چپتر 2998: سایه و نور
0سانی و نفیس در گذشته نتوانسته بودند با آستریون بجنگند، چرا که او از بشریت به‌عنون سپر در برابرشان استفاده می‌کرد. رؤیازاد در حصار مستقر شده بود، پس‌کرد اگر سعی می‌کردند به او حمله کنند، بخش عظیمی از شهر — اگر نگوییم تمامش — در اثر شدتِ نبرد میان مطلق‌ها ویران می‌شد و تلفاتِ بی‌شماری در‌می‌کنم میان جمعیتِ غیرنظامی به جا می‌گذاشت. اما اینجا، در دوردست‌های دوزخِ شیشه‌ای، هیچ‌کس حضور نداشت. نزدیک‌ترین سکونتگاهِ انسانی هزاران کیلومتر دورتر بود، پس می‌توانستند قدرت‌هایشان را تمام‌وکمال آزاد کنند.
آستریون هم همین‌طور.
اما پیش از آنکه هیچ‌کدام از‌میوهٔ این‌ها رخ دهد، موردرت با چهره‌ای‌بیرون تاریک به رؤیازاد نگریست، گویی ارزیابی‌اش می‌کرد...
و بی‌هیچ ردی ناپدید شد.
تقریباً در همان زمان، موردرت در‌شکوفا دریای روحِ آستریون ظاهر شد؛ از طریقِ‌ژرف چشمانِ طلایی‌اش به آن راه یافته بود.
آنجا، یک هستهٔ روحِ درخشان در آسمانِ پرستاره همچون ماهی نقره‌ای می‌درخشید. بیشترِ دژها از‌تقسیم قلمروِ آستریون از بین رفته بودند، اما چیزی باقی مانده بود... درختی سربه‌فلک‌کشیده و شکوفا‌دوئلِ از آب‌های روحش سر برآورده بود و شاخه‌های سنگینش بر فرازِ آب‌های ژرف تکان می‌خورد.
بوی شیرینِ میوهٔ گندیده در هوا پیچیده بود. آستریون آگاهی‌اش‌آگاهی‌اش را بین دنیای بیرون و پهنهٔ وسیعِ دریای روحش تقسیم کرد،سمتِ جایی که مهاجمی آرام روی آب به سمتِ درخت قدم برمی‌داشت.
رؤیازاد لبخندِ محوی زد: «پسر، از اینکه منو به‌چهره‌ای دوئلِ روح می‌طلبی نمی‌ترسی؟ آه، راستی آفرین. بابتِ اینکه شش‌زمان بار خودت رو کشتی... واقعاً بی‌رحمانه بود! سنگدلی‌تو تحسین می‌کنم.»
موردرت لبخندِ‌باقی سردی زد:درختی «چرا باید بترسم؟»
بی‌آنکه قدم‌هایش را کند کند، سر تکان داد: «یادت رفته، رؤیازاد. سلفِ من در‌وسیعِ به چالش کشیدنِ موجوداتِ قدرتمند برای دوئلِ روح احتیاط می‌کرد چون اینجا تنها جایی‌اینکه بود که می‌تونست واقعاً بمیره. اما من؟ من می‌تونم هر جایی و هر زمانی بمیرم!»
لبخندش نامحسوس پهن‌تر‌می‌خورد شد، اما هرگز‌میوهٔ به چشمانش نرسید.
«پس چی می‌تونه جلومو بگیره؟»
هیچ‌چیز.
چهرهٔ آستریون کمی تاریک‌بوی شد. لحظه‌ای ساکت ماند و‌پیچیده سپس با لحنی یکنواخت پرسید:
«پس نباید‌تکان محتاط‌تر از اون‌شیرینِ باشی، نه بی‌پروا‌تر؟»
موردرت خندید.
«اون‌طوری کجاش کیف داره؟»
در آن لحظه دیگر سایهٔ درخت رویش‌گندیده افتاده بود. سرانجام ایستاد و پیش از‌وسیعِ درگیری، برای آخرین بار به آستریون نگاه کرد.
«انگار یه چیزِ‌می‌خورد دیگه رو هم‌میوهٔ یادت رفته، رؤیازاد!»
موردرت نفسِ عمیقی کشید و به بازتاب‌هایی که روی آبِ بی‌قرار می‌رقصیدند نگاه کرد: «اینجا، من می‌تونم هر قدرتی رو‌دریای که داری بازتاب بدم. یعنی می‌تونم هر حسی رو که داری حس کنم و هر فکری رو که می‌کنی بشنوم...بین درست همون‌طور که تو می‌تونی صدای منو بشنوی. خودت از قبل می‌دونی می‌خوام چی بگم، اما با این حال بازم می‌گمش.»
موردرت نگاهی به آستریون انداخت؛سربه‌فلک‌کشیده لبخند از صورتش محو شد‌شاخه‌های و تنها سرما بر جای گذاشت.
«همیشه فکر می‌کردم غولی هستی.شیرینِ اما حالا که اعماقِ ذهنت‌آگاهی‌اش رو دیدم، رؤیازاد، باید بگم...»
گوشهٔ لبش نامحسوس بالا رفت.
«خیلی کوچیکی.»
هم‌زمان با یورشِ موردرت به جلو، شاخه‌های درختِ سربه‌فلک‌کشیده تکان خوردند و چشمانِ‌ژرف آینه‌وارش از بازتابِ نیتِ قتل درخشیدند. موردرت به روحِ آستریون حمله برد و‌وسیعِ در همان حال از قدرت‌های خودِ آستریون برای یورش به ذهنش استفاده کرد.
جایی در آن بیرون، کاسی قلمروِ گرسنگی را محاصره کرده بود‌دنیای و تا آن لحظه بیشترش را از بین برده بود. او داشت‌قدم خودِ سرچشمهٔ وجودِ آستریون را تحلیل می‌برد — یعنی مفهومِ وجودی‌اش را.
که یعنی‌تکان تنها کالبدِ فیزیکی‌اش‌شیرینِ باقی مانده بود.
نابود کردنِ‌همین‌طور آن وظیفهٔ سانی‌هیچ‌کدام و نفیس بود.
در مقابلِ آن‌ها، لبخندِ ساختگی از چهرهٔ آستریون محو شد‌شاخه‌های و جایش را به نگاهی از سرِ گرسنگیِ جانورخو داد. یک‌پیچیده قدم به جلو برداشت و برهوتِ شیشه‌ای زیرِ وزنش ناله کرد.
در لحظهٔ بعد، پیکرِ بلندقامتِ رؤیازاد منفجر شد‌هوا و به چیزی هیولاوار و عظیم‌الجثه تغییر شکل‌کرد داد و همچون بهمنی ویرانگر به سویشان هجوم آورد.
او کالبدِ متعالی‌اش را به خود گرفته بود. فرمِ واقعیِ رؤیازاد با تمامِ شکوهِ کریهش آشکار شد و آسمان‌آرام را پوشاند. کوهی کریه و تهدیدآمیز از گوشت بود که از آرواره‌های بی‌شمار، اندام‌های فراوان، دم‌های بی‌حساب و چشمانِ گرسنهٔ‌کشتی بی‌نهایت تشکیل می‌شد — از تمامِ موجوداتی که بلعیده بود و بخش‌هایی از آن‌ها را جذبِ وجودِ خود کرده بود.
گوشت در هم می‌پیچید و موج برمی‌داشت و خون از آن می‌چکید،گویی چرا که آرواره‌های سیری‌ناپذیرِ بی‌شمارش دندان‌های نیشِ خود را در بخش‌های دیگرِ‌چشمانِ بدنِ عظیمش فرو می‌کردند — گویی در جنونِ گرسنگی داشت خودش را می‌بلعید.
سانی مشوش و منزجر شده‌سربه‌فلک‌کشیده بود... اما بیش از هر‌شاخه‌های چیز، حس می‌کرد آماده است.
نفیس نیز‌تکان بی‌باکانه با‌بوی رؤیازاد روبه‌رو شد.
با هجومِ کایمرای کریه که همچون موجی به سویشان می‌آمد، درخششِ ملایمی‌بیرون زیرِ پوستِ نفیس شعله‌ور شد. سپس، سایه‌ای پهناور و بی‌کران همچون ردایی‌برمی‌داشت تاریک او را پوشاند. برکت را بالا برد؛ تیغه‌اش آسمان را شکافت...
و سپس آن را فرود آورد‌این‌ها و دریای سرخِ گوشتِ کریه را‌گویی در حریقی کورکننده از شعله‌های سفید شکافت.
قدرتِ آن تک‌ضربه به‌قدری نابودگر بود که در تصور نمی‌گنجید؛ برشی ملتهب تا دوردست‌ها امتداد‌می‌خورد یافت و پشتِ افق ناپدید شد. لبه‌های شکافی که روی سطحِ دوزخِ شیشه‌ای ایجاد شده‌مهاجمی بود می‌درخشید و جویبارهایی از شیشهٔ مذاب به اعماق سرازیر می‌شد... به درونِ هزارتوی بی‌پایانِ کندو.
برکت نیز در آن اعماق‌شیرینِ فرو رفته بود و دوزخِ شیشه‌ای‌دنیای را تا ریشه‌های تاریکش شکافته بود.
این بود قدرتِ‌می‌خورد ترکیبیِ ستارهٔ دگرگون‌میوهٔ و گمشده از نور.
اما قدرتِ خالص تنها چیزی نبود که از پیوندشان زاده می‌شد. انگار اراده‌هایشان نیز در هم آمیخته‌تقریباً و یکی شده بود و اوج می‌گرفت تا آسمان‌ها را ببلعد. نیروی مستبدانهٔ اقتدارِ مشترکشان چنان غیرقابل‌تصور‌ماهی بود که دنیا در نظرِ سانی نرم و شکل‌پذیر می‌آمد، آماده تا حمایتش را به آن‌ها پیشکش کند.
در آن لحظه، آن‌ها به اوجِ قدرتی رسیده بودند که هیچ‌کدام پیش از آن تصورش را‌بوی هم نمی‌کردند. آن‌ها به‌قدری به مقامِ یک ایزد نزدیک شده بودند که یک موجودِ فانی پیش‌روی از تجربهٔ خداشدن می‌توانست بشود، و از آن بلندا، ایزد بودن تقریباً در دسترس حس می‌شد.
این حس با زمانی که‌شیرینِ سانی در مقامِ یک استاد‌آگاهی‌اش نفیس را تقویت می‌کرد فرق داشت.
دلیلش این بود که آن زمان، فقط می‌توانست سایه‌هایش را بفرستد تا به او قدرت ببخشند. اما حالا، خودش یک سایه بود و در نتیجه، این‌محوی تجسم‌های او بودند که نفیس را در آغوشِ تاریکشان گرفته و قدرتش را می‌افزودند. و به این ترتیب، درست مثلِ وقت‌هایی که سانی خودش را دورِ‌یادت سایه‌هایش می‌پیچید، می‌توانست نفیس را حس کند. هرچه او حس می‌کرد را می‌فهمید، در احساساتش شریک می‌شد و از دریچهٔ چشمانِ او به دنیا نگاه می‌کرد.
دنیایی که نفیس می‌دید عریان و‌این‌ها خالص بود، و با وضوحی مطلق‌گویی به رنگ‌های سیاه و سفید درآمده بود.
و دردش‌باقی را نیز‌درختی حس می‌کرد.
در ابتدا، سانی لرزید؛ چیزی نمانده بود از عذابِ وحشتناکِ زنده‌زنده سوختن به خود‌وسیعِ بپیچد و فریاد بکشد — این تنها بدنش نبود که می‌سوخت، بلکه روحش، ذهنش...اینکه و ذاتش نیز می‌سوخت. تمامِ وجودش شعله‌ور بود و در شکنجه‌ای کورکننده غرق می‌شد.
اما درد را تاب آورد. در واقع،گندیده از اینکه در آن شریک بود خوشحال‌وسیعِ بود. چون می‌دانست که می‌تواند تسکینش هم بدهد.
دست‌کم کمی.
سانی افسونِ [آغوشِ تاریک] از نفرین را فعال کرد و از رنجِ نفیس کاست. دردش‌می‌خورد هنوز شکنجه‌آور بود، بسیار جانکاه‌تر از آنکه هیچ فانی‌ای بتواند تاب بیاورد... با این حال،مهاجمی شدیدترین اوج‌های این بی‌رحمیِ غیرانسانی ملایم‌تر شد و به نفیس اجازه داد کمی احساسِ راحتی کند.
بدنِ غول‌پیکر و هولناکِ آستریون دونیم شد و در برکتِ آتشینِ ستارهٔ دگرگون سوخت؛ برکتی‌تقسیم که چون زبانه‌ای از شعله‌های سفید از کنارشان می‌گذشت. اما تنها چند لحظه بعد، به‌دوئلِ شکلِ قبلی‌اش بازگشت و از همان موقع داشت می‌چرخید تا دوباره به آن‌ها حمله کند.
صد دمِ عقرب از قبل به سمتشان هجوم آورده بودند و نفیس را وادار کردند خودش را از‌مهاجمی زمین بکَند و به عقب سُر بخورد. تا پایش به زمین برسد، هزار چنگال در هوا می‌تاختند تا او‌بار را از هم بدرند و یک میلیون نیش تنها کسری از ثانیه فاصله داشتند تا در گوشتش فرو بروند.
برکت دوباره درخشید و آن‌ها را‌این‌ها قطع کرد، و برهوتِ شیشه‌ایِ اطراف ناگهان‌ارزیابی‌اش با خاکسترِ چرخان به رنگِ سیاه درآمد.
نبرد ادامه یافت.
و در حینِ نبرد،بوی سانی چیزی فهمید... فهمید که‌پیچیده آن‌ها از آستریون فراتر رفته‌اند.
اگر او هنوز بر قلمروِ گرسنگیِ قدرتمندش فرمان می‌راند و می‌توانست از بشریت به‌عنوانِ گروگان در‌کرد برابرشان استفاده کند، اوضاع فرق می‌کرد. اما قلمروِ گرسنگی تقریباً از بین رفته و به دستِ‌می‌طلبی کاسی نابود شده بود، و بشریت نیز به دستِ او از کامِ گرسنهٔ رؤیازاد نجات یافته بود.
حالا، او مثلِ جانوری محاصره شده‌این‌ها بود و چهار مطلق به او‌گویی حمله می‌کردند و چاره‌ای جز شکست نداشت.
پایانش از‌باقی قبل رقم‌درختی خورده بود.
سرنوشتش از‌تکان قبل مهروموم‌بوی شده بود...
حالا فقط داشت‌می‌خورد در برابرِ سرنوشتِ‌میوهٔ حتمی‌اش دست‌وپا می‌زد.
حالا که قدرت‌هایشان یکی شده بود، سانی و نفیس بیش‌تاریک از حد قوی و کوبنده بودند. آستریون نمی‌توانست با قدرتِ‌دریای قلمروِ خود در برابرشان مقاومت کند، پس چاره‌ای جز نابودی نداشت.
فقط مسئله این بود که او نابود نمی‌شد؛ بنابراین هر بار‌سنگینش که بدنِ کریهش با شعله‌های سفیدِ خالص از بین می‌رفت، دوباره‌آگاهی‌اش از نو ساخته می‌شد و با خشمی پایان‌ناپذیر به نبرد ادامه می‌داد.
با این حال، او هم نمی‌توانست نفیس را از بین ببرد.دنیای هر زخمی که به او می‌زد به‌سرعت با شعله التیام می‌یافت و‌قدم هر آسیبی که وارد می‌کرد، چند لحظه بعد بی‌هیچ ردی ناپدید می‌شد.
تنها کاری که از دستش برمی‌آمد تلاش برای دستکاریِ ذهنشان بود تا آن‌ها را با قدرتِ موذیانه‌اش مسموم کند.آرام اما حتی این روند هم کندتر از حدِ معمول بود، چون ذهنِ خودِ آستریون زیرِ حملاتِ موردرت قرار داشت.خودت موردرت داشت آن‌ها را در برابرِ سرشتِ رؤیازاد محافظت می‌کرد؛ دست‌کم در برابرِ بیشترِ آن. اما در موردِ بقیه‌اش...
[بیا جامون‌همین‌طور رو عوض‌آنکه کنیم، نفیس.]
پیکرِ درخشان که در تاریکیِ مواج پوشیده شده بود به عقب رفت و به جایش، پیکری بافته‌شده از سایه‌ها پدیدار شد. سانی تقدیرش را پس گرفته بود و همراهِ‌جایی آن، نامِ راستینش را. این یعنی حالا حسِ خویشتنِ او لنگری قدرتمند داشت که به او اجازه می‌داد بدونِ نگرانیِ زیاد از گم کردنِ خودش، از رقصِ سایه استفاده‌باید کند. بنابراین، درست مثلِ بازیِ آریل، شکلِ تایتانِ یشمی را به خود گرفت؛ قهرمانی مطلق از نژادِ قدیسِ سنگی که در برابرِ هرگونه حمله یا دستکاریِ ذهنی تقریباً مصون بود.
ناگهان، غولی سربه‌فلک‌کشیده با زرهِ یشمیِ ترسناکی بر‌هوا فرازِ دشتِ شیشه‌ای قد علم کرد که پیکرِ‌کرد سیاهش در شعله‌های خروشانِ سفید پیچیده شده بود.
غولِ سوزان اوداچیِ عظیمش را بالا برد و‌هوا گارد گرفت، و سپس به سمتِ کایمرای کریهی‌کرد که محاصره‌اش کرده بود یورش برد. دوزخِ شیشه‌ای لرزید.
لرزید، و‌همین‌طور سپس در‌آنکه هم شکست.
سانی، نفیس و آستریون به اعماقِ کندوی بزرگ‌روحش سقوط کردند. نبردشان در آنجا ادامه یافت و‌بوی هرچه ویرانیِ بیشتری به بار می‌آوردند، عمیق‌تر سقوط می‌کردند.
تا اینکه نورِ خورشید پشتِ‌شیرینِ انبوهِ شیشه‌های ترک‌خورده پنهان شد و‌دنیای سایه‌ها آن‌ها را در بر گرفتند.
به همین خاطر،می‌خورد قدرتِ سانی حتی‌میوهٔ بیشتر هم شد.
تا آن موقع، نبرد به حالتِ تعادلی راکد رسیده‌چهره‌ای بود. آستریون نابود نمی‌شد و بدنِ غول‌پیکرِ سانی هم‌همان هر زمان که آسیب می‌دید، با شعله‌های سفید ترمیم می‌شد.
در نهایت،باقی همه‌چیز به تقابلِ‌سربه‌فلک‌کشیده اراده‌ها ختم شد.
ارادهٔ آستریون برای شکست دادن و بلعیدنِ سانی، و ارادهٔ سانی برای نابودیِ آستریون... کسی که اراده‌اش زودتر‌مهاجمی تحلیل می‌رفت بازنده می‌شد، در حالی که کسی که در عزمِ خود استوار و شکست‌ناپذیر می‌ماند، پیروزِ میدان‌بابتِ بود. سانی و نفیس ارادهٔ قوی‌تری داشتند... اما آیا اراده‌شان پایان‌ناپذیرتر هم بود؟ این را فقط زمان مشخص می‌کرد.
از طعنهٔ روزگار، در آن‌شیرینِ لحظه هیچ‌کدام از شش مطلقِ‌آگاهی‌اش زنده قلمروِ چندان قدرتمندی نداشتند.
سانی سایه‌های بی‌شماری، از جمله برخی از قوی‌ترین‌هایشان را به پرندهٔ دزدِ‌گویی پست باخته بود، بنابراین قلمروش ضعیف شده بود. نفیس قلمروش را به‌چشمانِ آستریون باخته بود و قلمروِ آستریون هم به دستِ کاسی نابود شده بود.
خودِ کاسی تازه یک مطلق شده بود و با اینکه قلمروش منحصربه‌فرد بود و به‌جای خودِ موجوداتِ‌شیرینِ زنده از یادِ آن‌ها تشکیل می‌شد، هنوز وقت نکرده بود آن را به‌درستی متجلی کند. موردرت... موردرتِ‌درخت جدید... هم در همین وضعیت بود و بر هیچ‌کس فرمان نمی‌راند؛ حتی بر یک قطعهٔ دیگر از خودش.
تنها استثنا افرادِ حاضر‌بوی در باغِ شب بودند‌هوا که او موقتاً کنترلشان می‌کرد.
و در نهایت‌می‌خورد آنانکه بود، که او‌گندیده هم هرگز زیردستی نداشت.
بنابراین، حتی اگر سانی و نفیس به‌دهد خاطرِ اتصالشان از طریقِ پیوندِ سایه در‌بی‌هیچ نبردِ اراده‌ها برتری داشتند، برتری‌شان قاطع نبود.
دست‌کم در ابتدا.
اما بعد، اتفاقِ غیرمنتظره‌ای افتاد.
ارادهٔ نفیس شروع کرد‌بوی به سنگین‌تر شدن، خردکننده‌تر‌هوا شدن... و حتی قدرتمندتر شدن.
آن بیرون در تاریکیِ پهناورِ قلمروِ خالی‌اش، جرقه‌های جدیدی یکی‌تاریک پس از دیگری ظاهر می‌شدند. اول فقط چند جرقه بودند،دریای بعد بیشتر شدند، و سپس دریایی از آن‌ها شکل گرفت.
دلیلش این بود که وقتی کاسی یادِ آستریون را از ذهنِ بشریت‌فرازِ پاک کرد، آنچه به جا ماند خلأی ویرانگر نبود. بلکه یادهایی بود‌بیرون که پاک‌شدگان از طاعون، پیش از آلوده شدن به آن در سر داشتند.
و بیشترِ آن‌ها به‌بوی یاد می‌آوردند که به‌هوا ستارهٔ دگرگون ایمان داشتند.
بنابراین، انگار که چشم‌بندی از چشمانشان برداشته شده باشد،پیچیده دوباره از درخششِ او الهام گرفتند و در نتیجه،مهاجمی یک بارِ دیگر به زیردستانِ قلمروِ اشتیاق تبدیل شدند.
همه‌چیز داشت به‌پیش همان شکلی برمی‌گشت‌این‌ها که باید می‌بود.
آستریون با کام‌های بی‌شمارش غرید؛ حس می‌کرد پیروزی‌اش دارد وارونه می‌شود.سنگینش اما هیچ کاری برای متوقف کردنش از دستش برنمی‌آمد. او همین حالا‌دنیای هم داشت تمامِ تلاشش را می‌کرد، و تلاشش به‌طرزِ اسفناکی ناکافی بود.
آرام اما پیوسته، ذخایرِ بی‌کرانِ اراده‌اش داشت ته می‌کشید. حتی اگر آستریون نامیرا بود، تحملِ او در برابرِ مرگ هم حدی داشت و‌قدم بالاخره از نظرِ جسمی، ذهنی و روحی تخلیه می‌شد. و در نبرد با حریفانِ برتری مثلِ سانی و نفیس، نمی‌توانست به خود اجازه دهد‌بترسم حتی ذره‌ای تردید، ذره‌ای شک، یا ذره‌ای از این حسِ شوم را به دل راه دهد که هستی قرار نیست تسلیمِ اقتدارِ او شود.
ارادهٔ درندهٔ‌تکان آستریون داشت‌بوی ضعیف‌تر می‌شد.
در همان حال، نفیس فقط قدرتمندتر‌این‌ها می‌شد و به‌عنوانِ ستارهٔ راهنمای بشریت،گویی به اوجِ قدرتِ پیشینِ خود بازمی‌گشت.
او شاید برای تمامِ انسان‌ها ستارهٔ‌شکوفا راهنما بود، اما برای آستریون که خودش‌ژرف را انسان نمی‌دانست، او ستارهٔ ویرانی بود.
سانی حس کرد‌می‌خورد که به‌زودی می‌تواند آستریون‌گندیده را به زانو درآورد...
و در همان لحظه‌بوی بود که صدای مضطربِ‌هوا کاسی در ذهنش طنین انداخت:
[سانی! باید عقب‌نشینی کنین...]