چپتر 2821: روی عرشه

در خاطره‌ای دیگر، دروگرِ روح جت به پهنهٔ‌می‌شد​ وسیعِ باغِ شب خیره شده بود و زندگی،‌جزایرِ​ قطره‌قطره، از روحِ شکسته‌اش بیرون می‌چکید؛ مثلِ همیشه.

میوهٔ طلایی‌رنگی را به دهان‌هوا​ برد، گازی زد و با‌قابلیتی​ چهره‌ای متفکر، گوشتش را آرام جوید.

نگاهی طولانی به میوه انداخت.

«هر روز میوه خوردن...»

در دورانی که در حاشیه زندگی‌داشت​ می‌کرد، هرگز چشمش به میوه نیفتاده بود،‌آسمانِ​ چه رسد به اینکه طعمش را بچشد.

زندگی واقعاً پر‌حالا​ از شگفتی بود.‌جوهرِ​ پر از اتفاقاتِ غیرمنتظره.

گازِ دیگری زد و همچنان‌داد​ به تماشای پهنهٔ سرزندهٔ عرشه‌های‌کشتی​ لایه‌لایه در آن پایین ادامه داد.

اوضاع در‌البته​ باغِ شب‌جریان‌های​ داشت عجیب می‌شد.

کشتی اکنون در مغاکِ بی‌کرانِ آسمانِ تاریک، زیرِ جزایرِ زنجیری، در حرکت بود.‌آسمانِ​ بالای سرش چیزی جز خلأی بی‌پایان به چشم نمی‌خورد. اما در پایین، دریایی خروشان‌دریایی​ از آتش موج می‌زد؛ گویی باغِ شب داشت روی سطحِ یک ستاره پیش می‌رفت.

گرمای برخاسته از اقیانوسِ شعله‌های ایزدی، کشتیِ عظیم را در این مغاکِ خالی شناور نگه می‌داشت. البته‌قابلیت‌های​ نه به این شکل که روی جریان‌های هوای گرم سر بخورد؛ بلکه بدنهٔ باغِ شب گرما را‌به‌جامانده​ می‌مکید و آن را به سیلاب‌هایی از جوهر تبدیل می‌کرد تا جادویِ ذاتی‌اش را پابرجا نگه دارد.

این خبرِ خوبی بود، چرا که کشتی حالا که به‌جای آب روی هوا‌بی‌کرانِ​ حرکت می‌کرد، جوهرِ بسیار زیادی می‌بلعید. این قابلیتی بود که پس از تعمیر‌نمی‌خورد​ و بازسازی در اسکلهٔ شهرِ جاودان، در کنارِ قابلیت‌های دیگر، به دست آورده بود.

به پرواز درآوردنِ باغِ شب در واقع کارِ بسیار ساده‌ای از آب درآمده بود. هر چه باشد، این کشتی برای حرکت هرگز‌حالا​ نیازی به باد یا موتورهای پیشران نداشت؛ بلکه با جادویِ ایزدیِ به‌جامانده از دیمونِ آسودگی پیش می‌رفت. بنابراین، اگر سکاندارش به‌اندازهٔ کافی‌درآمده​ ماهر و قدرتمند بود، این کشتیِ زنده می‌توانست به‌راحتی به‌جای آب، روی هوا حرکت کند... یا در صورتِ لزوم، حتی روی هیچ‌چیز.

فقط مشکل اینجا بود که مقدارِ جوهرِ لازم برای بلند کردنش به هوا، برای یک کاپیتان از رتبهٔ متعالی بیش از حد سنگین‌بی‌پایان​ بود. کاملاً روشن بود که موجوداتی با چنین رتبهٔ ناچیزی برای هدایتِ این کشتیِ زنده ساخته نشده‌اند. و از آنجا که نمی‌توانستند جوهرِ‌خالی​ مصرفیِ باغِ شب را با جوهرِ خودشان تأمین کنند، برای نگه‌داشتنِ آن در هوا به مدتِ طولانی، به یک منبعِ خارجی نیاز بود.

چیزی مثلِ یک توفانِ خروشان...‌هوا​ یا دریایی از شعله‌های ایزدی‌قابلیتی​ که در مغاکی پهناور زبانه می‌کشید.

مأموریتِ تخلیهٔ شهروندانِ پناهگاهِ نوکتیس، هم ناگهانی بود و هم جاه‌طلبانه. باغِ شب از طریقِ دروازهٔ رؤیا‌جزایرِ​ به جزایرِ زنجیری رفت و هدایتش بر عهدهٔ قدیس‌های شب بود: نیو، ایتر، موجِ خون و شخصِ‌روی​ شبگرد. حتی با وجودِ اینکه این چهار نفر به‌نوبت پشتِ سکان می‌ایستادند، کشتیِ زنده به‌سختی می‌توانست شناور بماند.

باغِ شب به پناهگاه رسید؛ شهری که حالا روی شش جزیره در اطرافِ پناهگاهِ‌تبدیل​ نوکتیس گسترده شده بود. آنجا تمامِ جمعیتِ محلی با عجله سوارش شدند. قدیس تایریس‌می‌بلعید​ و قدیس روان، به همراهِ جنگجویانِ بیدارشدهٔ خاندانِ پرِ سفید نیز به آن‌ها پیوستند.

سپس، درست پیش از آنکه پادشاهِ هیچ‌عجیب​ از کوه‌های تهی بر جزایرِ زنجیری فرود آید،‌زیرِ​ کشتیِ زنده به درونِ آسمان زیرین شیرجه زد.

و حالا اینجا بودند؛ شناور بر فرازِ دریای شعله‌ها.‌می‌بلعید​ نفیس به هر جا که بود رفته بود و قلمروِ‌آورده​ انسان جایی در دوردستِ بالای سرشان، داشت به‌آرامی فرو می‌ریخت.

باغِ شب در آن لحظه به‌شدت شلوغ بود و با اینکه همه در فضایی تنگ و فشرده زندگی‌زنجیری​ می‌کردند، غذای کافی برای همه پیدا می‌شد. هفت قدیس هم در کشتی حضور داشتند: جت، شبگرد، موجِ خون، ایتر،‌پیش​ نیو، تایریس و روان. پس حتی اگر برخی از آذوقه‌ها تمام می‌شد، می‌توانستند از جهانِ بیداری تدارکاتِ بیشتری بیاورند.

مشکل جای دیگری بود.

جت گازِ دیگری به میوه‌اش زد و‌عجیب​ با چشمانی باریک‌شده، رفت‌وآمدِ مردم را روی‌تاریک​ عرشه‌های اصلیِ باغِ شب زیرِ نظر گرفت.

همه‌چیز مرتب به نظر می‌رسید، اما به چشمش یک جای کار می‌لنگید.‌بازسازی​ جریان‌های پنهان و نشانه‌هایی از کشمکشِ داخلی به چشم می‌خورد که فهمیدنش‌ساده‌ای​ چندان هم سخت نبود، اما پای چیزِ دیگری هم در میان بود.

می‌دانست که بیشترِ مردمِ عادیِ دژِ او، پیش از این تسلیمِ طاعونِ آستریون شده‌اند.‌آسمانِ​ وفاداریِ جنگجویانِ بیدارشده هم جای سؤال داشت. راه‌های زیادی بود تا ثابت شود کسی‌دریایی​ هنوز به قلمروِ اشتیاق تعلق دارد، اما جت شک داشت هیچ‌کدامشان واقعاً قابل‌اعتماد باشند.

در واقع، حاضر بود شرط ببندد که حتی‌بلکه​ اگر هیچ راهِ منطقی‌ای برای دور زدنِ آزمایش‌ها وجود‌پابرجا​ نداشت، رؤیازاد مدت‌ها پیش راهش را پیدا کرده بود.

همه مثلِ همیشه رفتار می‌کردند، اما هم‌زمان خیلی‌ها شکش را برمی‌انگیختند. از این رو جت و‌جزایرِ​ دیگر قدیس‌ها، در کنارِ افسرانِ عروج‌یافتهٔ تحتِ فرمانشان، با دقت نیروهایی را که قابل‌اعتماد می‌دانستند —‌گویی​ یا دست‌کم امیدوار بودند که باشند — نزدیکِ بخش‌های حیاتیِ اکوسیستمِ کشتیِ زنده مستقر کرده بودند.

وفاداران و خائنان... مؤمنان و مرتدان... در باغِ شب مدام‌قابلیتی​ با هم درگیری‌های کوچک پیدا می‌کردند و سربازانِ تحتِ فرمانِ‌پرواز​ جت سخت مشغول بودند تا نگذارند اوضاع از کنترل خارج شود.

کشتیِ زنده مثلِ بشکهٔ‌ادامه​ باروت بود و روزها در‌می‌شد​ فضای بی‌اعتمادی و تنش می‌گذشت.

انگار شورشی در راه بود.

جت در‌پایین​ کمالِ آرامش میوهٔ‌اوضاع​ طلایی‌اش را جوید.

اگر مردمِ عادیِ باغِ شب شورش می‌کردند... حتی اگر سربازانِ بیدارشده هم به‌اسکلهٔ​ آن‌ها می‌پیوستند، باز هم نمی‌توانستند کنترلِ کشتیِ زنده را به دست بگیرند. دلیلش‌باشد​ ساده بود؛ آن‌ها از پسِ شکست دادنِ هفت قدیسی که محافظِ کشتی بودند برنمی‌آمدند.

با این حال، جت فقط به مردمِ عادی و بیدارشدگان شک نداشت. او در شک‌تاریک​ کردن بینِ هیچ‌کس فرق نمی‌گذاشت، پس به افسرانِ عروج‌یافته‌اش هم اعتمادِ کامل نداشت و آن‌آتش​ شش قدیسِ دیگر — حتی شبگرد — را هم با نگاهی محتاط زیرِ نظر گرفته بود.

قطعاً چیزهای مشکوکی درباره‌شان وجود داشت. جت‌بخورد​ هر روز متوجهِ تناقض‌های عجیبِ بیشتری می‌شد...‌تبدیل​ البته اگر همهٔ این‌ها توهماتِ ذهنِ خودش نبود.

احتمالاً آن‌ها هم‌ادامه​ همین فکر را‌داشت​ دربارهٔ او می‌کردند.