چپتر 3107: حک‌شده بر سنگ
0آخه اون دیمونِ چندش‌آور چه حقی داشت که کسی‌تعجب رو پلید صدا کنه؟ اون موجودِ مورمورکننده هشت تا‌می‌تونم دست داشت! اون هم هر کدوم با هفت تا انگشت!
اصلاً با عقل جور درنمیاد!
چرا هشت تا دست؟چهره چون عنکبوت‌ها که تار‌دارم می‌تنن، هشت تا پا دارن؟
پس پاهای بافنده چی؟! دیمونِ بزرگ و وحشتناکِ تقدیر‌حرف لابد پا هم داشت دیگه! اونا رو با اون‌فراموشی هشت تا دست جمع کن، می‌شه ده تا عضو!
این‌طوری بافنده بیشتر‌مرموزترین شبیه خرچنگ می‌شد...دیمون‌ها یا شاه‌میگو... نه عنکبوت.
آخه اون شاه‌میگوی چندش‌آور از‌می‌کنم کجا رویِ اینو آورده بود‌گیجش که سانی رو پلید صدا کنه؟!
سانی چهره در‌سانی هم کشید و‌صورتش صورتش را مالید.
آخه دارم‌لحظه‌ای به چی‌بست فکر می‌کنم؟
خواندنِ توصیفِ بافت پاک گیجش کرده بود. آن متن،تعجب بیش از هر چیزِ دیگری، شبیه پیامی شخصی به نظر‌حرفای می‌رسید که جوابِ سؤالِ چند لحظه پیشِ خودش را می‌داد.
با این حال، مانند تمامِ جواب‌هایی‌خواندنِ که طلسم می‌داد، این یکی هم تنها‌بیش انبوهِ بزرگ‌تری از سؤالات به وجود آورد.
اینجا خیلی‌بود چیزا برای‌چهره فکر کردن هست.
سانی لحظه‌ای چشمانش را بست.
اول از همه — و از همه مهم‌تر — هویتِ کسی بود که‌بار بافنده با او حرف می‌زد، و همین‌طور محتوای کلیِ گفتگوی آن‌ها. این گفتگویی بود‌مه‌آلود میانِ دیمونِ تقدیر و دیمونِ فراموشی؛ مرموزترین و ناشناخته‌ترین دیمون در میانِ تمامِ دیمون‌ها.
فراتر از آن، در کمالِ تعجب، توصیفِ بافت‌بافت نشان می‌داد که این فراموشی بوده که برای اولین‌شخصی بار بحثِ تغییرِ تقدیر را پیش کشیده، نه بافنده.
اصلاً می‌تونم‌بود به حرفای‌چهره بافنده اعتماد کنم؟
بافنده به دروغگوییِ قهار معروف بود... با‌مهم‌تر این حال، سانی به‌نحوی حس می‌کرد که این‌آن‌ها دیمونِ مه‌آلود در این گفتگو صادق بوده است.
در واقع، لحنِ کلیِ گفتگو با آن بافنده‌ای که سانی می‌شناخت زمین تا آسمان فرق‌تغییرِ داشت. انگار نسخه‌ای از دیمونِ تقدیر که در این توصیف به تصویر کشیده شده بود،است بسیار... جوان‌تر و سبک‌بارتر از تمامِ نسخه‌های دیگری بود که سانی تا به حال دیده بود.
با این وجود، سانی همیشه حس می‌کرد که جاه‌طلبیِ واقعیِ بافنده، درهم‌شکستنِ تقدیر است.چیزِ چطور می‌توانست چنین حسی نداشته باشد؟ هر چه باشد، طلسمِ کابوس — بزرگ‌ترین شاهکارِ بافنده‌مانند — همیشه به حاملانش پاداش می‌داد تا هر چقدر که می‌توانند در برابرِ تقدیر بایستند.
هر چه کارهایت در کابوس‌کشید نتیجهٔ مقدّر را بیشتر تغییر‌می‌کنم می‌داد، ارزیابیِ طلسم هم بالاتر می‌رفت.
غافلگیرکننده بود که بفهمد ایدهٔ ایستادگی در‌مهم‌تر برابرِ تقدیر — و همچنین نقشهٔ کلیِ نحوهٔ‌آن‌ها رسیدن به آن — در واقع از جانبِ...
صبر کن. کی بود؟
سانی اخم کرد‌دارم و لحظه‌ای گیج‌خواندنِ به نظر رسید.
درسته! از جانبِ دیمونِ فراموشی.
انگار این فراموشی بود که‌اول انگیزهٔ اولیه برای مبارزه با‌می‌زد تقدیر را به بافنده داده بود.
یا شاید‌فراموشی هم موضوع به‌دیمون این سادگی‌ها نبود.
سانی باید اعتراف می‌کرد که تقریباً هیچ‌چیز دربارهٔ فراموشی نمی‌داند. و اگر می‌خواست‌بیش کاملاً صادق باشد، باید می‌پذیرفت که با وجودِ به ارث بردنِ تبارشان و‌می‌داد دنبال کردنِ روحشان برای بیش از یک دهه، دربارهٔ بافنده هم چیزِ زیادی نمی‌داند.
رابطهٔ میانِ این دو دیمون چه‌صورتش بود؟ فراموشی چه نقشه‌ای در سر‌توصیفِ داشت و چطور کشته شده بود؟
نمی‌دانست.
و بعد، جزئیاتِ عجیبی دربارهٔ توصیفِ‌دیمون‌ها بافت وجود داشت؛ هرچند سانی مطمئن نبود‌بار که آیا اصلاً معنایی دارد یا نه.
در طولِ تمامِ گفتگو، طلسم حتی یک بار هم‌پاک بافنده را به نام صدا نکرده بود. تنها این‌نظر دیمونِ مه‌آلود را با عنوانِ دیمونِ تقدیر توصیف کرده بود.
آیا دلیلش این بود که‌کشید در زمانِ آن گفتگو، بافنده هنوز‌خواندنِ نامش را به دست نیاورده بود؟
یا اینکه صرفاً یک تصادف‌اول بود؟ طلسم در توصیف‌هایش چندان‌می‌زد مقید نبود، پس احتمالاً همین‌طور بود.
یا دلیلِ‌فراموشی دیگری داشت که‌دیمون سانی هنوز نمی‌فهمید؟
در واقع، سانی خیلی‌فکر چیزها را دربارهٔ گفتگویِ‌بافت رازآلودِ بافنده و فراموشی نمی‌فهمید.
آخه از کجا شروع کنم؟
اول از همه، نحوهٔ توصیفِ بافنده از تقدیر بود. با نگاه به گذشته، تا حدی بدیهی به نظر می‌رسید،مرموزترین اما سانی هرگز پیش از این به آن فکر نکرده بود — این واقعیت که نه تنها فانی‌ها، بلکه‌دروغگوییِ حتی ایزدان هم در برابرِ تقدیر ناتوان بودند... و تابعِ تقدیر بودند. اما این به‌تنهایی اطلاعاتِ واقعاً تکان‌دهنده‌ای نبود.
چیزی که واقعاً او را متحیر کرد این بود که، به گفتهٔ بافنده، حتی موجوداتِ خلأ‌پیش — حتی خودِ خلأِ ابدی — هم تابعِ تقدیر بودند. البته چرا نباشند؟ خودِ ایزدان هم‌لحنِ از موجوداتِ خلأ بودند، پس اگر تقدیر بر آن‌ها اثر می‌گذاشت، بر بقیهٔ هم‌نوعانشان هم اثر می‌کرد.
این مسئله تقدیر را در جایگاهِ چیزی قرار می‌داد‌پاک که در سطحِ خاصِ خودش وجود داشت — سطحی‌نظر بالاتر از هر چیزِ دیگر. مطلقی بالاتر از مطلق.
زمانی بود که سانی تقدیر را یکی از قوانینِ کیهانیِ هستی می‌دانست. اما این قوانین را ایزدان‌متن خلق کرده بودند. فراتر از چارچوبِ قوانینی که هستی را می‌ساختند، خلأِ ابدی و جریان‌های پنهانِ بیگانه‌مانند و درک‌ناپذیری وجود داشتند که بر آن حکم می‌راندند. و ظاهراً فراتر از آن، تقدیر قرار داشت.
نه تنها این، بلکه بافنده تقدیر‌همه را نیرویی توصیف کرده بود که فراتر‌کلیِ و بالاتر از زمان وجود داشت. بنابراین...
سانی سردرد گرفت.
بنابراین، از منظرِ کیهانیِ تقدیر، آینده هرگز نمی‌توانست تغییر کند. چون آینده هرگز گستره‌ای مبهم از‌پیامی پتانسیل‌ها و احتمالات نبود — چیزی نبود که هنوز رخ نداده باشد. در عوض، از قبل رخ‌یکی داده بود... همیشه رخ داده بود، و بنابراین قطعی و همچون سنگ تغییرناپذیر بود. یک حقیقت بود.
از آنجا که تقدیر بالاتر از زمان وجود داشت و گذشته، حال و آینده را در یک‌متن حقیقتِ واحد، ابدی و تغییرناپذیر — یا شاید فرآیندی که هم بی‌پایان و هم لحظه‌ای بود، اما‌مانند در هر صورت تمام‌شده و کامل به حساب می‌آمد — در هم می‌آمیخت، طبیعتاً نمی‌توانست تغییر کند.
...فقط اینکه می‌توانست.
بافنده... و فراموشی؟... نقشهٔ شکستنِ تقدیر را به جریان انداخته بودند، در حالی که سانی و کاسی آن را به‌اعتماد پایان رساندند. پردهٔ پهناورِ تقدیر از هم پاشیده بود، و آینده‌ای که مثلِ یک حقیقت قطعی و تغییرناپذیر بود، حالا‌توصیف همان‌طور که باید، ناشناخته و غیرقابل‌شناخت شده بود. یک نفر رفته بود و کلِ آن سنگِ لعنتی را خرد کرده بود.
و این یک پارادوکس می‌ساخت.
اگر تقدیر واقعاً شبیه ماری بود که دمِ خودش را می‌خورد، و هیچ فرقی بین علت‌کرده و معلول، و گذشته و آینده قائل نبود... اگر واقعاً قانونی مطلق بالاتر از همهٔ قوانینِ مطلق،حال بدیهی و تغییرناپذیر بود، پس آخه چطور ممکن بود به چیزی بی‌نهایت انعطاف‌پذیر و ناقص تبدیل شود؟
واقعاً که عجب پارادوکسِ عجیبیه.
و سانی نقطهٔ تلاقیِ پیشامدهای بی‌نهایت نامحتملی بود که این پارادوکس را ممکن کرده بود — کسی که‌می‌تونم سرشتِ یک ایزد، تبارِ یک دیمون و ارتباطی منحصربه‌فرد با تقدیر را به ارث برده بود. سانی به‌آسمان خاطرِ مقدّر بودن با اتفاقاتِ نامحتمل بیگانه نبود، اما با این نگاه، وجودِ عجیبِ او واقعاً نوبر بود.
آیا منظورِ فراموشی همین بود؟ اینکه تنها یک موجودِ مقدّر می‌توانست تلاقیِ غیرممکنِ رویدادهایی را رقم‌پیامی بزند که قادر به تغییرِ تقدیر بودند، به این معنی که تنها تقدیر می‌توانست تقدیر را‌طلسم نابود کند — و نه تنها این، بلکه بذرهای نابودی‌اش همیشه در ذاتِ خودش نهفته بود؟
سانی مطمئن نبود که صلاحیتِ دانستنِ پاسخِ این سؤال را داشته باشد. همهٔ‌بافت این‌ها خیلی بیشتر از حدِ او بود — حتی به‌عنوانِ یک نیمه‌خدا، تنها‌سؤالِ چیزی که نسبت به این نوع درکِ کیهانی احساس می‌کرد، وحشتی خالص بود.
جهان به اندازهٔ کافی پهناور‌اول بود، و کشفِ رازهای پنهان در‌همین‌طور پسِ پرده‌اش کارِ امثالِ او نبود.
قبلی
بعدی