چپتر 2760: روح‌خواران
0نفیس چند لحظه آستریون‌خوشت را برانداز کرد و بعد‌بالاخره با لحنی یکنواخت ادامه داد:
«راستش، تو اصلاً دژهای ما رو نمی‌خوای. قصد نداری به بشریت حکومت کنی یا هر‌عجیبت دو جهان رو فتح کنی. تنها چیزی که می‌خوای... رشد کردنه. فقط می‌خوای از قلمروِ انسان‌سرد به‌عنوانِ کود برای رشدت استفاده کنی. آه، تا حالا گرسنگی‌ای به این وحشتناکی حس نکرده بودم.»
آستریون با‌ناامیدیِ لبخندی بی‌تفاوت نگاهش‌نظرتون را جواب داد.
«پس از همون اول می‌دونستی چی می‌خوام،آهی ولی بازم به خودت زحمت دادی و سه‌همینه بار پرسیدی؟ اونم فقط برای اینکه ردم کنی...»
آهی کشید.
«مشکلِ اونایی که طلسمِ کابوس پرورششون داده همینه. قدرتتون استثنائیه،بالاخره اما زیادی جنگ‌طلبید. زیادی عادت کردین مشکلات رو با شمشیرِ تیز‌گفتی حل کنین، برای همین هیچ‌کدومتون ارزشِ یه مذاکرهٔ خوب رو نمی‌دونه.»
لبخندِ محوی‌ناامیدیِ زد و‌بچشین سر تکان داد.
«با این حال. فقط به این خاطر حاضر نیستین با من معامله کنین‌پرورششون که توهم زدین انتخابِ دیگه‌ای هم هست. وقتی طعمِ ناامیدیِ واقعی رو بچشین‌کنین نظرتون عوض می‌شه... البته اون موقع، دیگه همچین شرایطِ معقولی رو پیشنهاد نمی‌دم.»
سانی پوزخند زد.
«حق با من بود. واقعاً از شنیدنِ صدای خودت خوشت میاد... خب، جای تعجبی هم‌عجیبت نداره. بالاخره خیلی خوش‌صحبتی. با این حال، نتونستم به انتخابِ کلماتِ عجیبت توی حرفای قبلیت‌نگاهی دقت نکنم. چی گفتی؟ اگه قبول کنیم، می‌تونیم بقیهٔ عمرمون رو تو آرامش زندگی کنیم؟»
با نگاهی‌ناامیدیِ سرد به‌بچشین آستریون خیره شد.
«یادت رفت بگی که بقیهٔ عمرمون زیاد طول نمی‌کشه، مگه‌اونایی نه؟ تو بهترین حالت چند سال. خدای من، یه حسی‌جنگ‌طلبید بهم می‌گه که با حسنِ نیت سراغِ این معاملهٔ کذایی نیومدی.»
رو به نفیس کرد.
«راستش، من دیگه فهمیدم این دیوونه چی می‌خواد. دنبالِ خداشدنِ طبیعیه... هرچند تو این مورد شاید غیرطبیعی کلمهٔ بهتری باشه.نکنم می‌خواد به همون چیزی برسه که کاناخت توش شکست خورد و با تغذیه از قلمروِ خودش به مقامِ خدایی برسه‌بهترین — نه به‌عنوانِ یه انسان، بلکه به‌عنوانِ یه موجود. خلاصه بگم، می‌خواد کلِ بشریت رو دربند کنه و بعد ببلعه.»
سانی رو به‌واقعی آستریون کرد و با‌می‌شه لحنی تاریک اضافه کرد:
«عجب آدمی.»
در جواب، آستریون‌صدای با نگاهی سرگرم‌جای به او خیره شد.
«به این زودی دستمو‌صدای خوندی؟ عجب، عجب... انگار واقعاً‌نداره الکی به رتبهٔ مطلق نرسیدی.»
لحنش دوستانه و راحت‌بچشین بود و اصلاً به‌البته تاریکیِ هیولاوارِ نیتِ نسل‌کشی‌اش نمی‌خورد.
سکوتِ سنگینی فضا‌پرسیدی را پر کرد که‌آهی لبریز از تنش بود.
ناگهان صدایی غیرمنتظره سکوت را‌میاد شکست و هم سانی و‌خیلی هم آستریون را غافلگیر کرد.
صدای خنده بود.
نفیس داشت می‌خندید...واقعی خنده‌اش خشک و بی‌روح‌می‌شه بود، اما به‌هرحال می‌خندید.
«پس، همش همین؟»
به آستریون نگاه‌صدای کرد؛ چشمانش پر‌جای از تحقیر بود.
«آستریونِ بزرگ و مخوف سرجمع همینه؟ این همه سال صبر کردن،خیلی اون رازِ شومی که احاطه‌ات کرده، ترسی که انگار همه ازت‌اگه دارن... و آخرِ سر، هیچ فرقی با اون دو تای دیگه نداری.»
لبخندش کمی رنگ باخت.
«آخ. این دیگه بی‌انصافی بود.»
در همین‌شنیدنِ حین، نفیس‌خوشت دندان غروچه کرد.
«همهٔ اینا به خاطر اینه که‌میاد تو هم فقط یه فراریِ بزدلی‌خوش‌صحبتی که می‌ترسه به مصافِ کابوسِ پنجم بره!»
چشمانش با‌ناامیدیِ شعله‌های سفید‌بچشین گُر گرفت.
«آنویل و کی سونگ خودشون رو قانع کردن که نمی‌تونن جهانِ بیداری رو رها‌داده کنن یا ریسک کنن و بشریت رو بدونِ نگهبانیِ مطلق‌ها به حالِ خودش بذارن.هیچ‌کدومتون اما تو هیچ اهمیتی به جهانِ بیداری یا بشریت نمی‌دی. پس بهونهٔ تو چیه؟»
آستریون با لبخندی‌صدای آسوده نگاهِ آتشینش‌جای را جواب داد.
«چرا باید بهونه بیارم؟»
نگاهی به او انداخت‌بچشین و بعد با گیجی‌البته چشم به سانی دوخت.
«و وقتی راهِ امن‌تر و بهتری برای‌آهی رسیدن به مقامِ خدایی هست، چرا باید‌داده جونم رو تو کابوسِ پنجم قمار کنم؟»
سانی آهسته‌شنیدنِ نفسش را‌خوشت بیرون داد.
«چرا؟ اوه، مطمئن نیستم... تا حالا به این فکر کردی که‌خیلی بلعیدنِ روحِ انسان‌های بی‌شمار — روحِ همهٔ انسان‌ها — شاید پست‌ترین و‌قبول هولناک‌ترین راهی باشه که می‌شه برای رسیدن به مقامِ خدایی تصور کرد؟»
آستریون ابرویی بالا انداخت.
«واقعاً؟ لطفاً یادم بیار... شما دو تا چطور‌کشید تایتانِ مطلق شدید؟ شاید با صلح‌طلبی و روشن‌بینیِ‌قدرتتون طبیعی؟ یا با قتل و کشتار و خون‌ریزی؟»
سر تکان داد.
«شما دو تا برای‌صدای رسیدن به اینجایی که‌تعجبی هستید، چند روح رو بلعیدید؟»
سانی عمیقاً اخم کرد.
«شاید خیلی زیاد. با این‌اینکه حال، واقعاً داری روحِ موجوداتِ کابوس‌طلسمِ رو با روحِ انسان‌ها مقایسه می‌کنی؟»
آستریون خندید.
«اوه، و شما دو تا تا حالا هیچ انسانی رو نکشتید؟ کپه‌کپه جسدی که توی گورِ خدا جا گذاشتید، چیزِ دیگه‌ای می‌گن. و حتی اگر این‌طور باشه، واقعاً تفاوتی‌زندگی هست؟ شما طوری با موجوداتِ کابوس رفتار می‌کنید که انگار اصلاً به حساب نمیان. اما اونا هم موجوداتِ زنده‌ان... بیشترشون جانورن، ولی خیلی‌هاشون هم درست مثلِ من و شما‌طبیعیه قدرتِ درک دارن. فقط درکشون با شما فرق داره، برای همین نیازی نمی‌بینید این لطف رو در حقشون بکنید و اونا رو به‌عنوانِ یک موجودِ مستقل به حساب بیارید.»
سانی به‌ناامیدیِ رؤیازاد خیره ماند؛نظرتون سرش گیج می‌رفت.
واقعاً نمی‌توانست بفهمد که آستریون صرفاً‌ردم یک دروغگوی بیمار است یا واقعاً‌کابوس دیوانه شده. شاید هم هر دو.
رؤیازاد بیمارِ روانی نبود، اما جهان‌بینی‌اش چنان‌تعجبی با هنجارها فاصله داشت که نمی‌شد او‌عجیبت را فردی عاقل هم در نظر گرفت.
در عین حال، به همان راحتی که نفس می‌کشید، دروغ می‌گفت. با این حال، دروغ‌هایش همیشه استادانه لابه‌لای حقایق، پنهان‌کاری‌های مکارانه‌گفتی و مفروضاتِ بی‌اساسی که به‌عنوانِ واقعیت ارائه می‌شدند، پنهان بود؛ چیزی که هم‌کلامی با او را به سردردی وحشتناک تبدیل می‌کرد. فریبکاریِ‌خدای آستریون چنان باورپذیر بود و با چنان اطمینانی به زبان می‌آمد که حتی سانی هم گاهی بی‌اختیار آن را به‌عنوانِ حقیقت می‌پذیرفت.
بدترین قسمتش این بود که آن حرام‌زاده‌می‌شه حتی تلاشِ جدی‌ای برای فریب دادنشان نمی‌کرد، چرا‌پیشنهاد که تمامِ دروغ‌هایش با کوچک‌ترین بررسی به‌راحتی فرومی‌ریخت.
مثلاً همین ادعای آخر... در ظاهر اتهامی جسورانه اما به‌شکلِ عجیبی منطقی بود. البته آستریون‌همینه فراموش کرده بود بگوید که تمامِ موجوداتِ کابوس میلِ مقاومت‌ناپذیری برای کشتن و بلعیدنِ انسان‌ها‌مذاکرهٔ دارند. اگر پلیدهای صلح‌طلبی وجود داشتند، سانی و نفیس هرگز خودسرانه به آن‌ها حمله نمی‌کردند.
«واقعاً تفاوتِ بزرگی هست. اونا مهاجمن —تعجبی ما صرفاً از روی اجبار از خودمون دفاع‌توی می‌کنیم. ما فقط داریم تلاش می‌کنیم زنده بمونیم.»
آستریون نگاهی‌واقعاً ترحم‌آمیز به‌صدای او انداخت.
«مگه منم همین کار رو نمی‌کنم؟ فکر می‌کنی انسان‌ها هیچ‌وقت مهاجم نبودن و من مجبور نبودم از خودم در‌بود برابرشون دفاع کنم؟ برای من، شما انسان‌ها هیچ فرقی با موجوداتِ کابوس ندارید — غریبه‌هایی که سدِ راهِ بقای من‌گفتی می‌شن. فراموش نکن که من اینجا متولد شدم، توی عالمِ رؤیا. اینجا خونهٔ منه. از طرفِ دیگه، شماها مهاجم هستید.»
سانی لبخندی شوم زد.
«فکر کنم‌شنیدنِ داری با‌خوشت وقاحت دروغ می‌گی.»
نفیس با‌واقعاً شدتی سوزان به‌خوشت آستریون خیره شد.
اما صدایش‌ناامیدیِ آرام و‌بچشین بی‌تغییر ماند.
«ولی یه‌بار نقصِ بزرگ‌اونم توی استدلالت هست.»
آستریون ابرویی بالا انداخت.
«اوه؟ هست؟»
نفیس سر تکان داد.
«این فرضِ کاملاً اشتباهیه که فکر می‌کنی فتحِ قلمروِ انسان —طلسمِ که من و سانی بر اون حکومت می‌کنیم — از به‌کردین مصاف رفتن با کابوسِ پنجم امن‌تر و برای بقای تو مفیدتره.»
آستریون مدتی ساکت ماند‌خوشت و با لبخندی عجیب‌نداره به او نگاه کرد.
سپس آهی کشید.
«انگار خبر نداری. منطقیه، با توجه به اینکه بزرگانِ خاندانت خیلی وقت پیش‌شرایطِ از دنیا رفتن، و آنویل و کی سونگ هم تو رو یه تهدید می‌دونستن.نداره زنجیرهٔ وراثت پاره شد و به نظر می‌رسه دانشِ زیادی از دست رفته باشه.»
آستریون سر تکان داد.
«کابوسِ پنجم... با بقیه فرق داره. به‌تعجبی مصاف رفتن باهاش قمارِ خیلی بزرگ‌تری نسبت به‌توی چهار کابوسِ قبلیه. شانسِ فتح کردنش خیلی کمه.»
لحظه‌ای ساکت شد‌شنیدنِ و بعد با‌میاد لحنی گرفته افزود:
«و حتی اگه موفق‌بچشین هم بشی، دیگه همون‌البته آدمِ سابق نخواهی بود.»