چپتر 2274: سرورِ تاریکی
0شکافِ تاریک‌دیده‌هایش در تاروپودِ واقعیت،اگر دروازهٔ رؤیا بود.
اما مخفی کردنِ دروازهٔ رؤیا در مخزنی زیرزمینی زیرِ مقرِ حکومتِ‌گوشش مرکزی غیرممکن بود. چون تنها یک مطلق در جهان وجود داشت و‌به‌شدت تنها یک دروازهٔ رؤیا... دروازهٔ رؤیای درخشانِ ستارهٔ دگرگون، ایزدبانوی زندهٔ بشریت.
با این حال، این دروازه وصلهٔ ناجور بود.پخش چنان لبریز از تاریکیِ نفوذناپذیری بود که جون را‌آن‌ها به لرزه می‌انداخت، انگار سرما به استخوانش زده باشد.
اما از آن‌نفر دسته آدم‌ها هم نبود‌ساختمانی که منکرِ دیده‌هایش شود.
دومین... دروازهٔ رؤیا؟
اگر دروازهٔ رؤیای دومی در‌هستند جهان وجود داشت... یعنی مطلقِ‌دوستانه‌ای دومی هم در جهان بود.
نزدیک بود تلوتلو بخورد.
کیمِ بیدارشده‌چند به شانهٔ‌مشغولِ جون زد.
«آروم باش، کورسیر.شود این راز کاملاً‌دومی مورد تأییدِ برجِ عاجه.»
جون آبِ‌ساختمانی دهانش را‌آن‌ها قورت داد.
«ام—اما... سرورِ سایه‌ها... اون مرده.آن‌طرفِ من با همین دو تا‌چند چشمِ خودم مردنش رو دیدم.»
کیم لبخند زد.
«واقعاً دیدی؟»
با این حرف، کیمِ‌آن‌ها بیدارشده از آسانسور بیرون‌شنیدنِ رفت و واردِ مخزن شد.
در آن لحظه بود که جون متوجه شد کانتینرهای باریِ مختلفی‌نفر درهم‌وبرهم این‌طرف و آن‌طرفِ کفِ سالنِ زیرزمینی پخش شده‌اند و چند‌صدای نفر مشغولِ پیاده کردنِ مصالحِ ساختمانی و تدارکات از آن‌ها هستند.
«یه جورایی مورمورکننده‌ست، نه؟»
با شنیدنِ صدای‌شود دوستانه‌ای که در گوشش‌یعنی حرف می‌زد، جا خورد.
جون برگشت و مردِ جوانی را دید که با‌صدای لبخندی صمیمی نگاهش می‌کرد. موضوعِ به‌شدت نگران‌کننده این بود‌لبخندی که اصلاً نزدیک شدنِ مردِ جوان را حس نکرده بود.
سال‌ها از آخرین باری که کسی توانسته بود‌پخش مخفیانه به جون نزدیک شود می‌گذشت. هنوز جای‌تدارکات زخم‌های آن رویاروییِ مرگبار را روی تنش داشت.
مردِ جوان‌چند به دروازهٔ‌مشغولِ رؤیا اشاره کرد.
«یه دروازهٔ سیاه و ترسناک که توی‌یعنی یه سالنِ مخفیِ زیرزمینی قایم شده... دفعهٔ‌شانهٔ اولی که دیدمش نزدیک بود غش کنم!»
جون بارِ دیگر به‌آن‌ها شکافِ سربرآفراشته نگاه کرد‌شنیدنِ و کوشید خونسردی‌اش را بازیابد.
سرورِ سایه‌ها... زنده‌ست؟
آن موجودِ شوم نه‌تنها زنده بود، بلکه فرماندهیِ‌تدارکات یک نیروی مخفیِ زبده را بر عهده داشت‌گوشش که از سایه‌ها از برجِ عاج پشتیبانی می‌کرد.
پس... بانو نفیس و او،اگر به هر دلیلی، آن دوئلِ‌تلوتلو سرنوشت‌ساز را صحنه‌سازی کرده بودند.
جون سعی‌ساختمانی کرد با این‌هستند حقیقت کنار بیاید.
به‌نوعی، این موضوع‌درهم‌وبرهم منطقی و آرامش‌بخش‌کفِ به نظر می‌رسید.
یک مطلق مانندِ خورشیدی درخشان بود که از آسمان‌ها بر بشریت می‌تابید.مورمورکننده‌ست دیگری مانندِ سایه‌ای پهناور بود که در تاریکیِ ابدیِ اعماقِ زمین پنهان‌صمیمی شده بود. هر دو دست‌به‌دستِ هم داده بودند تا از بشریت محافظت کنند...
ایزدبانو و سایه‌اش.
جون نفسش را‌تدارکات آرام بیرون داد‌جورایی و بعد خشکش زد.
صبر کن... این همون‌این‌طرف «رئیسِ ما»ست که کیمِ‌پخش بیدارشده مدام ازش حرف می‌زد؟!
ناگهان سرگیجه گرفت.
آخه کی به یه‌دومین مطلق می‌گفت «رئیس»؟! این... این‌نزدیک کار توهین به مقدسات نبود؟
مردِ جوان رو به‌آن‌ها کیمِ بیدارشده کرد و محترمانه‌صدای سلام داد. کیم لبخند زد.
«اوه، ری... تو‌درهم‌وبرهم و فلور از‌کفِ ربعِ شرقی برگشتین؟»
ری سر تکان داد.
«من آره، ولی اون موند تا غیرنظامی‌ها‌یعنی رو درمان کنه. راستی، استاد کوئنتین به‌این‌زودی‌ها‌شانهٔ برمی‌گرده؟ فلور می‌خواست بابتِ راهنمایی‌هاش ازش تشکر کنه.»
کیمِ بیدارشده سرش‌تدارکات را به نشانهٔ‌جورایی منفی تکان داد.
«خودت که می‌دونی بیشتر توی‌آن‌طرفِ حصار می‌مونه. حالا که شاهزاده‌مون‌چند هم اونجاست، تا یه مدت برنمی‌گرده.»
مردِ جوان،چند یعنی ری،مشغولِ آهی کشید.
«نمی‌فهمم... واقعاً نمی‌فهمم. وقتی اولین بار فهمیدم رانی... منظورم رینه... از خانوادهٔ سلطنتیه، راستش یکم‌آروم حسودیم شد. اما اون بعد از جنگ مستقیم برگشت توی تیمِ جاده‌سازی! و الان هم‌سایه‌ها داره توی حصار قهوه پخش می‌کنه. رئیسمون یکم بیش از حد با خواهرش بی‌رحم نیست؟»
تازه آن موقع بود که جون‌جورایی متوجه شد ری زرهی سیاه شبیه‌می‌زد به زرهِ کیمِ بیدارشده به تن دارد.
در واقع، روی لباسِ همهٔ‌آن‌طرفِ افرادِ حاضر در سالنِ زیرزمینی،چند نشانِ مارِ پیچ‌خورده نقش بسته بود.
این موضوع‌چند ناگهان قلبش را‌پیاده به تپش انداخت.
یعنی منم‌دیده‌هایش یکی از‌دومین اینا می‌گیرم؟
آیا قرار بود‌تدارکات یک دست زرهِ‌جورایی متعالیِ سفارشی بگیرد؟
خودش گفت که مزایامون فوق‌العاده‌ست...
در همین حین، کیمِ‌مشغولِ بیدارشده به جون اشاره کرد‌آن‌ها و با لحنی خنثی گفت:
«این نیروی جدیدمونه، کورسیر. کورسیر،اگر این بهترین متخصصِ مخفی‌کاریِ ماست،تلوتلو ری. باهاش مهربون باش... دوست‌دخترش درمانگره.»
جون به مردِ‌تدارکات جوان نگاه کرد‌جورایی و لبخند زد.
«بیا با هم دوست باشیم.»
هر کسی که اندک چیزی‌پیاده سرش می‌شد، می‌دانست که دوستی‌هستند با درمانگران در اولویت است.
پس از خداحافظی با ری، جون‌دومی و کیم از کنارِ کانتینرهای باری گذشتند‌بیدارشده و بی‌سروصدا از دروازهٔ رؤیا عبور کردند.
جون با کمی دلهره با خود فکر می‌کرد‌شنیدنِ که در آن سوی دروازه با چه چیزی‌جوانی روبه‌رو خواهد شد، اما در کمالِ تعجب دید...
هیچ‌چیز.
مطلقاً هیچ‌چیز. در محاصرهٔ تاریکیِ نفوذناپذیری بود، از‌تدارکات آن نوع تاریکی‌هایی که در جهانی پر از‌گوشش ستاره و ماه و چراغ‌های شهری به‌ندرت یافت می‌شد.
جون تنها وزشِ باد را روی صورتش حس‌مطلقِ می‌کرد که نشان می‌داد دیگر زیرِ زمین نیست.باش همچنین صداهای مختلفی از دوردست به گوشش می‌رسید.
کیمِ بیدارشده همان نزدیکی‌ها بود.هستند یک لحظه بعد، صدایش از‌دوستانه‌ای چند متر آن‌طرف‌تر به گوش رسید:
«به‌زودی نشان رو می‌گیری.این‌طرف فعلاً از توانِ سرشتم برات‌شده‌اند استفاده می‌کنم. کمکت می‌کنه ببینی.»
سپس، ناگهان...
جون دوباره می‌توانست ببیند.
تاریکی از بین نرفت، اما او به‌نوعی می‌توانست به‌وضوح درونش‌دوستانه‌ای را ببیند. جهان خالی از رنگ بود، اما گذشته از‌نگاهش آن، انگار ناگهان دیدِ در شبِ بی‌نقصی پیدا کرده بود.
آسمانی پهناور‌مختلفی و بی‌ستاره‌این‌طرف بالای سرش بود.
دورتادورش...
ساختمان‌های فروریخته و‌شود مخروبهٔ شهری تاریک و‌یعنی باستانی به چشم می‌خورد.
وسطِ میدانِ پهناوری ایستاده بود که زیرِ شاخه‌های سیاه‌صدای درختِ عظیمی قرار داشت. دروازهٔ رؤیا پشتِ سرش قد برافراشته‌صمیمی بود و جاده‌ای پهن در مقابلش به اعماقِ شهر می‌رفت.
کیمِ بیدارشده با آرامش گفت:
«اینجا میدانِ قدیسه. ظاهراً این‌پیاده همون جاییه که رئیسمون برای‌هستند اولین بار قدیس رو دید...»
جون با تردید پرسید:
«کدوم قدیس؟»
کیم سر تکان داد.
«نه یک قدیس. خودِ قدیس — قدیسِ عقیقی.تدارکات اون ژنرالِ سپاهِ سایه‌ست... و همین‌طور مربیِ مبارزهٔ‌گوشش خاندانِ سایه. قراره تو رو هم آموزش بده.»
جون لرزید.
«صبر کن... منظورش‌تدارکات که... اون مجسمهٔ‌جورایی زندهٔ ترسناک نیست؟»
جون در واقع با سرورِ سایه‌ها و خدمتگزارانِ جهنمی‌اش‌شده‌اند کاملاً آشنا بود، چرا که در طولِ لشکرکشی برای فتحِ‌جورایی دریاچهٔ محوشونده، به دنبالِ قدیسِ مزدور واردِ نبرد شده بود.
شوالیهٔ عقیقیِ باوقار،نفر دیوِ فولادیِ بلندقامت‌مصالحِ و مارِ تغییرشکل‌دهنده...
مگر پژواک‌هایی ساده نبودند؟
ظاهراً نبودند. و یکی‌آن‌ها از آن‌ها به‌زودی قرار‌شنیدنِ بود به او آموزش دهد.
آهی کشید.
«من... بی‌صبرانه منتظرشم.»
کیمِ بیدارشده سر تکان داد.
«اول باید رئیس رو ببینی‌هستند و نشان رو بگیری. بعدش‌دوستانه‌ای توی قلعهٔ تاریک مستقرت می‌کنیم.»
جون ابرویی بالا انداخت.
«قلعهٔ تاریک؟»
کیم به‌جای‌دیده‌هایش جواب دادن،دومین فقط اشاره کرد.
جون برگشت، به‌تدارکات بالا نگاه کرد و‌مورمورکننده‌ست چند لحظه خشکش زد.
آنجا، روی تپه‌ای بلند‌این‌طرف بر فرازِ شهر، قلعه‌ای شوم‌شده‌اند از سنگِ سیاه ایستاده بود.
عظیم و باشکوه بود، با ده‌ها برج که سر به آسمان‌جورایی کشیده بودند و هر کدام روی چندین طاق و ستونِ پرکاربرد استوار‌لبخندی بودند. گارگویل‌های عجیب‌وغریب از زیرِ لبهٔ بام‌ها به ویرانه‌ها خیره شده بودند.
پلکانی پرعظمت به دروازه‌های قلعه می‌رسید. جلوی آن، سکوی‌نزدیک سنگیِ پهناوری قرار داشت که قرار بود در صورتِ‌راز بالا آمدنِ دشمن از تپه، محلِ تجمعِ سربازان باشد.
اما حالا، معبدی‌تدارکات زیبا از مرمرِ سیاه‌مورمورکننده‌ست جای آن نشسته بود.
معبدِ بی‌نام...
در این‌چند لحظه بود که‌پیاده جون بالاخره پرسید:
«ببخشید، کیمِ‌دیده‌هایش بیدارشده... ولی‌دومین ما دقیقاً کجاییم؟»
کیم با گیجی به‌آن‌ها او نگاه کرد و‌شنیدنِ بعد لبخندِ محوی زد.
«کجا می‌تونیم‌مختلفی باشیم؟ اینجا‌این‌طرف ساحلِ فراموش‌شده‌ست.»
نفسِ جون‌چند در سینه‌مشغولِ حبس شد.
ساحلِ فراموش‌شده! بوتهٔ آزمایشِ کابوس‌واری که سرودِ‌یعنی سقوط‌کردگان، پروردهٔ گرگ‌ها، بلبل، آتش‌بانان... و خودِ‌شانهٔ ستارهٔ دگرگون در آن آبدیده شده بودند.
مهدِ ایزدبانوی بشریت.
اخمِ محوی روی پیشانی‌اش نشست.
«صبر کن... مگه اینجا‌مشغولِ یه قلعهٔ روشن نبود که‌آن‌ها سرورِ روشن بهش حکومت می‌کرد؟»
کیمِ بیدارشده آرام خندید.
«بود. اما حالا یه‌آن‌ها قلعهٔ تاریک داریم... که‌شنیدنِ سرورِ تاریکی بهش حکومت می‌کنه.»
جون چند بار پلک زد.
«این دیگه‌چند خیلی تابلوئه،مشغولِ مگه نه؟»
کیم سرفه کرد.
«اوه... هست. ولی اینو تو روی‌جورایی رئیس نگو. هرچند، احتمالاً تا الان خودش‌خورد شنیده — آخه اون همه‌چیز رو می‌شنوه.»
رنگِ جون پرید.
«منظورم این بود‌نفر که... به‌طرزِ زیبایی شاعرانه‌ساختمانی و به‌شدت نمادینه. آره.»
کیم با ته‌مایه‌ای از‌دومین تحقیر به او نگاه‌مطلقِ کرد و سر تکان داد.
«به‌هرحال، بیا بریم.تدارکات من باید زودتر برگردم‌مورمورکننده‌ست پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی.»
آن‌ها با هم از میانِ شهرِ تاریک گذشتند و کیم چند چیزِ دیگر را هم توضیح داد. با این‌جورایی حال، حواسِ جون کمی پرت شده بود؛ او به منظرهٔ بی‌شمار موجودِ کابوسِ دلخراش — یا بهتر بود بگوید سایه‌های‌شدنِ خاموششان — نگاه می‌کرد که در خیابان‌های متروک حرکت می‌کردند و آوارِ سنگی را پاک‌سازی می‌کردند یا مصالحِ ساختمانی می‌بردند.
انگار کلِ شهر‌نفر داشت رفته‌رفته به‌مصالحِ شکوهِ گذشته‌اش برمی‌گشت.
در جایی از مسیر، از کنارِ کلیسای جامعِ مخروبه و‌تلوتلو باشکوهی گذشتند. صدای ریتمیکِ برخوردِ چکش به سندان از داخل‌مورد به گوش می‌رسید که در سکوتِ شهرِ متروک تا دوردست‌ها می‌پیچید.
جون با‌ساختمانی کنجکاوی به‌آن‌ها آن نگاه کرد.
«اونجا چه خبره؟»
کیمِ بیدارشده نگاهی‌نفر به کلیسا انداخت‌مصالحِ و کمی اخم کرد.
«اونجا... آهنگرمون اونجاست و داره بی‌وقفه کار‌یعنی می‌کنه تا اعضای سپاهِ سایه رو مسلح‌شانهٔ کنه. اون هم مثلِ بقیه یه سایه‌ست.»
جون حس کرد لحنِ کیم‌هستند رنگ‌وبویی از احترام دارد، اما‌دوستانه‌ای مطمئن نبود چه معنایی می‌دهد.
سرانجام، از تپهٔ بلند بالا رفتند‌کفِ و ایستادند. معبدِ بی‌نام سمتِ راستشان بود‌پیاده و دروازه‌های سربه‌فلک‌کشیدهٔ قلعهٔ تاریک در مقابلشان.
جون با نگاه‌نفر به آن مغاکِ‌مصالحِ تاریک، بی‌اختیار لرزید.
«می‌دونی، کیمِ بیدارشده... وقتی به این دروازه‌یعنی نگاه می‌کنم، دستِ خودم نیست ولی حس‌شانهٔ می‌کنم شبیهِ آروارهٔ یه جانورِ عظیم و سیری‌ناپذیره.»
کیم نگاهِ عجیبی به او‌هستند انداخت، سپس با بی‌تفاوتی شانه‌ای بالا‌گوشش انداخت و به سمتِ دروازه رفت.
«خب، برای اینه که‌این‌طرف واقعاً همینه. کلِ این‌پخش قلعه یه اهریمنِ متعالیِ عظیمه.»
جون خندید.
«این کیمِ‌دیده‌هایش بیدارشده... واقعاً حسِ‌اگر شوخ‌طبعیِ عجیبی داره.»
«داری شوخی می‌کنی، مگه نه؟»
زنِ بی‌تکلف‌مختلفی بدونِ جواب دادن‌آن‌طرفِ واردِ قلعه شد.
جون چند‌چند لحظه جلوی‌مشغولِ دروازه‌ها مکث کرد.
«...مگه نه؟»