چپتر 2259: پیروزی
0سانی بالای جسدِ آنویل‌درازی ایستاده بود و در‌انداخته سکوت به دوردست نگاه می‌کرد.
در لحظه‌ای، میدانِ‌همان نبرد به طرزِ‌ابهام عجیبی ساکت شده بود.
توفانِ شمشیرها رفته بود. دریای عروسک‌های مرده هم نابود شده بود.آزمون‌های حالا، سایه‌هایش داشتند کارِ موجوداتِ کابوسِ باقی‌مانده در جنگل را تمام‌دلش می‌کردند... و همچنین چند موجودِ اعظمی که خودش به آنجا آورده بود.
نبرد تقریباً تمام شده بود.
و با آن،مدتِ جنگ هم تقریباً‌نفس‌هایشان به پایان رسیده بود.
آهِ عمیقی‌هنوز از لبانش‌بیرون خارج شد.
فرمانرواها... دیگه نیستن.
خب، دست‌کم دوتایشان دیگر نبودند.
سومی هنوز همان‌مدتِ بیرون در هاله‌ای از‌سایه ابهام باقی مانده بود.
اما این‌هنوز مشکلِ روزِ‌بیرون دیگری بود.
حالا که فکرشو‌حذفِ می‌کنم، در عوض‌وجودِ الان ما فرمانرواییم.
سانی نمی‌توانست کاملاً درک کند که همه‌چیز به همین راحتی تمام شده است. نزدیک به دو سال برای این نبرد‌بمیرد آماده شده بود... نفیس و کاسی حتی خیلی بیشتر از او برای رسیدن به این لحظه زمینه‌چینی کرده بودند. تهدیدِ‌براشون فرمانروایان چنان خفقان‌آور بود و چنان مدتِ درازی بر تک‌تکِ نفس‌هایشان سایه انداخته بود که پذیرفتنِ پایانِ همه‌چیز دشوار می‌نمود.
اما شاید نکته همین بود.
هر چه باشد، دلیلِ اصلیِ توطئه‌شان برای حذفِ فرمانروایان این بود که‌روزِ آن‌ها بی‌کفایت بودند. با وجودِ دستاوردهای بزرگشان، آنویل و کی سونگ در‌همین برابرِ آزمون‌های هولناکی که امروز بشریت با آن‌ها روبه‌رو بود، ناتوان بودند.
آن‌ها تایتانی‌توطئه‌شان با پاهای‌آن‌ها گِلی بودند.
پادشاهِ شمشیرها، آن دیوانه، حتی دلش می‌خواست بمیرد...هولناکی دست‌کم این حسی بود که سانی آنجا، در آخرین‌دیوانه لحظات پیدا کرد. البته، آنویل می‌خواست جورِ دیگری بمیرد.
مسیرِ رسیدن به مقامِ مطلق‌تک‌تکِ طولانی و طاقت‌فرسا بود، اما خودِ‌دشوار نبرد سریع و قاطعانه پیش رفت.
یک پیروزی بود.
اما...
کِی همه‌چیز براشون خراب شد؟
و آیا همین‌مدتِ اتفاق برای او‌نفس‌هایشان و نفیس هم می‌افتاد؟
قطعاً نه.
حتی اگر دلیلِ دیگری نداشت،بی‌کفایت دست‌کم نمونه‌ای تلخ از کارهایی‌برابرِ که نباید می‌کردند پیشِ رو داشتند.
...ما بردیم.
سانی بالاخره‌خفقان‌آور این حقیقتِ باورنکردنی‌تک‌تکِ را درک کرد.
هرچند بعید به نظر می‌رسید، اما توطئه‌شان به‌مانده هدف رسیده بود. مستبدان رفته بودند، و او و‌الان نفیس در موقعیتی عالی برای غصبِ تاج‌وتختشان قرار داشتند.
فقط یک مشکل وجود داشت...
همان‌طور که بی‌حرکت ایستاده بود، صدای خش‌خشِ بال‌هایی آمد و نفیس پشتِ سرش روی زمین‌گِلی فرود آمد. او بارِ دیگر کالبدِ انسانی‌اش را به خود گرفته بود، و درخششِ آتشینِ‌مطلق خودِ واقعی‌اش تنها از طریقِ درخششِ سفید و کورکننده‌ای که در چشمانش می‌سوخت، نمایان می‌شد.
چهره‌اش بی‌حرکت و بی‌حالت بود، خالی از هرگونه احساس. لابد دوباره تواناییِ حس کردن را از‌دلیلِ دست داده بود... شاید با پشت‌سر گذاشتنِ آزمونِ وحشتناکِ رسیدن به مقامِ مطلق در پرتگاهِ سفید‌ناتوان و گدازانِ آسمانِ بی‌رحمِ بر فرازِ گورِ خدا، بیشتر از همیشه این توانایی را باخته بود.
به جسدِ آنویل‌همان نگاه کرد و هیچ‌باقی واکنشِ خاصی نشان نداد.
پس از مدتی، نفیس گفت:
«یه‌جورایی... تصور‌وجودِ می‌کردم من‌بزرگشان قراره بکشمش.»
سانی هم همین تصور را داشت. حتی به این فکر کرده‌دشوار بود که پادشاهِ شمشیرها را کمی بیشتر زنده بگذارد تا نفیس‌وجودِ بتواند برای آخرین بار با او روبه‌رو شود و به آرامش برسد...
واقعاً برای اولین بار. او هرگز پیش از‌مانده این با آنویل، قاتلِ پدرش، بدونِ پرده‌ای از فریب‌الان که احساساتِ واقعی‌اش را پنهان کند، روبه‌رو نشده بود.
و حالا،توطئه‌شان دیگر هرگز‌آن‌ها روبه‌رو نمی‌شد.
امروز در این‌دستاوردهای میدانِ نبردِ ویران، تسلای‌آزمون‌های چندانی در کار نبود.
اگر هم بود، نه سانی و‌نفس‌هایشان نه نفیس پادشاه را نمی‌کشتند. بلکه‌می‌نمود پسرش، موردرت، این کار را می‌کرد.
راستش، سانی کاملاً جا خورده بود که موردرت‌مانده تا لحظهٔ آخر پیدایش نشد. کاملاً مطمئن بود‌عوض که شاهزادهٔ هیچ در طولِ نبرد حقه‌ای سوار می‌کند.
شاید در حصارِ واقعی مشکلی پیش‌وجودِ آمده بود که نگذاشت موردرت کارت‌های‌هولناکی با دقت آماده‌شده‌اش را بازی کند؟
البته، حتماً انتظار نداشت‌بزرگشان که امروز مجبور شود‌هولناکی با دیوی نفرین‌شده بجنگد.
سانی آهی کشید.
«کشتنش... راحت‌تر‌هنوز از چیزی بود‌هاله‌ای که انتظار داشتم.»
نفیس به سمتش‌حذفِ برگشت و چند‌وجودِ لحظه ساکت ماند.
«شاید چون از قبل، اونجایی که مهمه، مرده بود. تو نمی‌دونی،روبه‌رو چون وقتِ زیادی رو کنارِ تهی‌ها نگذروندی... اما نگاه کردن توی چشماش‌لحظات بعضی وقتا مثلِ نگاه کردن توی چشمای مادرم بود. حسِ وهم‌انگیزی بود.»
سانی کمی‌خفقان‌آور مکث کرد‌درازی و بعد پرسید:
«ملکه چطور؟»
نفیس با‌توطئه‌شان لحنی یکنواخت‌آن‌ها جواب داد:
«ملکه درنده بود.دستاوردهای ملکه قدرتمند بود. اون...آزمون‌های تا لحظهٔ آخر جنگید.»
چشمانِ درخشانش کمی تاریک شد.
«اما ضعفی داشت،همان و به‌خاطرِ همون‌ابهام ضعف، نابود شد.»
پس کی سونگ هم مرده.
واقعاً همه‌چیز‌وجودِ تمام شده بود.سونگ موفق شده بودند.
اوضاع بهتر از‌مدتِ چیزی که انتظار‌نفس‌هایشان داشت پیش رفت...
تقریباً درست‌هنوز همان‌طور که امیدوار‌هاله‌ای بود پیش رفت.
تقریباً.
سانی لبخندِ تاریکی زد.
«داری به این فکر‌درازی می‌کنی که آیا خودت‌انداخته هم ضعفی داری یا نه؟»
نفیس کمی سرش را‌بیرون کج کرد و با نگاهِ‌اما بی‌حالتش به او خیره شد.
«همه ضعف‌توطئه‌شان دارن، سانی.آن‌ها خودم... دوتا دارم.»
سانی سر تکان داد.
«چه... حسی داری؟ فرمانروایان مردن. انتقامِ خانواده‌ت‌سایه گرفته شد. حتماً خیلی وقت برای این‌نکته لحظه صبر کرده بودی، و حالا وقتش رسیده.»
نفیس کمی مکث کرد.
«راستش، خیلی حسِ خاصی ندارم... هنوز. فکر کنم‌بزرگشان بعداً بیشتر حسش کنم. فعلاً، فقط راضی‌ام. یه‌ناتوان کارِ سخت تموم شده. کارای دشوارتری تو راهه.»
سانی آهی‌وجودِ کشید و یک‌سونگ قدم عقب رفت.
کارهای زیادی بود که‌درازی باید می‌کردند، چیزهای زیادی بود‌پذیرفتنِ که باید درباره‌شان حرف می‌زدند.
پیش از همهٔ این‌ها، فقط‌هاله‌ای می‌خواست او را در آغوش بگیرد،مشکلِ در بغل نگه دارد و ببوسد.
تا لذتِ پیروزی‌شان را با او‌وجودِ شریک شود، حتی اگر نفیس هنوز‌هولناکی قادر به حس کردنِ آن لذت نبود.
اما... مقدّر نبود‌دستاوردهای که امروز لمسِ نرمِ‌آزمون‌های لبانش را حس کند.
در عوض، لمسِ سردِ‌درازی نقابِ بافنده را وقتی‌انداخته روی صورتش نشست، حس کرد.
سانی اوداچیِ سیاهش را بالا‌هاله‌ای آورد، لبخندِ تلخی زد و‌این با لحنی سرد و بی‌احساس گفت:
«پس وقتِ مردنته، ستارهٔ دگرگون.»
در دوردست، سپاهِ تاریکش از قبل پلیدهای‌آزمون‌های باقی‌مانده را قتل‌عام کرده بود. با این‌پاهای حال سایه‌ها به درونِ روحش عقب‌نشینی نکردند...
در عوض، دو ارتشِ درهم‌کوبیده‌شده‌تک‌تکِ را محاصره کردند و در‌پایانِ سکوتی وهم‌انگیز به سربازان چشم دوختند.
سایه‌های انسانی‌هنوز سلاح‌هایشان را‌بیرون بالا بردند.
سایه‌های هیولایی‌توطئه‌شان نیش‌هایشان را‌آن‌ها بیرون دادند.
نفیس اخم کرد.
«این چیه؟»
سانی خندهٔ تحقیرآمیزی سر داد.
«این؟ این خیانته، بانوی من. می‌خواستم طلبِ بخشش‌بزرگشان کنم، ولی راستش، تقصیرِ خودته. تا حالا کسی‌ناتوان بهت نگفته به مردی که وفاداریش خریدنیه اعتماد نکنی؟»