌احتمالِ زیاد، یکی از ظرف‌های فانیِ‌مرموزی ایزدبانوی جنگ. در غروبِ عصرِ طلایی، ایزدان گوشه‌گیر و دوردست شدند و روزبه‌روز کمتر به‌کابوسِ عوالمِ فانی توجه نشان می‌دادند. و در غیابِ آن‌ها، امپراتوریِ جنگ دست به فتوحاتی بی‌پایان زد.
عالم‌های بی‌شماری را فروبلعید، مردمانِ بی‌شماری را‌چشمانی به انقیاد کشید، معابدِ ایزدِ سایه را‌دیدم سوزاند... همه برای شکوه و جلالِ ایزدِ غافلشان.
شکوه، شکوه، شکوه...
سانی خودش در کابوسِ اولش عذابِ بردهٔ امپراتوری بودن را تجربه کرده بود.نُه‌تن در کابوسِ دومش نیز وحشی‌گریِ متعصبانِ جنگ را دیده بود — هرچند آن‌ها را‌جایی امید دیوانه کرده بود و داغ‌ترین آرزوهایشان با نفوذِ زهرآگینِ او شعله‌ور شده بود.
امپراتوری به رشدش ادامه داد و سرزمین‌های بیشتری را‌دیمون‌ها فتح کرد تا اینکه به عالمِ خاصی رسید. عالمی‌محوی زیبا و صلح‌آمیز بود... اما بسیار هم ویژه بود.
چون مردمِ آن عالمِ صلح‌آمیز‌واقعاً هیچ ایزدی را نمی‌پرسیدند و در‌خیره عوض پیشگویی بر آن‌ها حکومت می‌کرد.
در مکاشفه‌ای که سانی دریافت کرده بود، پیشگو گذرا اشاره کرد که پادشاهی‌شان خاص است. اما او می‌دانست‌آن‌ها که این باید حقیقت داشته باشد — نه فقط به خاطرِ خودِ آن سه غیب‌گو، بلکه چون نُه نفر‌بکشد در آن عالم زندگی می‌کردند که همگی صفتِ [مقدّر] را داشتند... درست همان‌طور که خودش زمانی آن را داشت.
«همین یه‌دونه‌ش دیوانه‌کننده‌ست! کاملاً جنون‌آمیزه!»
آن نُه‌تن — همگی‌شان — مقدّر بودند، درست مثلِ سانی. صفت‌ها منحصر به یک‌گروهِ نفر نبودند، پس ممکن بود کسی آن بیرون باشد که این صفت را با او‌باشکوهش شریک باشد، حتی اگر [مقدّر] چیزی به‌شدت، و شاید به‌شکلی غیرقابل‌تصور، کمیاب به نظر می‌رسید.
سانی می‌توانست بپذیرد که یکی از آن‌چشمانی نُه‌تن مقدّر باشد، اما همگی‌شان؟ نُه نفر، ساکنِ‌عظمتِ یک پادشاهی، و تازه همه در یک زمان؟
این... این‌طور به نظر می‌رسید که خودِ وجودشان‌دیمون‌ها مقدّر شده بود. انگار یکی از گره‌هایی بود‌ردهایِ که بافتهٔ عظیمِ تقدیر را یکپارچه نگه می‌داشت.
آن عالمِ‌پاداشِ کوچکشان واقعاً‌گرگ خاص بود.
و وقتی نگاهِ حریصانهٔ امپراتوری به آن افتاد... پیشگو نُه قهرمانِ مقدّر را فرستاد‌گروهِ تا امپراتوری را نابود کنند. نه برای نجاتِ وطنشان، که توانِ مقابله با جنگ را‌باشکوهش نداشت، بلکه برای گرفتنِ انتقامِ نابودی‌اش. برای انتقامِ مردمشان، که سرنوشتشان قتل‌عام و بردگی بود.
با این حال فقط یک‌واقعاً مشکل وجود داشت... امپراتوری ایزدی نگهبان‌خیره داشت. یکی از شش ایزدِ بزرگ.
و این‌گونه، آن‌گرگ نُه‌تن قسم خوردند‌نمی‌گنجید که ایزدان را بکشند.
«اونا... اونا‌پاداشِ که نمی‌تونستن‌گرگ موفق بشن، نه؟»
اما می‌توانستند. هرچه بود، ایزدان مرده بودند. امپراتوری نابود شده‌سرنوشتِ بود. گناهانی که مرتکب شده بود، مکافاتی واقعاً خشمگینانه به‌پیدا همراه داشت — هم برای امپراتوری و هم برای باقیِ جهان.
سانی آهسته‌تکه‌های دستانش را‌لگد پایین آورد.
«می‌تونه... واقعاً دلیلش همین باشه؟»
ممکن بود جهان به دستِ‌کرده نُه انسانِ فانیِ ساده و‌سرنوشتِ عزمِ تاریکشان نابود شده باشد؟
اگر این‌طور بود... با وجودِ کمی هولناک بودن، کاملاً شاعرانه می‌شد. به این معنا‌گروهِ بود که ایزدان با غفلت از جهانی که آفریده بودند و میدان دادن به‌ارزیابیِ کسانی که به نامِ آن‌ها در عالم‌های فانی جولان می‌دادند، خودشان را به هلاکت رساندند.
ایزدانِ بزرگ به دستِ انسان‌های فانیِ‌سرانجام کوچک و ناچیزی نابود شده بودند‌آخه که رنجشان را نادیده گرفته بودند.
اما آن نُه‌تن چطور توانسته‌باورش بودند ایزدان را بکشند؟ این‌جهان همان چیزی بود که سانی نمی‌فهمید.
هرچند سرنخ‌ها‌پاداشِ از قبل‌گرگ در دستانش بود...