چپتر 2684: اخبارِ بدِ بیشتر
0سپاهِ سایه در جزیرهٔ کاخ با پیشگامانِ ارتشِ اشباح درگیر‌کاناخت شد؛ زمین به لرزه درآمده بود و امواجِ غول‌پیکر دریاچه را‌انداخت متلاطم می‌کرد. هلندی در دوردست خودنمایی می‌کرد و لحظه‌به‌لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
در ساحلِ شرقی، نفیس به‌آرامی درست در لبهٔ آب فرود آمد. به برکت تکیه داد و از‌بالا پهنهٔ دریاچه، چشم‌اندازِ ویرانِ شهرِ جاودان را از نظر گذراند. موجودِ مرموزی که جایی میانِ آوار پنهان‌راهروی شده بود، هنوز خودش را نشان نداده بود. فشارِ خردایش سرعتش را گرفته بود، اما به‌زودی می‌رسید.
کاسی روی دیوارِ بالای دروازه‌های قلعهٔ تاریک ایستاده بود و سرش را روی‌بریم قبضهٔ رقصندهٔ خاموش گذاشته بود. چشم‌بندش را برداشته بود و حالا رو به‌وصل میدانِ نبرد داشت؛ نورِ روبه‌مرگِ شعله‌های نیو در چشمانِ آبی و زیبایش بازتاب می‌یافت.
در دوردست، آن‌سوی دریاچه، رودهای‌بالا منزجرکنندهٔ گوشتِ له‌شده آرام‌آرام در‌جزیره یک نقطه به هم می‌پیوستند.
آه... اصلاً‌گذرگاهِ از این‌پیچیده وضعیت خوشم نمیاد.
سانی در تاریکیِ مردهٔ گذرگاهِ کاخ ایستاده بود و با حالتی‌است پیچیده به اطراف نگاه می‌کرد. حسِ شومی به او می‌گفت که‌جزیره گوشتِ کاناخت هنوز بدترین روی خود را به آن‌ها نشان نداده است.
«باید عجله کنیم.»
شبگرد ابرویی بالا انداخت.
«عجله کنیم که کجا بریم؟»
کاخ غول‌پیکر بود و بیشترِ جزیره را در بر می‌گرفت.آن‌ها از آن گذشته، ارتفاعی باورنکردنی داشت؛ با مناره‌های بی‌شماری که‌بریم هزارتوی پیچیده‌ای از پل‌های هوایی آن‌ها را به هم وصل می‌کرد.
راهروی وسیعی که در آن بودند، به تونلِ فلزیِ عظیمی شباهت داشت که هیچ درزی میانِ دیوارها، کف و سقفش‌مناره‌های دیده نمی‌شد. به‌شدت مخروبه بود؛ خراش‌های عمیق تمامِ سطوح را پوشانده بود و کپکِ سیاه و وهم‌آلودی در لکه‌هایی وسیع، اینجا‌مخروبه و آنجا رشد می‌کرد. گل‌های سیاه و ترسناکی در میانِ کپک‌ها شکفته بودند و هوا از غبار و گرده سنگین بود.
انگار زمانی موجودِ عظیمی از این راهرو گذشته و دیوارهایش‌جزیره را به خون کشیده بود. خون بعداً خشک شده و‌هوایی در نهایت، این کپکِ شوم را به وجود آورده بود.
اگر سانی می‌توانست حسِ سایه‌اش را رها کند، در یک چشم‌به‌هم‌زدن کلِ کاخ را شناسایی می‌کرد.عجله اما درست مثلِ همه‌جایِ شهرِ جاودان، حواسش سرکوب شده بود؛ اینجا حتی بیشتر از بیرون. به‌سختی‌هزارتوی می‌توانست تا صد متر جلوتر را درک کند و اصلاً حس نمی‌کرد پشتِ دیوارها چه خبر است.
سانی نگاهی محتاطانه به توده‌های چرخندهٔ‌می‌گفت گرده انداخت، نفسش را حبس کرد‌باید و با لحنی یکنواخت جواب داد:
«تو شبگردی. آدماتون به راهنماهای عالی‌عجله معروفن، پس چرا ما رو تا‌کجا خودِ قلبِ این خراب‌شدهٔ لعنتی راهنمایی نمی‌کنی؟»
شبگرد خاطره‌ای را احضار کرد که شبیهِ تکه‌پارچه‌ای مربعی به رنگِ آبیِ تیره با‌باورنکردنی گلدوزی‌های نقره‌ای بود. آن را یک تا زد و دورِ گردنش بست. پارچه را‌شباهت بالا کشید تا نیمهٔ پایینِ صورتش را بپوشاند، نفسِ عمیقی کشید و شانه بالا انداخت.
«مشکلی نیست.»
سانی چند بار پلک زد.
«صبر کن،خود جدی؟ من...است داشتم شوخی می‌کردم.»
شبگرد تک‌خنده‌ای کرد.
«فکر کنم قبلاً گفتم که‌اطراف سرشتم بهم اجازه می‌ده به‌کاناخت جاهای مختلف راه پیدا کنم.»
سانی چند لحظه ساکت ماند.
«پس راه بیفت.»
کم مانده بود انتظار داشته باشد شبگرد روی زمین بنشیند، کمی مراقبه کند و بعد نوعی دروازهٔ عرفانی‌پیچیده‌ای باز کند؛ اما در عوض، پسرِ جوان خیلی ساده راه افتاد. سانی لحظه‌ای تردید کرد و بعد به‌مخروبه دنبالش رفت، در حالی که مراقب بود پایش را روی توده‌های به‌طرزِ چندش‌آوری ضخیمِ کپکِ کفِ زمین نگذارد.
با نهایتِ احتیاط اطرافشان را زیرِ نظر داشت و آماده بود‌بدترین تا هرگونه حمله‌ای را دفع کند. با این حال، حتی پس‌کجا از چند دقیقه هم هیچ پلیدی از تاریکی به سمتشان یورش نبرد.
در عوض،اطراف ناگهان صدای کاسی‌شومی در گوشش پیچید:
[سانی...]
اخمِ کمرنگی کرد.
[چیزی دربارهٔ هلندی فهمیدی؟]
چند لحظه سکوت‌نگاه برقرار شد و‌می‌گفت بعد دوباره گفت:
[نه، هرچند هرچی نزدیک‌تر‌است می‌شه می‌تونم واضح‌تر حسش‌شبگرد کنم. در موردِ گوشتِ کاناخته.]
سانی لب‌هایش را روی هم‌بالا فشرد؛ حدس می‌زد از چیزی‌جزیره که می‌خواهد بگوید خوشش نخواهد آمد.
[چی شده؟]
صدای کاسی گرفته بود:
[داره تکامل پیدا می‌کنه.]
با شنیدنِ این‌شبگرد حرف، چیزی نمانده‌انداخت بود سانی سکندری بخورد.
[داره چی؟]
انگار آهی کشید.
[فکر کنم خیلی وقته که در آستانهٔ تکامل بوده. شاید تو مبارزه با هلندی چیزی به دست‌گذشته آورده، یا شاید مقاومت در برابرِ خردشدگی براش مثلِ یه کاتالیزور عمل کرده. در هر حال، داره از‌درزی یه ترورِ اعظم به یه تایتانِ اعظم تکامل پیدا می‌کنه. و این تکامل هم سریعه... وقتِ زیادی نداریم.]
سانی با‌کنیم صدای بلند‌ابرویی فحش داد.
انگار همین‌گذرگاهِ الانش هم به‌اندازهٔ‌اطراف کافی دردسر نداشت.
یه تایتانِ‌اطراف اعظمِ لعنتی،حسِ گندش بزنن!
چهره‌اش در هم رفت.
سانی هنوز با یک تایتانِ اعظم نجنگیده بود، چه رسد به اینکه یکی را‌باورنکردنی بکشد. مدت‌ها به دریای تاریک در ساحلِ فراموش‌شده خیره شده و نقشه کشیده بود‌شباهت که روزی آن را از پای درآورد، اما آن روز هنوز در آینده‌ای دور بود.
همه‌چی درست می‌شه. یه بار یه تایرنتِ نفرین‌شده‌شومی رو کشتم؛ قطعاً یه تایتانِ اعظم بدتر از‌عجله اون نیست. قطعاً. حتی اگه... حتی اگه نامیرا باشه...
چهره‌اش وا رفت.
شبگرد با‌خود گیجی به‌است او نگاه کرد.
«برای چی داری فحش می‌دی؟»
سانی آهسته‌گذرگاهِ نفسش را‌پیچیده بیرون داد.
لحظه‌ای ساکت‌اطراف ماند، بعد با‌شومی صدایی آرام گفت:
«گوشتِ کاناخت.خود ظاهراً داره‌است تکامل پیدا می‌کنه.»
شبگرد کمی به‌شبگرد او خیره ماند و‌کجا بعد نگاهش را برگرداند.
«آها. منطقیه.»
دهانِ سانی باز ماند.
«منطقیه؟ آخه‌خود کجای این‌است لعنتی منطقیه؟»
راهنمایش سرفه‌ای‌کنیم کرد و‌ابرویی شانه‌ای بالا انداخت.
«خب، روالِ کار همینه. معمولاً تکاملِ موجوداتِ کابوس یه الگویی داره، می‌دونی؟ یه دیو‌است باید قدرت‌های غیرطبیعی به دست بیاره تا بشه اهریمن. یه اهریمن باید روی موجوداتِ‌ارتفاعی رده‌پایین‌تر اقتدار پیدا کنه و یه قلمرو برای خودش بگیره تا بشه تایرنت. یه تایرنت...»
شبگرد لحظه‌ای مکث‌نگاه کرد و چهره‌می‌گفت در هم کشید.
«می‌دونی که تایرنت‌ها معمولاً روی زیردست‌هاشون حکومت می‌کنن، اما پلیدهای طبقه‌های بالاتر این‌طور نیستن؟ دلیلش اینه که نیازی ندارن اقتدارشون رو‌بی‌شماری به بیرون اعمال کنن. در عوض، اونو درونی می‌کنن و تبدیل می‌شن به یه موجودِ کامل؛ نیرویی قائم‌به‌ذات، مستقل و خودکفا. به‌هرحال،عمیق تایرنت‌ها معمولاً زیردست‌هاشون رو می‌بلعن تا سوختِ صعودشون به ترور رو تأمین کنن. برای همینه که ترورها و تایتان‌ها به‌ندرت خدمتکار دارن.»
سانی با گیجی به او خیره ماند؛ در عجب بود که چطور این فسیلِ نسلِ اول،بی‌شماری موجوداتِ کابوس را بهتر از آدم‌های نسلِ سوم می‌شناسد. در واقع، کسانی که بعد از زنجیرهٔ‌سقفش کابوس‌ها بیدارشده بودند، از همین حالا نسلِ چهارم نامیده می‌شدند و آن‌ها هم چیزی بیشتر نمی‌دانستند.
اما با نگاهی به گذشته، حرفِ‌نگاه شبگرد کاملاً منطقی به نظر می‌رسید.خود با مشاهداتِ خودِ سانی هم همخوانی داشت.
زیردست‌هاشون رو می‌بلعن، هان...
«پس ترورها چی؟آن‌ها اونا چطور به‌عجله تایتان تکامل پیدا می‌کنن؟»
شبگرد چهره در هم کشید.
«ترورها معمولاً فقط یه هدف دارن: گسترش پیدا کنن و رشد کنن. اما وقتی اون‌قدر گسترش پیدا کردن و رشد کردن که به جرمِ بحرانی‌جزیره برسن، باید دقیقاً برعکس عمل کنن. باید خودشون رو متراکم کنن و تکامل پیدا کنن. این‌طوریه که تایتان می‌شن؛ البته که تعدادِ خیلی کمی به‌به‌شدت این مرحله می‌رسن. و برای تأمینِ سوختِ مراحلِ پایانیِ تکاملشون به مقدارِ عظیمی جوهرِ روح نیاز دارن، برای همین معمولاً یه قتل‌عامِ وحشتناک راه می‌ندازن.»
سانی کمی‌اطراف سرش را‌حسِ کج کرد.
خودشون رو متراکم کنن؟
عجیب بود، اما این حرف او را یادِ نحوهٔ تولدِ ستارگان انداخت. ابرهای پراکندهٔ گاز‌مناره‌های و غبار — یعنی ماده — باید به آستانه‌ای از چگالی می‌رسیدند تا فروپاشیِ گرانشی‌درزی آغاز شود. سپس، در حریقی هولناک از گرما و نور، ستاره‌ای با همجوشیِ هسته‌ای شکل می‌گرفت.
سانی که در‌حالتی این فکر بود، شبگرد‌حسِ چهره در هم کشید.
«گوشتِ کاناخت هزاران سال پیش تو تمامِ جمعیتِ شهرِ‌خود جاودان پخش شد. فکر کنم برای تکامل فقط سوخت کم‌کجا داشت، و هلندی دقیقاً همون رو به این خراب‌شده آورد.»
سانی نگاهش را‌آن‌ها پایین انداخت؛ داشت‌عجله از خشم می‌جوشید.
اون هلندیِ لعنتی...
چند قدمِ‌گذرگاهِ دیگر جلو رفت‌اطراف و آهی کشید.
«آخه این چه وضعشه. این تقالبه. من‌کاناخت مجبور شدم رسماً برم تو عالمِ سایه و‌شبگرد یه ایزدِ مرده رو بکشم تا تایتان بشم.»
شبگرد خندید.
«ها. آدمِ بامزه‌ای هستی.»
سانی لبخندِ تلخی زد.
«ولی شوخی‌اطراف نمی‌کنم. کاش‌حسِ شوخی بود...»