چپتر 2300: اولین کارآموز
0سر به سرِ کای گذاشتن لذت‌بخش بود. حسی گرم و آشنا‌چرا داشت، آن‌قدر که سانی حتی توانست برای مدتی فراموش کند که خودش‌نقشه‌های فراموش شده است. حس می‌کرد دوستش را دوباره به دست آورده است...
اما در عینِ حال، کمی هم تلخ‌آخه بود. درست به همان تلخیِ بودن در کنارِ‌نمی‌کرد افی و جت... و تا حدِ کمتری، کاسی.
و با اینکه شیرینی بیشترِ‌بشناسد اوقات تلخی را می‌پوشاند، بودن با‌گرفت نفیس هم همین حس را داشت.
سانی در سایهٔ کای‌آدم‌های پنهان شده بود و‌بیاورند به هستیِ عجیبش فکر می‌کرد.
اصلاً اهمیتی داشت که‌ختم آدم‌های مهمِ زندگی‌اش او‌چون را به یاد بیاورند؟
هنوز کنارشان بود. هنوز آنجا بود تا کمکشان کند و مراقبِ‌دلم کسانی باشد که می‌خواست از آن‌ها محافظت کند. بعضی از رابطه‌های‌می‌چید تازه‌ای که با آن‌ها ساخته بود، دست‌کمی از گذشته نداشتند... تقریباً.
اما همه‌چیز ناقص بود.
با اینکه سانی می‌خواست این‌مهمِ را انکار کند، نمی‌توانست چشمانش‌کنارشان را به روی حقیقت ببندد.
آدمی وارسته‌تر شاید صرفاً به بودن در کنارشان رضایت می‌داد،آخه اما سانی حریص بود. طمعش حد و مرزی نمی‌شناخت. می‌خواست‌رین او را بشناسند، به یاد بیاورند... و دوستش داشته باشند.
با این حال، هر چقدر هم که‌آخه می‌خواست خودش را فریب دهد، حقیقتِ سرد‌بخواهید و سخت در قلبش حک شده بود.
درست همان چیزی بود که آنجا در میدانِ‌یهو نبردِ درهم‌شکستهٔ گورِ خدا فهمیده بود؛ بعد از اینکه‌وقت فهمید پرستش و عشقِ بشریت به نابودی‌اش ختم می‌شود.
هیچ‌کس نمی‌توانست واقعاً دوستش‌آدم‌های داشته باشد... چون هیچ‌کس‌بیاورند نمی‌توانست واقعاً او را بشناسد.
«آه. آخه‌بشریت چرا یهو‌ختم این‌قدر دلم گرفت؟»
راستش را بخواهید، سانی بیشترِ اوقات این تلخی را حس نمی‌کرد. وقتی با رین وقت می‌گذراند یا با‌وقت کاسی نقشه‌های پیچیده می‌چید، حسِ غریبه بودن نداشت. حس نمی‌کرد محبتی که نفیس به او دارد دروغین است... حتی‌مردِ اگر عمقش به اندازهٔ محبتِ خودش به نفیس نبود. او هنوز اولین، تنها و یگانه مردِ قلبِ نفیس بود.
زندگیِ بی‌تقدیرش‌هیچ‌کس اصلاً هم‌چون ناخوشایند نبود.
برای همین عجیب بود که ناگهان‌زندگی‌اش به خودش آمد و دید در‌کمکشان گردابِ افکارِ منفی غرق شده است.
اما در‌بشریت واقع، سانی‌ختم دلیلش را می‌دانست.
به خاطرِ حرف‌هایی بود که یوریس دربارهٔ خداشدن به او‌این‌قدر زده بود. چون برای اولین بار پس از مدت‌ها، مجبور شده‌پیچیده بود بپذیرد که دیر یا زود باید دست به انتخاب بزند.
تقدیرش را‌هیچ‌کس پس بگیرد‌چون یا ردش کند.
خودش را به کسی‌آدم‌های گره بزند، یا از‌بیاورند قیدِ همه آزاد بماند.
«فکر کنم‌بشریت آزادی... جای‌ختم خیلی تنهاییه.»
«سانلس؟»
سانی تازه به خودش آمد و دید کای به دهانهٔ آتشفشانِ عظیم رسیده‌بخواهید است. از سایه‌ها بیرون آمد، گرمای سوزانی را روی پوستش حس کرد و‌دارد دستش را تکان داد تا دودِ خفه‌کننده‌ای را که احاطه‌شان کرده بود پس بزند.
طعمِ خاکستر‌اصلاً را روی‌آدم‌های زبانش حس می‌کرد.
سانی اخمی کرد، ردایِ یشمی‌می‌شود را ظاهر کرد و صورتش‌آخه را پشتِ کلاه‌خود پنهان کرد.
«پس ناهنجاری‌های‌می‌شود لرزه‌ای از‌واقعاً اون پایین میومدن؟»
کای زرهِ‌هیچ‌کس عاجش را‌چون احضار کرده بود.
«آره. بهم گفتن می‌تونی اتفاقاتِ اعماقِ آتشفشان رو حس کنی. راستی...آنجا این رو هم گفتن که باید توی یه مأموریتِ مخفیانه همراهیت‌ساخته کنم. اگه اول از امنیتِ شهر مطمئن بشیم خیالم راحت‌تر می‌شه.»
سانی سر تکان داد.
«آره، می‌تونم چیزها رو از‌چون فاصله‌های خیلی دور حس کنم. بیا‌دلم اول به مجرای اصلی نزدیک‌تر بشیم.»
همان‌طور که پایین‌تر‌واقعاً می‌رفتند و واردِ‌آخه دهانه می‌شدند، پرسید:
«مگه تو نمی‌تونی اون‌ورِ‌آدم‌های چیزها رو ببینی؟ چرا خودت‌هنوز به اعماقِ آتشفشان نگاه نکردی؟»
کای چند لحظه مکث کرد.
«نگاه کردم. ولی بعد دست‌چون کشیدم... ترسیدم هرچیزی که اونجاست،این‌قدر نگاهِ من رو حس کنه.»
حالا کلاه‌خود بیشترِ صورتش را‌بشناسد پوشانده بود، اما سانی باز هم‌گرفت می‌توانست لبخندِ کای را تشخیص دهد.
کای گفت: «لطفاً بد متوجه نشو... من آماده‌ام با اون موجود روبه‌رو بشم و‌کسانی نابودش کنم. اما نابود کردنش بدون ایجاد فوران یا زلزله‌ای که به شهر آسیب بزنه،این ممکنه دردسرساز بشه. حضور یه مطلق در این نزدیکی اقدام احتیاطیِ عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید.»
کای مکث‌بشریت کرد و بعد‌می‌شود با احتیاط پرسید:
«در مورد اون مأموریتی که قراره انجام‌آخه بدیم... می‌تونم بپرسم ماهیتش چیه؟ و اینکه‌بخواهید چرا برای انجامش به کمکِ من نیاز داری.»
سانی لبخندِ محوی زد.
«قراره توی کاخِ یشم دنبالِ چیزی بگردیم.یاد کاملاً مطمئن نیستم اون شیء چیه، اما‌کسانی به دست آوردنش احتمالاً تا حدی خطرناکه.»
لحظه‌ای ساکت ماند‌نابودی‌اش و بعد با‌هیچ‌کس آرامش اضافه کرد:
«اما در مورد اینکه چرا شخصاً باید کمکم کنی... خب، اول از‌گرفت همه، من قادرِ مطلق نیستم. ممکنه به کمک نیاز داشته باشم. اما مهم‌تر‌نداشت از اون، این فرصتیه تا ما دو تا کمی با هم وقت بگذرونیم.»
کای چند بار پلک زد.
«و ما دو‌اهمیتی تا... لازمه با‌زندگی‌اش هم وقت بگذرونیم؟»
سانی خندید.
«راستش، این به خودت‌واقعاً بستگی داره. به چشمِ یه‌یهو دورهٔ کارآموزی بهش نگاه کن.»
پیش از آنکه کای‌چون بتواند سؤالی بپرسد، موضوع را‌این‌قدر با جزئیاتِ بیشتری توضیح داد:
«تا الان دیگه باید بدونی که وقتی بحرانِ واقعی از راه برسه، دو تا مطلق نمی‌تونن از بشریت محافظت کنن.رابطه‌های من و نفیس باید دیر یا زود برای خداشدن تلاش کنیم... یعنی به احتمالِ زیاد باید به مصافِ کابوسِ پنجم‌رضایت بریم. با این حال، هیچ تضمینی نیست که زنده بمونیم. حتی اگه زنده هم بمونیم، فتح کردنش حتماً زمانِ زیادی می‌بره.»
چهره‌اش تاریک شد.
«اما اوضاع همین الانش هم خیلی خرابه و در آینده فقط بدتر می‌شه. ما به‌عنوانِ تنها‌وقتی مطلق‌هایی که در حالِ حاضر از بشریت دفاع می‌کنیم، نمی‌تونیم مسئولیت‌هامون رو رها کنیم و غیبمون‌محبتِ بزنه. پس... قبل از اینکه بخوایم برای مقدس شدن تلاش کنیم، باید مطلق‌های جدیدی ظهور کنن.»
کای در سکوت به‌چون حرف‌هایش فکر کرد و‌یهو بعد با لحنی گرفته پرسید:
«...فکر کنم اینا‌اهمیتی رو به من می‌گی‌یاد چون من یه گزینه‌ام.»
سانی سر تکان داد.
«پس کی؟ تو، جت، افی، کاسی... شاید هم بعضی از‌این‌قدر خواهرانِ سرود یا مورگان، اگه بتونیم پیداش کنیم. اما اول‌نقشه‌های از همه شما چهار نفر. البته اگه خودتون مایل باشید.»
کای آرام خندید.
«فکر نکنم حقِ انتخابی داشته باشیم. یا بهتر بگم، ما خیلی‌آنجا وقت پیش این انتخاب رو کردیم. پس، آره... نمی‌تونم از طرفِ بقیه‌دست‌کمی حرف بزنم، اما خودم مایلم. حتی اگه به قیمتِ جونم تموم بشه.»
سانی نگاهِ‌بشریت طولانی‌ای به‌ختم او انداخت.
«عالیه. با این حال، نکته اینجاست که مطمئن‌چرا بشیم به قیمتِ جونت تموم نمی‌شه. برای همین هم‌رین یه ماجراجوییِ اختصاصی با خوش‌تیپ‌ترین مطلقِ دنیا گیرت اومده.»
کای لبخند زد.
«هنوز هیچ‌کدوممون اونی رو که‌مهمِ روی ماهه ندیدیم، پس از‌کنارشان نظرِ فنی، نمی‌دونیم خوش‌تیپ‌ترین مطلق کیه.»
سانی با‌بشریت چهره‌ای جاخورده به‌می‌شود او نگاه کرد.
«ببین. می‌دونم که ما‌واقعاً بهترین دوستای همیم... اما‌چرا این یه خیانتِ بزرگ بود...»
کای انگار خودش را‌چون جمع کرد و بعد‌یهو با صدایی خفه زمزمه کرد:
«اون می‌دونه... باور داره‌آدم‌های که می‌دونه؟ نکنه در‌بیاورند برابرِ نقصِ من مصونه؟!»
سانی خندید.
طولی نکشید که به لبهٔ دهانه‌ای بی‌انتها و پر از دود رسیدند. جایی در‌بخواهید اعماق، درخششی خشمگین دنیا را به رنگِ سرخ درآورده بود. سانی لحظه‌ای چشمانش را‌دروغین بست و حسِ سایه‌اش را به پایین گسترش داد... پایین و پایین‌تر، به اعماقِ زمین.
خیلی زود،هیچ‌کس حالتِ چهره‌اش‌چون نامحسوس تغییر کرد.
«آره، یه موجود اون پایینه. البته چیزِ‌یاد خیلی وحشتناکی نیست... به نظر میاد یه تایرنتِ‌باشد فاسد‌شده باشه. بی‌سروصدا کشتنش نباید مشکلی ایجاد کنه.»
چند لحظه‌بشریت مکث کرد و‌می‌شود بعد آه کشید.
«راستش انگار پسرفت کردم. دفعهٔ پیش‌بشناسد که رفتم توی آتشفشان شنا کنم،گرفت داشتم یه تایتانِ فاسد‌شده رو بغل می‌کردم.»
کای فقط‌هیچ‌کس در سکوت به‌بشناسد او خیره ماند.
سرانجام، به‌زور به زبان آورد:
«اوه. من... امیدوارم‌نابودی‌اش اون موجود رو‌هیچ‌کس تکه‌تکه کرده باشی، سانلس.»
سانی سرش‌می‌شود را به نشانهٔ‌چون نفی تکان داد.
«تکه‌تکه‌ش کرده‌هیچ‌کس باشم؟ نه، اون‌بشناسد یکی رو نه...»
بدنش را کش و قوس‌مهمِ داد، انگار که برای شیرجه‌کنارشان زدن به پایین آماده می‌شد.
«اون یکی‌بشریت رو با دندونام‌می‌شود جویدم تا مرد.»
کایِ بهت‌زده را همان‌جا‌واقعاً رها کرد و به‌چرا درونِ شکافِ تاریک پرید.