چپتر 3022: دیدگاهِ بیرونی
0سانی چهره در هم کشید، نگاهی به خورشید انداخت و بعد یک قدم عقب رفت تا در‌یافتن سایه بایستد. دریای توفان معمولاً پوشیده از مه و کاملاً دلگیر بود... آخه چرا هر بار که‌پهناورِ از سایه‌ها بیرون می‌خزید تا نگاهی درست‌وحسابی به شهرِ در حالِ رشد بیندازد، باید این‌قدر روشن می‌بود؟
«می‌بینم که کشتی‌های جزیره‌ایِ‌مکث نیمه‌کاره از توفانِ اخیر جانِ‌لبخندی سالم به در بردن. خوبه.»
آنانکه سر تکان داد.
«مردمِ رود چیزهای زیادی دربارهٔ توفان‌ها می‌دانند. و به گفتهٔ‌برای کسانی که شما خاندانِ شب می‌نامیدشان، توفان‌های اینجا بسیار ضعیف‌تر‌کنم از توفان‌های اعماقِ دریا هستند، چون تمامِ خشمشان را تخلیه کرده‌اند.»
سانی لحظه‌ای او را‌درازی برانداز کرد و بعد‌بزرگ با لحنی کنجکاو پرسید:
«به نظر می‌رسه خوب داری خودت رو وفق می‌دی. یک سال‌به‌طرزِ از وقتی تو و مردمت از مقبرهٔ آریل فرار کردید می‌گذره،رودِ مگه نه؟ خب... چطوره؟ نظرت دربارهٔ دنیای بیرونِ دیوارهای اون چیه؟»
آنانکه کمی مکث کرد.
«جای شگفت‌انگیزیه، سرورم سانلس.»
لحظه‌ای مکث کرد‌خیلی و بعد با‌سکونِ لبخندی ادامه داد:
«و به‌طرزِ باورنکردنی‌ای عجیب. همه‌چیز برای من آسان‌تره، چون زمانِ خیلی خیلی درازی‌عجیب داشتم تا به سکونِ رودِ بزرگ عادت کنم. اما مردمِ من تنها مدتِ‌اما کوتاهی‌ست که آن را می‌شناسند، برای همین وفق یافتن با عالمِ رؤیا برایشان دشواره.»
آنانکه نگاهی به سانی انداخت.
«در موردِ‌سرورم شخصِ خودم، من...ادامه هنوز کمی بهت‌زده‌ام.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«از چی؟»
آنانکه درنگ کرد‌به‌طرزِ و کلماتش را‌همه‌چیز با دقت سنجید.
«از وسعتِ دنیای پهناورِ‌لبخندی بیرونِ دیوارهای مقبرهٔ آریل، و‌همه‌چیز همین‌طور از گستردگیِ مردمِ شما.»
سرش را تکان داد.
«من... اصلاً نمی‌دانستم که ممکن است این‌همه آدم در دنیا زندگی کنند. حتی در دورانِ اوج،آسان‌تره جمعیتِ مردمِ رود تنها کسرِ کوچکی از عظمتِ غیرقابل‌تصورِ جمعیتِ عالمِ جنگ بود. احتمالاً تمامِ مردمِ من‌عالمِ در یکی از آن کندوهای انسانیِ دلخراش در جایی که شما پایتختِ محاصره می‌نامید... ان‌کیو‌اس‌سی، جا می‌شوند.»
آنانکه لرزید.
«ان‌کیو‌اس‌سی... چه اسمِ عجیبی! بدونِ شک‌به‌طرزِ دیدنش بیشتر از هر چیزی مرا شوکه‌خیلی کرد. راستش را بخواهید، کمی ترسیده بودم.»
سانی خنده‌ای سر داد.
«ترسیده بودی؟ آخه‌کمی چی می‌تونه یه‌شگفت‌انگیزیه مطلق رو بترسونه؟»
آنانکه با ناراحتی جابه‌جا شد.
«صلابتِ... همه‌چیز. هیچ‌چیز حرکت نمی‌کند، هیچ‌چیز جریان ندارد. هیچ‌کجا آبی نیست، فقط زمینِ سفت. و تودهٔ بی‌پایانی‌رودِ از فلز که رویم سایه انداخته. تعدادِ خفه‌کننده‌ای از آدم‌ها — آن‌قدر زیاد که در فهم نمی‌گنجد‌خودم — حبس‌شده در کندوهای فلزی، پنهان در زیرِ زمین. خدایان! برای یک لحظه، فکر کردم در جهنم هستم.»
سانی با ناباوری نگاهش کرد.
«هی، اون یه محلهٔ آبرومند نزدیکِ مرکزِ‌سرورم شهر بود. باید جایی رو می‌دیدی که من‌برای توش بزرگ شدم... ده برابر بدتر از اونجاست.»
آنانکه خندهٔ عصبیِ کوتاهی کرد.
«شیوه‌ای که شما زمان را تجربه می‌کنید هم خیلی عجیبه، سرورم سانلس. اصلاً نمی‌توانستم درک کنم که چطور یک تمدن می‌تواند صرفاً... وجود داشته باشد، با وجودِ اینکه‌عالمِ همه می‌دانند زمان دارد آرام‌آرام آن‌ها را می‌بلعد، فارغ از اینکه چه کار کنند — و هیچ کنترلی هم روی طولِ عمرشان ندارند. عجیبه، واقعاً عجیبه! فقط فکر‌کنند کردن به آن هم سرم را به درد آورد. بماند که اصلاً هیچ‌چیزی بالای سرِ ما نیست. فقط یک فضای خالیِ پهناور و بی‌کران... تصورِ چنین چیزی واقعاً ترسناکه.»
سانی چند بار پلک زد.
«خب... حالا می‌دونی‌کمی توی مقبرهٔ آریل‌شگفت‌انگیزیه چه حسی داشتم.»
لبخند زد.
«و حالا که حرفش شد...»
آنانکه دست در چین‌های ردایِ مه‌آلودش برد و کتابچه‌ای چاپ‌شده‌کنم روی کاغذِ مصنوعی بیرون آورد. روی جلدش، چند کلمه عنوانِ‌برایشان مرتبی را شکل داده بودند: «گزارشِ اکتشافِ همه‌چیز، اثر: هیچ‌کس».
با حالتی پیچیده نگاهش کرد.
«خواندن دربارهٔ رودِ بزرگ — و خودم — با وجودِ اینکه هیچ یادی از آن... نسخهٔ خودم‌کنم نداشتم، واقعاً حسِ عجیبی داشت. اینکه تایتانی دیوانه بافت را نابود کرده و شاهِ مار بر شهری‌ابرویی بزرگ فرمان می‌راند. زندگی قطعاً پر از شگفتی است... به‌خصوص وقتی پای شما در میان باشد، سرورم.»
آنانکه خندید.
«آه، اما چیزهای عالی هم وجود داشت. از شهری که به آن حصار می‌گویید خیلی خوشم آمد، حتی با اینکه‌برایشان به‌شکلی رعب‌آور عظیم است. بعد، مکانی به نامِ قلبِ زاغ... آنجا اولین باری بود که برف می‌دیدم. برف چیزِ دوست‌داشتنی‌ای‌ممکن است، سرورم سانلس! و باغِ آسودگی هم هست — واقعاً کشتیِ شگفت‌انگیزی است، کشتی‌ای که برازندهٔ حملِ یک ایزد است.»
طیِ یک سالِ گذشته، آنانکه از مکان‌های مختلفی هم در عالمِ رؤیا و هم در جهانِ بیداری دیدن کرده‌درازی بود. جهانِ بیداری همان‌قدر که سانی و نفیس را پس می‌زد، او را هم دفع می‌کرد، اما با این حال‌خودم چند روزی ماند، در جنگلِ آلیاژیِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی گشت‌وگذار کرد و با قهرمانانِ مختلفِ قلمروِ انسان دیدار داشت.
مردمش نیز با کمکِ قدیس‌های شب از زمین دیدن کردند.خیلی هر چه باشد، نیاز داشتند بندهایی در آنجا برقرار کنند تا‌کوتاهی‌ست بتوانند بینِ دنیاها سفر کنند و منابع را به‌سرعت انتقال دهند.
انگار مردمِ رود برداشتِ خوبی از جهانِ بیداری نداشتند و آن را همان‌گونه می‌دیدند‌درازی که ساکنانش یک منطقهٔ مرگ را. و چه کسی می‌توانست سرزنششان کند؟ هوای سمی،عالمِ پایتخت‌های محاصرهٔ بیش‌ازحد شلوغ، گله‌های موجوداتِ کابوس که در گسترهٔ متروکِ برهوت‌های مرگبار پرسه می‌زدند...
اگر سانی هم روی زمین به دنیا نیامده‌بزرگ بود، آنجا را نوعی جهنم می‌دید. آنانکه ساکت‌همین شد، کمی مکث کرد و بعد آه کشید.
«اما در‌چیه کل... دقیقاً‌مکث مثلِ هم است.»
سانی کمی اخم کرد.
«دقیقاً مثلِ هم؟»
سر تکان داد.
«شاید در عالمِ رؤیا آلودگی وجود نداشته باشد، اما بذرهای کابوس هستند. مردم هنوز در ترس از فاسدشدگان زندگی‌درازی می‌کنند و برای بقا، در نبردی ازپیش‌باخته با آن‌ها می‌جنگند. آینده تاریک و رعب‌آور است، اما همه چشمِ خود‌شخصِ را به روی حقیقت بسته‌اند — چون این تنها راهِ ادامه دادن به زندگی بدونِ غرق شدن در ناامیدی است.»
آه کشید.
«در مقبرهٔ آریل‌سانلس هم، کمی پیش از‌باورنکردنی‌ای پایان، اوضاع همین‌طور بود.»
آنانکه لحظه‌ای ساکت‌خیلی ماند و بعد‌سکونِ لبخندِ محوی زد.
«اما، در پسِ تمامِ آن ناامیدی... هنوز امیدی‌سانلس هست. و مردم قدرتِ زندگی کردن را پیدا می‌کنند‌زمانِ چون همان یک پرتوِ امید اجازه نمی‌دهد تسلیم شوند.»
نگاهی به سانی انداخت.
«مردمِ من تسلیم نشدند و به همین دلیل، رستگاری‌همه‌چیز را یافتند. مطمئنم که همهٔ ما نیز رستگار خواهیم‌بزرگ شد — تا زمانی که از امید دست نکشیم.»