چپتر 2826: فرارِ محول‌شده
0جت همان لحظه‌ای که حضورِ آستریون‌کنند را از طریقِ باغِ شب حس‌اینجا کرد، فهمید تمامِ نقشه‌هایش بی‌معنی شده‌اند.
سروکله زدن با شش قدیسِ قدرتمند به‌خودی‌خود به‌اندازهٔ کافی سخت بود. سروکله زدن با‌کنند شش قدیس و علاوه بر آن یک مطلقِ لعنتی... دیگر کاملاً از حد و توانش‌نمی‌توانست خارج بود. حالا که آستریون سوارِ باغِ شب شده بود، اجرای نقشهٔ فرارش تقریباً غیرمم
در آسمان زیرین واقعاً جایی برای فرار نبود. باغ شب‌متر از هر سو با فضای خالیِ پهناوری احاطه شده بود —آدم‌ها جز یک سو، که دریایی از شعله‌های ایزدی در تاریکی می‌سوخت.
با این حال، جت یک قدیس بود‌قدیس‌ها و قدیس‌ها همیشه می‌توانستند از مرزِ عالم‌دنیای عبور کنند و به دنیای دیگری بگریزند.
فقط مشکل اینجا بود‌عالم که کشیدنِ بند به‌دیگری زمان و تمرکز نیاز داشت.
جت وقتِ کمی داشت و نمی‌توانست تمامِ‌حال تمرکزش را روی بندش بگذارد. با این‌کنند حال، باید هر طور شده از پسش برمی‌آمد.
درست وقتی که هیکلی کوچک از دروازه‌های طاق‌دارِ تالارِ رونی در آن بالا،آن‌سویش در نوکِ پاگودای دکلِ اصلی به بیرون جهید، پا به فرار گذاشت. باید‌راحت برای خودش زمانِ بیشتری می‌خرید و تنها یک راه برای این کار وجود داشت.
از جایی که ایستاده بود، تنها چند صد متر با لبهٔ باغ شب فاصله داشت و آن‌سویش خلأِ تاریک‌اینجا و خالی بود — فاصله‌ای که یک قدیس می‌توانست در یک چشم‌به‌هم‌زدن طی کند. وقتی آدم‌ها جلو آمدند تا‌وقتی راهش را سد کنند، جت خیلی راحت به مه تبدیل شد و از میانشان گذشت و به سمتِ نرده‌ها شتافت.
اما در کمالِ تعجب،عالم فقط برداشتنِ چند ده قدم‌بگریزند برایش چند ثانیه زمان برد.
جت زیر لب ناسزا گفت.
«شبگرد، اون پیرمردِ هیز!»
آن قدیسِ افسانه‌ای داشت فضا را می‌پیچاند تا فاصلهٔ‌می‌توانستند بینِ او و خلأِ تاریک را بیشتر کند. نمی‌توانست‌مشکل او را کاملاً متوقف کند، اما می‌توانست سرعتش را بگیرد.
جایی در بالای سرش، دو هیکلِ پرنده‌دنیای به دنبالِ اولی از پاگودای سربه‌فلک‌کشیده بیرون‌بند پریدند — بدون شک تایریس و روان بودند.
در همین حین، پشت سرش،می‌سوخت آستریون مثل یک شهاب‌سنگ روی‌می‌توانستند عرشهٔ باغ شب فرود آمد.
«لعنتی.»
جت سیلابِ خروشانی از جوهر را به درونِ عضلاتش سرازیر کرد. کالبدِ مرده‌اش خاص‌دنیای بود، چرا که می‌توانست بسیار بیشتر از گوشتِ زندگان جوهر جذب کند — بنابراین،نمی‌توانست می‌توانست سریع‌تر از تقریباً هر قدیسی حرکت کند و مثل صاعقه از روی عرشه بگذرد.
اما نه به سرعتی که آستریون به دنبالش یورش می‌برد. به نظر می‌رسید‌کشیدنِ آن رؤیازاد اصلاً نمی‌دود؛ فقط در یک نقطه از هستی محو می‌شد و‌باید در نقطهٔ بعدی پدیدار می‌شد — در یک چشم‌به‌هم‌زدن، به او رسیده بود.
در آن لحظه، باغ شب ناگهان کج شد‌قدیس‌ها و تعادلِ آستریون را به هم زد و‌دیگری هم‌زمان جت را به سمتِ هدفش هل داد.
روی توپِ عظیمی که جلوی نرده‌کار قرار داشت پرید و سپس به‌فاصله درونِ فضای خالیِ پایین جست زد.
در آخرین لحظه تیری شانه‌اش‌این را شکافت، او را زخمی‌مرزِ کرد و به خونریزی انداخت.
جت در حینِ سقوط دورِ خودش چرخید و‌دیگری برای آخرین بار منظرهٔ زیبای فانوس‌های بی‌شماری را‌تمرکز که باغ شب را روشن می‌کردند، تماشا کرد.
«خداحافظ، کشتیِ شگفت‌انگیزِ‌ایزدی من. ممنونم. امیدوارم‌این دوباره همدیگه رو ببینیم...»
سپس به پایین، به اعماقِ آسمان‌کار زیرین — و درخششِ خشمگینِ اقیانوسِ شعله‌ای‌آن‌سویش که زیرِ پایش می‌سوخت — سقوط کرد.
«این... قراره درد داشته باشه.»
جت در حالی که می‌دید دو هیکلِ عظیم —بگریزند یک پرندهٔ شکاریِ باشکوه و یک شیرِ بالدار —داشت برای گرفتنِ او شیرجه می‌زنند، روی بندش تمرکز کرد.
سقوط کرد و سقوط کرد و‌این سقوط کرد... و در همین حین، درخششِ‌عبور کورکنندهٔ شعله‌های ایزدی در اطرافش شدیدتر می‌شد.
گرما در ابتدا خفه‌کننده بود.
سپس، وقتی جت از‌می‌سوخت سدِ نامرئیِ سپرِ محافظِ کشتیِ‌می‌توانستند زنده عبور کرد، کشنده شد.
زرهش شعله‌ور شد‌مرزِ و دردِ وحشتناکی‌کنند ذهنش را فرا گرفت.
چنگال‌های مرغِ تندرِ عظیم‌الجثه‌تاریکی تنها چند لحظه با‌قدیس‌ها ربودنِ او فاصله داشتند.
اما در‌بیشتری نهایت، به‌تنها او نرسیدند.
جت در حالی‌تاریکی که می‌سوخت، به‌حال درونِ دریای شعله‌ها افتاد.
«یعنی...»
لحظه‌ای بعد، در هاله‌ای از دود روی بتنِ سرد غلتید و به دیواری ترک‌خورده‌کنند برخورد کرد و آن را کاملاً در هم شکست. در حالی که تکه‌های بتن‌کمی و گردوخاک از بالا رویش می‌ریخت، جت سرفه کرد و نالهٔ دردمندانه‌ای سر داد.
«...من اولین قدیسی‌ام‌می‌خرید که از دستِ‌کار یه مطلق فرار می‌کنه؟»
نه، حالا که فکرش را می‌کرد،حال کاسی هم فرار کرده بود. انگار آستریون‌کنند در دستگیریِ قدیس‌ها شانسِ خیلی بدی داشت.
از طرفِ‌می‌توانستند دیگر، جت‌عالم حسابی خوش‌شانس بود.
او به‌شعله‌های جهانِ بیداری‌تاریکی بازگشته بود.