چپتر 2711: سوختِ کابوس
0لحظه‌ای طول کشید‌جاودان تا سانی بفهمد‌بود چه شنیده است.
«سایهٔ من... چی؟»
گوشتِ کاناخت درست در همان لحظه به حمله دست زد و همچون بهمنی از شاخک‌های خون‌ریزان، اندام‌های عظیم و قدرتی تایتانی‌عظیمش به جلو یورش برد. انفجاری نابودگر در مسیرش شکفت و موجِ ضربه‌ای ویرانگر را به هر سو پراکند — آبِ دریاچه‌بعد به جوش آمد، و سانی در برابرِ این ضربهٔ سهمگین مقاومت کرد و لرزشِ استخوان‌هایش را حینِ ایستادگی در برابرش حس کرد.
اگر ساختمانِ سالمی در شهرِ جاودان باقی مانده‌کدوم بود، با این موج فرومی‌ریخت. حتی قلعهٔ تاریک‌احمقانه‌ای هم لرزید و چند ترک روی دیوارهایش پدیدار شد.
اما سرعتِ تایتانِ اعظم حتی ذره‌ای کم نشد. حریقی از شعله‌های سفید بدنِ عظیمش را‌روی سوزاند و بخشِ پهناوری از آن را به توده‌ای سیاه و هولناک تبدیل کرد. تکه‌های‌بخشِ بزرگی از بافتِ بدنش ناپدید شد، انگار که آتش از آن پلیدِ عظیم‌الجثه گاز گرفته باشد.
با این حال چند لحظه بعد، گوشتِ‌ظاهر کاناخت بدنِ سوخته‌اش را ترمیم کرد و‌کدوم به تاختن به سمتِ جزیرهٔ کاخ ادامه داد.
سانی دندان به هم سایید‌لرزید و زنجیرهای بی‌شماری ظاهر کرد‌پدیدار تا آن را عقب نگه دارد.
زنجیرها پاره شدند.
«کدوم یکی‌شهرِ از سایه‌هام‌باقی تکامل پیدا کرده؟!»
راستش... این سؤالِ احمقانه‌ای بود.
هزاران بی‌مرگِ مغلوب درونِ قلعهٔ تاریک خوابیده بودند و در هزارتوی کابوس‌ها گیر افتاده بودند. آن بی‌مرگ‌ها موجوداتِ عجیبی‌سفید بودند — ذهن و هویتشان از بین رفته بود، اما بدن و روحشان هنوز سالم بود و شهرِ جاودان‌گاز بی‌وقفه آن‌ها را زنده می‌کرد. در عین حال، تکه‌های انگلیِ گوشتِ کاناخت درونِ بدنشان بود و آن‌ها را کنترل می‌کرد.
اما گوشتِ کاناخت تنها‌دارد چیزی نبود که بی‌مرگ‌ها‌کدوم را آلوده کرده بود.
آن‌ها به‌شهرِ نفرینِ رؤیا هم‌مانده آلوده شده بودند.
یا بهتر‌داد است بگویم... پیش‌تر‌زنجیرهای آلوده شده بودند.
کابوس بی‌مرگ‌ها را در هزارتوی رؤیاها گرفتار کرده بود. و‌پدیدار هر موجودی که درونِ آن هزارتو می‌مرد، اسبِ تاریک را قوی‌تر‌عظیمش می‌کرد و روحشان به عنوانِ سوخت در کورهٔ عروجِ او می‌سوخت.
کابوس پیش از این درگیرِ نبردی نابرابر بود، چون قربانیانش‌سایه‌هام نمی‌مردند. با این حال، وقتی سانی دروازهٔ سایه را باز‌درونِ کرد و آن‌ها را دوباره فانی ساخت، همه‌چیز تغییر کرد.
بی‌مرگ‌ها از بین رفتند و ناگهان،بود هزاران روحِ باستانی و بی‌نهایت قدرتمند‌لرزید به خوراکِ اسبِ وفادارش تبدیل شدند.
و این کابوس را‌سایید از آستانهٔ تکامل به‌عقب رتبه‌ای تازه عبور داد.
...کابوس حالا‌حتی یک ترورِ‌تاریک مطلق بود.
سانی که در سایهٔ‌دارد گوشتِ کاناخت غرق شده‌کدوم بود، لبخندی خبیثانه زد.
«درست به‌موقع.»
«کابوس!»
در پاسخ به ندای او، حضورِ وسیع و هولناکی در سایه‌ها‌اما خود را نشان داد. بادِ سردی در جزیرهٔ ویران وزید و‌سوزاند شبح‌های پراکنده به خود لرزیدند و ناگهان ترس بر آن‌ها چیره شد.
سپس دو شعلهٔ سرخ و ترسناک در تاریکی روشن شد و سایه‌ها آرام‌آرام به‌راستش شکلِ اسبی سیاه و هیولاوار درآمدند. درخششِ شعله‌های در حالِ مرگ از سطحِ الماس‌گونِ‌موجوداتِ شاخ‌ها و نیش‌های پولادینِ کابوس بازتاب می‌یافت و سُم‌هایش قلوه‌سنگ‌ها را به غبار تبدیل می‌کرد.
کابوس در حالی که یالش در باد می‌رقصید، روی زمینِ تَرک‌خورده تاخت و‌چند با خود رعب و وحشت به همراه آورد. وقتی به سانی رسید، ایستاد و‌بدنِ نگاهی سرد به او انداخت؛ خشمِ سردی در چشمانِ سرخ و شومش زبانه می‌کشید.
سانی بی‌اختیار لبخند زد.
«کارت عالی بود، رفیق!»
سپس به‌عقب هیکلِ غول‌پیکرِ گوشتِ‌زنجیرها کاناخت اشاره کرد.
«برو اون چیز رو بخوابون!»
کابوس چند لحظه به او خیره ماند، سپس برگشت تا به تایتانِ اعظم‌شدند نگاه کند و شیهه کشید. صدای نریانِ هیولاوار مانندِ لالاییِ هولناکی بر فرازِ دریاچهٔ‌خوابیده جوشان طنین‌انداز شد، و او در سیلابی از تاریکیِ دلخراش به جلو یورش برد.
سانی هم‌حتی به پلیدِ‌تاریک عظیم‌الجثه نگاه کرد.
ناگهان دیگر‌عقب آن‌قدرها هم بزرگ‌زنجیرها به نظر نمی‌رسید.
خب، البته که نمی‌رسید.باقی تصورِ یک تایتانِ اعظم‌فرومی‌ریخت دلهره‌آور و فاجعه‌بار بود...
با این حال، وقتی دو تایتانِ مطلق‌ظاهر و یک ترورِ مطلق در برابرش می‌ایستادند،کدوم بخشی از ابهتِ ترسناکش را از دست می‌داد.
«بزن بریم.»
سانی که نمی‌خواست‌نگه از مرکبش عقب بیفتد،شدند به جلو یورش برد.
گوشتِ کاناخت پهناور بود. بدن، روح و اراده‌اش مانند اقیانوس‌هایی بی‌کران بودند،لرزید که انگار پایانی نداشتند و تمام‌نشدنی بودند. بنابراین، حتی اگر کابوس اکنون در‌شعله‌های رتبهٔ مطلق بود، مدتی طول می‌کشید تا پلیدِ تایتانی را به خواب ببرد.
اما نه به‌دندان آن اندازه‌ای که در‌ظاهر حالتِ عادی طول می‌کشید.
گذشته از این، چهار حلقهٔ کاملاً تقویت‌شده از نفرین، تایتانِ اعظم‌اما را ضعیف کرده بودند. سمی شوم تمامِ مقاومت‌هایش را در هم‌سوزاند شکسته بود و در برابرِ عفونتِ موذیانهٔ نفرینِ رؤیا آسیب‌پذیر شده بود.
تایتان بسیار سریع‌تر از آنچه باید، به خواب‌کدوم می‌رفت. و حتی پیش از آن، رفته‌رفته خواب‌آلود‌احمقانه‌ای می‌شد و برتریِ سانی و نفیس را بیشتر می‌کرد.
جایی پشتِ سرشان، کُشنده و جت دوشادوشِ هم می‌جنگیدند و شبح‌های دیوانه را از بین‌روی می‌بردند. قدیس و دیو سپاهِ سایه را هدایت می‌کردند تا همین کار را بکنند. نیو‌بخشِ سایهٔ دایرون را دنبال می‌کرد و می‌دید که فرمانروای باستانی چگونه با تمرکزی شدید می‌جنگد.
قلعهٔ تاریک کمی لرزید.
«این نیم‌وجبیِ...»
به نظر می‌رسید مقلدِ شگفت‌انگیز دارد‌پاره یواشکی بدنِ جاودانه‌های کشته‌شده را می‌بلعد، در‌کرده حالی که اربابش حواسش جای دیگری است.
سانی کمی نگران شد،باقی اما تصمیم گرفت بعداً‌فرومی‌ریخت به حسابِ سایهٔ شکمو برسد.
فعلاً تایتانِ اعظمی‌دندان داشت که باید‌بی‌شماری با آن می‌جنگید.
گوشتِ کاناخت که مانندِ کوهی خون‌چکان از میانِ ابرِ شعله‌های سوزان بیرون آمده‌تایتانِ بود، سرانجام روی خاکِ جزیرهٔ کاخ قدم گذاشت. تودهٔ سرخ‌رنگش فوراً انگار در آن‌هولناک ریشه دواند و پیچک‌های بی‌شماری از پاها و ساق‌هایش به داخلِ زمین فرو رفتند.
سپس، گوشت شروع‌نگه به گسترش کرد و‌شدند آرام‌آرام جزیره را بلعید.
برکت درخشید و یکی از زانوهای تایتانِ اعظم‌فرومی‌ریخت را قطع کرد. انفجارِ دیگری درونِ بریدگی رخ‌دیوارهایش داد و کلِ مفصل را از بین برد.
البته که خودش را ترمیم کرد... اما پیش از آن،دارد تعادلِ گوشتِ کاناخت به هم خورد و به زانو درآمد،راستش و وزنِ غیرقابل‌تصورش را با هر دو ساعدش نگه داشت.
با این‌حتی حال، سانی‌تاریک خوشحالی نمی‌کرد.
چون هر دو ساعدِ تایتانِ اعظم هم ریشه‌کدوم دواندند و سرعتِ گسترشِ تودهٔ سرخِ گوشتِ مخوف‌احمقانه‌ای را از ساحلِ شمالی به سمتِ جنوب شتاب بخشیدند.
«لعنت.»
او که کمی جا خورده بود، تماشا کرد که چگونه اقیانوسی از‌پاره گوشتِ خون‌چکان آرام‌آرام جزیرهٔ کاخ را می‌بلعد. تودهٔ مخوف بی‌آنکه سرعتش کم‌بی‌مرگِ شود یا نشانه‌ای از توقف نشان دهد، به رشد و گسترش ادامه می‌داد.
در مرکزِ آن، گوشتِ کاناخت تمامِ شباهتش را‌روی به انسان از دست داده بود و بیشتر‌نشد شبیه به جانوری چهارپای و پلید به نظر می‌رسید.
سانی که هاج‌وواج‌نگه مانده بود، چهره‌پاره در هم کشید.
«خب، این... واقعاً محشره...»