چپتر 2650: فصل ۲۶۵۰: تجارت و فرهنگ
0در حالی که موجِ گوشت‌های کریه سه پایگاهِ سپاهِ سایه را محاصره کرده بود، باغِ شب همچنان به‌خود سمتِ فانوسِ دریاییِ دوردست پیش می‌رفت. سانی از قبل مسلح کردنِ سایه‌هایش را آغاز کرده بود، اما زمان‌خاطره می‌برد تا حوضچه‌های فلزِ مایع را به پایان برساند و تا جای ممکن سایه‌های بیشتری را تجهیز کند.
با این حال، سایه‌هایی را که پوششِ براق و جدیدی‌دست از زرهِ افسون‌شده دریافت کرده بودند به خطِ مقدم فرستاد، بنابراین‌تعدادِ سرعتِ تلفاتِ سپاهِ سایه از همین حالا رو به کاهش بود.
«واقعاً شگفت‌انگیزه.»
در آن لحظه، سانی و جت همراه با قدیس‌های‌صدای شب روی عرشهٔ کشتیِ زنده بودند. او داشت یکی‌یک‌دهمِ از سلاح‌های زرادخانهٔ هیپودروم را به آن‌ها نشان می‌داد.
«می‌دونستم توی شهرِ جاودان چیزای باارزشی پیدا می‌شه، اما شاید دست‌کم گرفته بودم که اینجا چقدر گنجینهٔ‌مطلق بزرگیه. هر چی باشه، موجوداتِ واقعاً قدرتمندی توش زندگی می‌کردن — و برخلافِ بیشترِ جاهای عالمِ رؤیا،مصنوعاتِ اینجا همه‌چیز کاملاً سالم مونده. هیپودروم به‌تنهایی می‌تونه قدرتِ کلیِ بشریت رو به میزانِ چشمگیری افزایش بده.»
موجِ خون با حالتی‌تکان گرفته سر تکان داد‌گفت و با صدای بمش گفت:
«هزار دست زرهِ متعالی... کلِ خاندانِ‌متعالی شب فقط یک‌دهمِ این مقدار رو‌یادگارهای داشت. یادگارهای مطلق که جای خود داره.»
حالا که تعدادِ قدیس‌ها بیشتر شده بود، خاطره‌های قدرتمندتری در دسترس بود، اما این‌متعالی هنوز هم کشفِ شگفت‌انگیزی به حساب می‌آمد. حتی اگر مصنوعاتِ کشف‌شده در شهرِ جاودان خاطره‌قدرتمندتری نبودند و در نتیجه استفاده از آن‌ها دشوارتر بود، باز هم کالای ارزشمندی محسوب می‌شدند.
نه فقط به خاطرِ قدرتشان، بلکه به این دلیل که افسون‌شده بودند — و این حقیقت که این افسون‌ها از سنتی‌قدیس‌ها می‌آمدند که پیش‌تر ناشناخته بود. درست همان‌طور که ردایِ آنانکه به سانی کمک کرده بود تا بافندگی‌اش را توسعه دهد، افسون‌های رونیِ‌ارزشمندی این یادگارهای باستانی هم می‌توانست به افسونگرانِ انسانی کمک کند تا بیشتر دربارهٔ جادو بیاموزند و در نتیجه هنرشان را ارتقا دهند.
جت سوتی زد و پرسید:
«فکر می‌کنی دیگه‌گفت کجا بتونیم چیزِ‌متعالی باارزشی پیدا کنیم؟»
هیپودروم یافته‌ای غیرمنتظره بود، اما‌خون حتماً جاهای مشابهِ دیگری هم‌بمش در شهرِ جاودان وجود داشت.
نیو مدتی در‌تکان فکر فرو رفت و‌گفت سپس با تردید گفت:
«فروشگاه‌ها؟ باید فروشگاه‌هایی بوده باشن که اقلامِ افسون‌شده می‌فروختن.هزار حتی نامیراها هم از تجملات لذت می‌بردن... از اون هم‌خود بهتر اینه که کارگاه‌های ساختِ این اقلام رو پیدا کنیم.»
در آن لحظه، اتر‌هزار که معمولاً ساکت بود‌خاندانِ ناگهان به حرف آمد:
«موزه‌ها.»
نگاهی به سانی‌تکان و جت انداخت‌بمش و آرام اضافه کرد:
«مردمی که توی این شهر زندگی می‌کردن نامیرا شده بودن، اما همه‌شون از یه جایی اومده بودن. غنای تاریخیِ چیزی‌داره که شاهدش بودن باید بی‌اندازه بوده باشه، و حتماً یادگارهایی از اون تاریخ رو با خودشون به اینجا آورده‌ن. از اونجا‌دشوارتر که زندگیِ پر از ثروت و تجملی داشتن و هیچ نیازی حس نمی‌کردن، احتمالاً بیشتر از تجارت، از فرهنگ لذت می‌بردن.»
لبخند زد.
«کی می‌دونه توی موزه‌هاشون چی پیدا می‌کنیم؟ یادگاری از عصرِ‌بمش ایزدان، سلاح‌های افسانه‌ای که سرنوشتِ عوالم رو رقم زدن... وقتی آدم‌مطلق به یه سکونتگاهِ جاودانه فکر می‌کنه، همچین چیزایی رو تصور می‌کنه.»
سانی چند بار پلک زد.
موزه، هان؟
پیشنهادِ آتر‌بمش کاملاً منطقی بود،دست و البته وسوسه‌انگیز.
درست در همان لحظه، پلیدِ فوق‌العاده قدرتمندی با کُشنده درگیر‌بمش شد و حواسِ سانی را برای مدتی پرت کرد. وقتی‌یادگارهای آن وحشتِ کابوس‌وار سرانجام مهار شد، لرزه‌ای بر تنش نشست.
هرچه سانی زمانِ بیشتری‌داد در شهرِ جاودان می‌گذراند، سؤالِ‌دست خاصی بیشتر ذهنش را می‌خورد.
نگاهی به قدیس‌های شب‌تکان انداخت، نفسش را آرام‌گفت بیرون داد و پرسید:
«حالا که از مناظرِ این شهرِ دوست‌داشتنی حسابی‌خاندانِ لذت بردم، می‌خواستم یه چیزی بپرسم. آخه شبگرد‌تعدادِ چطور به‌عنوانِ یه خفته از اینجا فرار کرد؟»
نیو و آتر به‌نوبهٔ خود به موجِ خون‌داد نگاه کردند؛ مسن‌ترینِ آن‌ها و همچنین کسی که به‌فقط نظر می‌رسید بنیان‌گذارِ افسانه‌ایِ خاندانِ شب را شخصاً می‌شناخت.
موجِ خون مدتی‌تکان ساکت ماند و‌بمش بعد آهی کشید.
«داری دربارهٔ شبگرد حرف می‌زنی، اولینِ راهنمایانِ شب. اون حروم‌زاده می‌تونست‌متعالی هر مسیری رو پیدا کنه و هر جا که می‌خواست بره.قدیس‌ها هیچ‌چیز نمی‌تونست متوقفش کنه، چه برسه به اینکه راهش رو سد کنه.»
انگار شبگرد سرشتی داشت‌هزار که به رفتن به‌خاندانِ مکان‌های مختلف مربوط می‌شد.
...همچنین انگار موجِ خون به دلیلی، دلِ خوشی‌داد از بنیان‌گذارِ مرموزِ خاندانشان نداشت. آتر چهره‌ای خنثی‌خاندانِ داشت، در حالی که احساساتِ نیو قابل‌خواندن نبود.
سانی آهی کشید.
«خب، من تو جایگاهی نیستم که‌صدای قضاوت کنم. می‌دونستین؟ من یه بار وقتی‌خاندانِ خفته بودم، یه اهریمنِ اعظم رو کشتم...»
آن‌ها مؤدبانه خندیدند‌گفت و باعث شدند‌متعالی چهره‌اش در هم برود.
آه. بدونِ‌چشمگیری کای اصلاً‌بده فایده نداره...
خیلی زود، چهره در هم‌صدای کشید و دستش را بالا‌متعالی آورد تا سایبانِ چشمانش کند.
هرچه به فانوسِ دریایی نزدیک‌تر می‌شدند، محیطِ اطرافشان روشن‌تر می‌شد. بخشِ اعظمِ شهرِ جاودان‌فقط در تاریکیِ مه‌آلودی فرو رفته بود، و مناطقی از آن در نورِ نقره‌ایِ خیره‌کننده‌ای‌هنوز غرق بود — شهری از شبِ بی‌پایان بود که با مفهومِ نورِ آفتاب بیگانگی داشت.
اما با نزدیک شدن به فانوسِ دریایی، به‌راحتی می‌شد تاریکیِ ژرفِ‌مقدار زیرِ دریا را با نورِ روز اشتباه گرفت، و سانی شک‌دسترس نداشت که با نزدیک‌تر شدن، همه‌چیز از این هم روشن‌تر می‌شود.
فانوسِ دریایی، درست مثلِ اسکله، از بقیهٔ شهر جدا افتاده بود و با فاصله‌ای از نزدیک‌ترین جزیره قرار داشت. برجی‌یادگارهای باشکوه بود که بر فرازِ منظره قد برافراشته بود و تقریباً به لبهٔ شیب‌دارِ گنبدِ نامرئی می‌رسید. نوری درخشان از‌خاطره آن به بیرون می‌ریخت و ابرهای بخاری را که دورِ پایه‌اش حلقه زده بودند، از درخششی کورکننده و لطیف سرشار می‌کرد.
سانی با نزدیک شدن به اسکله هیچ حسی‌هزار پیدا نکرده بود، اما تماشای فانوسِ دریایی وجودش را‌مطلق به یک اندازه از هیبت و هراس لبریز کرد.
مردد ماند.
«مطمئن نیستم که‌گفت باید باغِ شب رو‌کلِ به برج نزدیک کنیم.»
جت نگاهِ کوتاهی‌افزایش به او انداخت‌حالتی و سر تکان داد.
«به‌هرحال لنگرگاهی در‌تکان کار نیست. تو یه‌گفت فاصلهٔ امن توقف می‌کنیم.»
انگار نیو هم موافق بود.
«ولی چطور‌بمش می‌خوایم بریم‌هزار روی زمین؟»
این واقعاً سؤالِ خوبی بود.
سانی به پهنهٔ متلاطمِ‌داد آبِ درخشان نگاه کرد‌هزار و چهره در هم کشید.
«فکر کنم باید شنا کنیم...»