چپتر 2561: سواریِ آسوده
0طولی نکشید که نفیس و دروازهٔ رؤیایش ناپدید شدند. سانی هم دروازهٔ خودش را بست و به‌شخص خودش که آمد، دید زیرِ آسمانِ آبی و پهناورِ ربعِ شرقی، روی خاکِ سوختهٔ آن برهوتِ ویران‌بشریت تنها ایستاده است. این فکر که برای یک بار در زندگی‌اش کاملاً در امان است، حسِ غریبی داشت.
چه روزِ عجیبی.
سانی می‌دانست که دنیا خیلی زود زیرورو می‌شود. مردم‌تکان‌دهنده‌ای می‌فهمیدند که جنگِ ناامیدانه با پوست‌دزد ناگهان به پایان رسیده‌نبود است؛ همین به‌تنهایی کافی بود تا غوغایی به پا کند.
به‌دنبالِ این خبر، افشاگریِ تکان‌دهنده‌ای از راه می‌رسید:به‌دنبالِ فرمانروایی جدید بر تختِ مقامِ مطلق نشسته بود... و‌مقامِ او کسی نبود جز موردرت، پسرِ سرکشِ پادشاهِ شمشیرها.
عوام چیزِ زیادی از موردرت نمی‌دانستند؛ جز اینکه به خاندانش خیانت کرده، به‌شخصِ دستورِ ملکه خاندانِ شب را نابود کرده، و در حالی که جنگ در‌میانِ گورِ خدا شعله‌ور بود، به‌تنهایی تا مرزِ فتحِ قلمروِ شمشیر پیش رفته بود.
راستش، حالا که سانی به آن فکر می‌کرد، شاید مردم به اندازهٔ او از فرمانروا شدنِ موردرت‌ستارهٔ تعجب نمی‌کردند. آنچه بیشتر اهمیت داشت این بود که عمومِ مردم از زنده بودنِ خودِ او بی‌خبر‌به‌جای بودند و افرادِ زیادی هم نمی‌دانستند که آستریون زنده است و او هم به رتبهٔ مطلق رسیده است.
بنابراین، برای بیشترِ مردم، به نظر می‌رسید پادشاهِ هیچ تنها‌راه فرمانروای موجود به غیر از ستارهٔ دگرگون است. اغراق نبود‌موردرت اگر می‌گفتند او دومین شخصِ مهمِ دنیا به نظر خواهد رسید...
و آن شخص دیوی وهم‌انگیز بود که یک‌به‌دنبالِ میلیون بدن داشت و ترجیح می‌داد به‌جای زندگی‌تختِ میانِ مردم، در مه‌های سردِ کوه‌های تهی ساکن شود.
بیچاره بشریت. انگار فقط دو‌موجود نیمه‌خدا داره و نصفِ نیمه‌خداهایی‌اگر هم که داره کاملاً دیوانه‌ن.
غم‌انگیزترین بخشِ ماجرا این بود که اگر همه‌آستریون می‌دانستند در واقع چهار مطلقِ زنده وجود دارد،غیر این نسبت هیچ بهتر نمی‌شد. چه‌بسا بدتر هم می‌شد.
بماند که کسانی که نفیس را آدمِ‌خبر عاقلی می‌دانستند، سخت در اشتباه بودند. پس‌تختِ در واقع، همهٔ نیمه‌خدایانِ بشری به‌نوعی دیوانه بودند.
بی‌خبری واقعاً نعمته.
سانی سرش را تکان داد، به اطراف نگاهی انداخت و منظرهٔ‌می‌گفتند قارهٔ پاک‌سازی‌شده را از نظر گذراند. خورشید دیگر داشت به سمتِ‌ترجیح افق پایین می‌رفت، برای همین سایه‌اش روی زمین دراز شده بود.
صدا زد و مرکبی تاریک‌بی‌خبر از سایه‌اش برخاست و نگاهِ مورمورکنندهٔ‌بیشترِ چشمانِ سرخش را به او دوخت.
نورِ خورشید روی‌بود نیش‌های گرگ‌مانند و‌به‌دنبالِ شاخ‌های الماس‌گونه‌اش برق زد.
کابوس آرام خُرخُر کرد و‌بود تندبادِ حاصل از آن باعث شد‌تکان‌دهنده‌ای موهای سانی آشفته در هوا برقصد.
چهره در هم کشید، بعد موهایش‌غیر را از جلوی چشم‌هایش کنار زد‌دومین و با لبخند به کابوس نگاه کرد.
سانی گفت: «منم‌بودنِ دلم برات تنگ‌بودند شده بود، رفیق.»
سوار بر زین،بود اسبش را به‌به‌دنبالِ سمتِ ساحل راند.
او اکنون نزدیکِ قلبِ ربعِ شرقی بود، پس آن دو باید کلِ قاره را‌فرمانروایی طی می‌کردند تا به آب‌هایی برسند که باغِ شب روی امواجش آرمیده بود... بنابراین،چیزِ کابوس می‌توانست با سرعتی آرام در عرضِ چند ساعت آن را پشت سر بگذارد.
البته خودِ سانی اگر از گامِ سایه استفاده می‌کرد، می‌توانست حتی سریع‌تر‌دومین به ساحل برسد. با این حال عجله‌ای نداشت؛ تجسم‌های دیگرش همین حالا هم‌زندگی حسابی مشغول بودند، اما این یکی می‌توانست استراحتی که حقش بود را بکند.
هر چه باشد، آدم هر روز با‌افرادِ قاره‌ای خالی از موجوداتِ کابوس روبه‌رو نمی‌شد...فرمانروای در واقع، چنین چیزی هرگز پیش نمی‌آمد.
ربعِ شرقی در آن لحظه مثل پارکی بود، پس‌تکان‌دهنده‌ای سانی حال و حوصلهٔ کمی سیاحت داشت. همچنین می‌خواست‌کسی پیش از ملاقات با جت افکارش را جمع‌وجور کند.
در یکی دو ماهِ گذشته اتفاقاتِ زیادی افتاده بود. تجسم‌هایش‌افشاگریِ در طولِ اقامتش در کاخِ خیال بیکار ننشسته بودند، و خودش‌نبود هم در هفته‌های پس از به خود آمدن حسابی مشغول بود.
حالا هم که کلِ این ماجرا با موردرت پیش‌اغراق آمده بود... خدایان، آن حرام‌زادهٔ مکار حالا واقعاً مطلق‌دیوی بود... و آستریون هم بر جهان سایه انداخته بود.
سانی به‌نحوی حس می‌کرد‌خودِ که تا مدت‌ها لحظه‌ای آرامش‌رتبهٔ مثلِ این را تجربه نمی‌کند.
آه... شاید‌کافی مجبور بشم‌غوغایی برنامه‌هامو عوض کنم.
دو قطعه از تبارِ‌کافی بافنده هنوز بی‌صاحب مانده بود:خبر بافتِ ذات و بافتِ سایه.
اولی احتمالاً جایی در باغِ شب پنهان بود،دگرگون یا دست‌کم به آن ربط داشت، در حالی که‌شخص دومی در اعماقِ تاریکِ جهانِ زیرین گم شده بود.
سانی برنامهٔ اولیه‌ای ریخته بود تا تمامِ‌افرادِ بخش‌های تبارِ بافنده را یکی پس از‌فرمانروای دیگری بازیابی کند، یا دست‌کم تلاشش را بکند.
اما حالا، به نظر می‌رسید سفرِ اکتشافی به‌افشاگریِ جهانِ زیرین باید تا بعد از رسیدگی به حسابِ‌نشسته آستریون به تعویق بیفتد. این موضوع کمی ناراحتش کرد.
بعد از جذب کردنِ‌کافی بافتِ گوشت و بافتِ‌به‌دنبالِ ذهن خیلی قوی‌تر شدم...
همچنین مسئلهٔ عجیبِ ادغامِ بافتِ‌موجود خون، بافتِ استخوان و بافتِ‌اگر گوشت و تقویتِ متقابلشان مطرح بود.
پس به همین دلیل باور داشت که با‌آستریون سر هم شدنِ کلِ تبار، هم‌افزاییِ مشابهی —غیر شاید حتی در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر — رخ می‌دهد.
و همچنین مطمئن بود که‌کند جذبِ هر دوی بافتِ ذات‌راه و بافتِ سایه دردی جهنمی دارد.
سانی آهی کشید؛ تنها با‌بود فکر کردن به آن آیندهٔ گریزناپذیر،تکان‌دهنده‌ای از همین حالا معذب شده بود.
ولی وقتی‌نظر هر هفت قطعه‌موجود رو جمع کنم...
آن‌وقت آماده بود‌بودنِ تا به مصافِ‌بودند کابوسِ پنجم برود.
البته اگر قرار بود به مصافش‌به‌دنبالِ برود، به‌جای اینکه دنبالِ راهی بگردد تا‌جدید بدونِ کمکِ طلسم به مقامِ خداشدن برسد.
همان‌طور که کابوس در‌کافی برهوت می‌تاخت، سانی به اتفاقاتِ‌خبر چند هفتهٔ گذشته فکر کرد.
راستش نمی‌تونم باور‌هیچ کنم توی اون مدتِ‌ستارهٔ کوتاه چقدر اتفاق افتاد.
واقعاً ماهی‌زنده بود پر‌خودِ از اتفاقاتِ جورواجور.
بذار ببینم...
اول چه اتفاقی افتاده بود؟
آهان، درسته.
همان هدیهٔ کوچکی بود که برای‌بودند معلم جولیوس فرستاد... دستاوردِ بزرگ و‌نظر آخرین میخ بر تابوتِ حرفهٔ دانشگاهی‌اش.
شاهکارش، دست‌کم‌کافی در زمینهٔ‌غوغایی پژوهش‌های دانشگاهی.