چپتر 2673: رقابتِ مهیب
0پلِ دیگری فروریخت و بهمنی از آوار به راه انداخت؛ هزاران تن سنگِ دندانه‌دار‌بودند به داخلِ رودخانه سرازیر شد. قطعاتِ پلِ شکسته که در هوا ثابت ماندند و به‌کرد عقب حرکت کردند، باز هم شاخک‌های عظیمِ سایه بالا آمدند تا جلوی آن‌ها را بگیرند.
سانی که در تالارِ رونیِ باغِ شب ایستاده‌می‌ماند بود، چهره در هم کشید و کمی تلوتلو‌بودند خورد؛ صورتِ چینی‌مانندش از همیشه هم رنگ‌پریده‌تر شد.
آه...
داشت به‌نکرده مرزِ توانش‌گنبدی نزدیک می‌شد.
هدایتِ مستقیمِ سپاهِ سایه به‌خودی‌خود بسیار طاقت‌فرساتر از چیزی بود که به آن عادت داشت؛تخته‌سنگ‌ها تازه داشت گولم‌های سایه‌ای را که توپ‌ها را شلیک می‌کردند هم کنترل می‌کرد. اما در واقع‌جوهرش جلوگیری از بازسازیِ پل‌های خُردشده به دستِ شهرِ جاودان، بیشتر از هر کاری انرژی‌اش را می‌گرفت.
ساختنِ شاخکی از سایه‌ها ساده‌ترین شکلِ ظهورِ سایه بود؛ در واقع، این نخستین چیزی بود که‌بودند پس از رسیدن به رتبهٔ استاد تجسم بخشیده بود. سانی حالا می‌توانست سایه‌ها را به شکل‌های‌ذخایرِ بی‌نهایت پیچیده‌تر و ظریف‌تری درآورد، اما هرگز از توانِ عروج‌یافته‌اش در چنین مقیاسی استفاده نکرده بود.
تنها گنبدی که به‌تازگی دورِ باغِ شب ساخته بود با این کار قابل‌قیاس بود، اما آن گنبد فقط‌وارد باید سرِ جایش می‌ماند. اما شاخک‌های سیاه و عظیمی که از دماغهٔ کشتیِ زنده بیرون زده بودند، باید حرکت‌اخم می‌کردند، تخته‌سنگ‌ها را با دقت می‌گرفتند و بر کششی که جادوی شهرِ جاودان بر آن‌ها وارد می‌کرد، غلبه می‌کردند.
بزرگیِ بی‌اندازهٔ شاخک‌های سیاه دلهره‌آور بود. کار به جایی رسید‌گنبد که سانی پس از مدت‌ها احساس کرد ذخایرِ جوهرش واقعاً دارد‌بیرون ته می‌کشد؛ اتفاقی غیرمنتظره و ناخوشایند که باعث شد اخم کند.
سانی تنها کسی‌باید نبود که جوهر‌می‌ماند از دست می‌داد.
آتر هم داشت ذخایرش را به‌سرعت مصرف می‌کرد تا سپرِ نورِ ستارگان را دورِ باغِ‌زده شب نگه دارد، و برخلافِ سانی، نه ۷ هستهٔ روح داشت و نه قلمرویی که سیلابِ‌کرد پیوسته‌ای از جوهرِ ذات را برایش تأمین کند. ذخایرِ او خیلی زودتر از سانی ته می‌کشید.
وقتشان حسابی تنگ بود.
خوشبختانه، رقابتِ مهیبشان در امتدادِ آبراهِ شهرِ جاودان داشت به پایان می‌رسید. باغِ‌سرِ شب هنوز به خطِ پایان نرسیده بود، اما شبحِ سربه‌فلک‌کشیدهٔ کاخ از همین‌می‌گرفتند حالا مانندِ کوهی تاریک در پس‌زمینهٔ زیبای نورِ نقره‌ای، بر فرازِ افق خودنمایی می‌کرد.
دو دسته از نامیراهای منزجرکننده که کشتیِ زنده را محاصره کرده بودند نیز عظیم و رعب‌آور شده بودند.کششی حالا دیگر انگار دو دیوارِ لغزان از گوشتِ شنیع باغِ شب را از دو طرف احاطه کرده بودند،غیرمنتظره و توده‌ای مهیب از دست‌وپا، شاخک‌ها و زائده‌ها از فرازِ شکاف‌های عمیق و تاریک به سمتش دراز می‌شد.
آب‌های خروشانِ پایین نیز داشتند عجیب می‌شدند، چراکه ده‌ها، و شاید صدها پلیدِ نامیرا را بلعیده بودند. گوشتِ کاناخت‌می‌گرفتند با حرص‌وطمع در حالِ آلوده کردنِ میزبان‌های تازه‌ای در آنجا بود و از همین حالا آن‌ها را مطیع می‌کرد‌غیرمنتظره و تغییر می‌داد تا در خدمتِ اهدافش باشند؛ اهدافی که مهم‌ترینشان بلعیدنِ تک‌تکِ جان‌های زنده در کشتیِ باغِ شب بود.
و بدتر از‌جایش همه، سپاهِ سایه‌عظیمی مدام تلفات می‌داد.
شمارِ سایه‌هایی که از بین می‌رفتند، بسیار کمتر از چیزی بود که در چنین‌جایش نبردِ مهیب و غیرقابل‌تصوری انتظار می‌رفت، اما همین تلفاتِ تدریجی هم روی هم انباشته‌جادوی می‌شد. هنوز کار به جایی نرسیده بود که سانی نگران شود، اما قابل‌چشم‌پوشی هم نبود.
جویندهٔ حقیقتِ آلوده دیگر از بین رفته بود؛ شاخک‌های برق‌آسای گوشتِ گرسنه او را تکه‌تکه کرده بودند. سایهٔ جانورِ‌جادوی زمستان نیز که پیش‌تر در جزیرهٔ مسکونی آسیب دیده بود، همین سرنوشت را داشت. بسیاری از زنبورهای ابسیدین به‌باعث چنگِ جاودانگانِ سقوط‌کرده افتاده و لِه شده بودند، و چند تن از قدیس‌های انسانی نیز از بین رفته بودند...
اما سایه‌های خاموش نه ترسی می‌شناختند و نه تردیدی. با وجودِ تلفاتِ‌کشتیِ سنگین، با عزمی خاموش و تسلیم‌ناپذیر به دفاع از کشتیِ زنده ادامه‌بزرگیِ می‌دادند — و چرا باید جز این می‌بود؟ مردگان از مرگ ترسی نداشتند.
سانی دندان‌هایش‌سرِ را به‌می‌ماند هم سابید.
«یالا... فقط یکم دیگه!»
باغِ شب از میانِ ابرِ آوارهای به‌جامانده‌سیاه از پلِ خردشده گذشت، و او با‌بودند آهِ آسودگی، تکه‌های آن را رها کرد.
«حواست جمع‌قابل‌قیاس باشه، سایه!فقط سمتِ راست!»
سانی نگاهِ تاریکی به شبگرد انداخت و دهان‌کشتیِ باز کرد تا یادآوری کند که از نظرِ فنی‌جادوی مُرده است. اما جت پیش‌دستی کرد و آرام خندید.
در لحظهٔ بعد،تنها آن‌قدر درگیر شد‌دورِ که نتوانست حرف بزند.
پلیدِ بسیار عظیمی در سمتِ چپِ باغِ شب پدیدار شد و انبوهی از شاخک‌های گوشتی‌تخته‌سنگ‌ها از روی آبراه هجوم آوردند و می‌رفتند تا بدنهٔ کشتیِ زنده را سوراخ کنند. هم‌زمان،ذخایرِ سپرِ نورِ ستارگان کمی کم‌سوتر شد، که نشان می‌داد ایتر نیز دارد به حدِ توانش می‌رسد.
البته، شاید هم مدت‌ها پیش از آن عبور کرده بود — جوان‌ترین قدیس از میانِ‌زده قدیس‌های شب، رنگ‌پریده و غرق در عرقِ سرد بود. چهره‌اش که پیش از این آرام‌احساس و خونسرد بود، حالا با اخمی غلیظ در هم رفته بود. دستانش مشت شده بودند.
«لعنتی...»
باغِ شب به راست پیچید و تا جای ممکن بینِ خود و شاخک‌های کریهِ گوشتی فاصله انداخت. توپ‌ها غریدند‌کشتیِ و بارانی از تیرهای افسون‌شده بر سرِ پلیدِ غول‌پیکر فرود آمد و او را تکه‌تکه کرد. لحظه‌ای بعد، تپهٔ چندش‌آورِ‌ذخایرِ گوشتِ لغزان به شکلِ بارانی وحشتناک از خون و گوشتِ خون‌آلود منفجر شد و زمین را به رنگِ سرخ درآورد.
چند لحظه بعد، باغِ شب با پایهٔ جزیرهٔ روبه‌رو برخورد کرد؛ بدنه‌اش روی‌زده دیوارِ سنگی کشیده شد و ترک‌هایی در آن ایجاد کرد. سانی زیرِ لب‌رسید ناسزایی گفت و سایه‌هایش و قوی‌ترین سایه‌های خاموش را به سمتِ راستِ کشتی فرستاد.
برای چند ثانیه، هیچ فاصله‌ای بین کشتی و تعقیب‌کنندگانش نبود،عظیمی و اگرچه نورِ ستارگان آن‌ها را می‌برید و می‌سوزاند، اما تعدادِ‌جادوی قابل‌توجهی از آن‌ها توانستند خود را به عرشهٔ باغِ شب برسانند.
«لعنت به همه‌چی.»
قدیس، دیو و مار تقریباً بلافاصله بر سرشان آوار شدند، و به دنبالِ آن‌ها حملهٔ هماهنگِ سایه‌های‌عظیمی بی‌شمار آغاز شد. پلیدها پیش از آنکه بتوانند آسیبِ جدی وارد کنند، تکه‌تکه شده و به درونِ‌جایی آب پرتاب شدند، اما پیش از آن توانستند ده‌ها تن از جنگجویانِ خاموشِ سانی را از پای درآورند.
«می‌تونی سریع‌تر بری؟!»
شبگرد که در حلقهٔ رونی ایستاده بود، لبخند زد.سیاه چشمانِ نقره‌ای‌اش مانندِ ستارگان در آسمانِ شب می‌درخشیدند و‌دقت چهرهٔ جوانش در نورِ مه‌آلودِ آن‌ها غرق شده بود.
«شاید یکم خطرناک باشه.»
سانی پوزخند زد.
«به نظرت الان جامون امنه؟»
شبگرد لحظه‌ای مکث‌گنبد کرد. سپس، لبخندش‌سرِ کمی پهن‌تر شد.
«حرفت منطقیه. در‌جایش این صورت، پیشنهاد‌عظیمی می‌کنم کمربندت رو ببندی...»