چپتر 2547: هزار و یک
0سانی لرزید. هر روز پیش نمی‌آمد که با یکی از دیگران هم‌صحبت شود... در‌اقتدارِ واقع، در چند روزِ گذشته اینجا در شهرِ سراب با خیلی از آن‌ها حرف زده‌نتیجه بود، اما هرگز با کسی که از ماهیتِ خود خبر داشته باشد صحبت نکرده بود.
بازتابِ اومر از آن نُه‌تن...
چرا بازتابِ یکی‌بکشد از آن نُه‌تن باید‌متقاعد سرپرستِ کاخِ سراب باشه؟
کمی مکث‌بیشتری کرد، سپس با‌حال لحنی آرام گفت:
«خب، کارتو خوب‌نگاهی انجام ندادی، مگه‌حالا نه؟ اینجا حسابی داغونه.»
قلعه‌بان ساکت ماند.
سانی و‌بیرون افی نگاهی‌حال ردوبدل کردند.
حالا که بازتابِ باستانی را پیدا کرده بودند، قرار بود هر طور شده اقتدارِ کاخِ خیال را‌بانوی به افی برگردانند. به احتمالِ زیاد، ساده‌ترین راه این بود که افی قلعه‌بان را نابود کند... اما سانی‌جای مطمئن نبود قلعه‌بان چقدر قدرت دارد و در نتیجه نمی‌دانست آیا از پسِ خرد کردنش برمی‌آیند یا نه.
می‌توانستند متقاعدش کنند که اقتدار را داوطلبانه واگذار کند؟ این بهترین نتیجهٔ ممکن بود، چون در‌برگردانند آن صورت افی می‌توانست با استفاده از قلعه‌بان، پتانسیلِ بسیار بیشتری از کاخِ خیال بیرون بکشد. با‌خرد این حال، سانی نمی‌دانست که اصلاً می‌شود بازتابِ اومر از آن نُه‌تن را متقاعد کرد یا نه.
در هر صورت،پتانسیلِ وقتِ زیادی برای‌بیرون امتحان کردن نداشتند.
سرانجام قلعه‌بان به حرف آمد:
«...بانوی من اینجا نیست.»
انگار این جوابِ او به اتهامِ نگهداریِ نامناسب از کاخِ خیال بود؛طور هرچه نباشد، این بازتاب طراحی شده بود تا به اربابِ قلعه در مهارِ‌نبود آینهٔ بزرگ کمک کند، نه اینکه به جای اربابش آن را مهار کند.
افی پوزخند زد.
«کی اینجا نیست؟ من اربابِ قلعه‌م و در نتیجه اربابِ تو هم هستم.نداشتند با این حال، نه تنها کمکم نکردی، بلکه اقتدارمو دزدیدی و سعی کردی‌طراحی منو بکشی. جای تعجب نیست که کلِ اینجا فرو ریخته. می‌فهمی مشکل کجاست؟»
قلعه‌بان در‌بیشتری سکوت به‌بکشد او خیره ماند.
«اشتباه می‌کنی.»
انگار دیگه کور‌پتانسیلِ نیست... دست‌کم اینجا،بیرون توی کاخِ خیال.
یعنی سراب دنیایی رو‌حال تصور کرده بود که‌وقتِ توش کورا می‌تونن ببینن؟
وقتی سانی داشت به‌بکشد این جزئیاتِ کوچک فکر‌متقاعد می‌کرد، افی ابرویی بالا انداخت.
«من اشتباه‌افی می‌کنم؟ در موردِ‌کردند چی اشتباه می‌کنم؟»
قلعه‌بان نگاهش را پایین انداخت.
«من فقط یه بانو دارم: سراب، دیمونِ خیال. و تو اون نیستی. قلعه‌ای که بهش فرمان می‌رونی چیزی‌انگار نیست جز یه پوسته... قلعهٔ توهمی خندقه و قلعهٔ واقعی دروازه‌ست. هر دو فقط به کاخِ خیال ختم‌مهار می‌شن. کاخِ دیمونِ خیال، جایی که بانوی من توش اقامت داشت و فرمانروایی می‌کرد، همیشه آینهٔ بزرگ بوده.»
سانی لبخند زد.
البته که قلعه‌بان اشتباه می‌کرد. زمانی بود که سراب هنوز آینه‌ها را خلق نکرده بود، بنابراین‌برگردانند حصار بسیار باستانی‌تر از آینهٔ بزرگ بود. به هر حال، مهم نبود کدام اول به وجود‌پسِ آمده است؛ حالا که طلسم قلعه را به یک دژ تبدیل کرده بود، همهٔ آن‌ها جدایی‌ناپذیر بودند.
با این حال، جالب‌بسیار بود که این بازتابِ باستانی‌اصلاً دچارِ چنین توهمی شده بود...
با این حال، وقتی قلعه‌بان ادعای افی برای تسلط بر آینهٔ بزرگ را رد کرد و گفت که همیشه‌جوابِ فقط به سراب خدمت می‌کند، سانی رگه‌ای از لجاجت در صدایش حس کرده بود. بعید بود به چالش کشیدنِ‌قلعه‌م مستقیمِ موضعش فایده‌ای داشته باشد... اما در عین حال نقطه‌ضعفی هم در آن بود که می‌شد از آن بهره برد.
سانی به جای اینکه بازتابِ اومر از آن‌متقاعد نُه‌تن را سرِ این موضوع تحت فشار بگذارد،آمد نگاهی به سطحِ پوشیدهٔ نسخهٔ بدلِ آینهٔ بزرگ انداخت.
«آخه چرا بازتابِ یکی‌ردوبدل از آن نُه‌تن باید‌پیدا به دیمونِ خیال خدمت کنه؟»
قلعه‌بان مدتی ساکت ماند.
سپس با‌بیرون دقت به سیم‌های‌اصلاً گیتارش زخمه زد.
«...چون اربابم تو توهماتِ خودش گم شده بود. اون دنیای واقعی رو رها کرد‌نداشتند و همنشینی با بازتاب‌ها رو ترجیح داد. خیالی روی خیال — اون تو کاخِ خیال‌قلعه زندگی‌های بی‌شماری رو تجربه کرد، بی‌اینکه به اتفاقاتِ بیرونِ دیواراش اهمیتی بده. و خوشحال بود.»
ملودیِ آرامش رنگِ اندوه گرفت.
«اما چاره چی بود؟ آن نُه‌تن نیاز داشتن دیمونِ خیال تو شورش‌شون به بقیهٔ دیمون‌ها بپیونده. برای همین، اومر‌آمد به سواحلِ دریاچهٔ آینه اومد. چه کسی بهتر از شاعری که به داستان‌ها و آوازهاش معروف بود؟ سراب به‌جای خاطرِ تخیلِ پرشور و پایان‌ناپذیرش به اون علاقه‌مند شد. و این‌طور شد که اونو به کاخِ خودش دعوت کرد.»
قلعه‌بان نواختن را‌بکشد متوقف کرد و‌می‌شود به دوردست خیره شد.
«اون کنترلِ آینهٔ بزرگ رو به اومر داد تا بتونه به داستان‌هاش جان ببخشه. اومر عالمِ خارق‌العاده‌ای براش خلق کرد تا توش کاوش کنه، و‌نباشد داستانِ هیجان‌انگیزی تا تجربه‌اش کنه. سراب از خیالِ اون خیلی لذت برد... اما در نهایت ازش خسته شد. می‌خواست به شاعرِ نابینا پاداش بده و اونو‌تعجب بفرسته بره، اما اومر پیشنهاد داد خیالِ دیگه‌ای تصور کنه — و با اجازهٔ سراب، این کار رو کرد. و بعد یکی دیگه، و یکی دیگه.»
نگاهش دور و مبهم شد.
«هزار عالم، هزار داستان. مهم نبود سراب چقدر اومر رو امتحان می‌کرد، تخیلِ اون هرگز‌امتحان ته نمی‌کشید، درست همون‌طور که حسِ شگفتی و گرسنگیِ خودش پایان‌ناپذیر بود. اونا هزار خیال رو‌اربابِ با هم تجربه کردن... و وقتی هزارمین خیال به پایان رسید، اومر درخواستی از سراب کرد.»
بازتابِ اومر‌بیرون گیتارش را‌حال روی زمین گذاشت.
«برای همین، دیمونِ خیال آخرین وظیفه رو بهش محول کرد... بهش گفت چیزی رو تصور کنه که خودش نمی‌تونست تصورش کنه. حتی‌نگهداریِ من هم نمی‌دونم اومر تو اون توهمِ آخر چه چیزی بهش نشون داد — اما وقتی اون توهم در نهایت از بین‌بلکه رفت، سراب کاخش رو ترک کرد و تو شورش علیه ایزدان به خواهر و برادراش پیوست. اومر هم به دنبالش واردِ جنگ شد.»
قلعه‌بان با‌افی چشمانی بی‌احساس به‌کردند سانی نگاه کرد.
«فقط من موندم.»
سانی لبخندِ محوی زد.
عجب داستانِ قشنگیه...
اما با وجودِ‌نگاهی این داستانِ زیبا،حالا صدایش بی‌رحم بود:
«می‌دونی که، سراب تو‌بسیار اون جنگ مُرد. و اومر‌اصلاً هم حتماً با اون مُرده.»
نگاهی از بالا‌بکشد به قلعه‌بان انداخت‌می‌شود و با خونسردی گفت:
«می‌گی اربابت اینجا نیست، اما تو بودی که اونو بیرون کشوندی، به یه جنگِ ناامیدکننده.سرانجام ادعا می‌کنی به سراب وفاداری، اما تو بودی که خوشبختی‌اش رو نابود کردی. تو اونو کشتی.آینهٔ تو یه آدمِ دورویی، اومر. آه، من واقعاً بیشتر از هر چیزی از آدمای دورو متنفرم.»
تازه آن موقع بود‌ردوبدل که نگاهِ قلعه‌بان بالاخره رگه‌هایی‌کرده از احساس را نشان داد.