چپتر 2594: مداخلهٔ به‌موقع
0سانی که غرق در رؤیاهای خیره‌کنندهٔ‌خواندنِ گذشتهٔ باستانی شده بود، انگشتانش را‌ذهنِ روی رشتهٔ نورِ طلایی پایین‌تر لغزاند.
حالا می‌فهمید چرا ابتدا تولدِ درختِ جهان و گسترشِ جنگلِ مقدسِ ایزدِ دل را‌رگه‌ای دیده بود. دلیلش این بود که باغِ شب از شاخهٔ آن درختِ عظیم ساخته‌بعد شده بود و در نتیجه بخشی از آن به حساب می‌آمد—حتی آخرین بخشِ آن.
پس، تقدیرش بخشی از‌شهری تقدیرِ درختِ جهان بود،نمای یا دست‌کم زمانی این‌طور بود.
سانی با شگفتی از این حقیقت، ذهنش‌اطلاعات را گشود تا پذیرای واقعیتِ حوادثی شود‌می‌توانست که باغِ شب از سر گذرانده بود.
دشوار بود... کاوش در معنای رشتهٔ تقدیر مثلِ خواندنِ کتاب نبود. سیلابِ‌ذهنِ عظیمی از اطلاعات به ذهنِ تحتِ فشارِ سانی سرازیر می‌شد و او تنها‌جذب می‌توانست جسته و گریخته چند قطره از آن سیلِ خردکننده را جذب کند.
بلافاصله رؤیای پرجزئیاتِ دیگری از گذشته، شبیهِ آن دو‌حالی رؤیای اول، ندید. در عوض، نماهای کوتاهی از صحنه‌های‌سفینهٔ مختلف دید که همگی در هم آمیخته و آشفته بودند.
باغِ شب در حالِ دریانوردی روی دریایی مه‌آلود... باغِ شب در نبرد‌ویژه‌ای با توفانی چنان وحشی که می‌توانست عوالمی را به‌کل با خود ببرد...سفینهٔ باغِ شب در حالِ حرکت در خلأِ سیاه و عظیمِ میانِ ستارگان...
و پهلوگرفتنش در اسکله‌ای غول‌پیکر‌سیلابِ متعلق به شهری زیبا و حیرت‌انگیز‌سرازیر که میانِ ستارگان بنا شده بود.
آن نمای‌کاوش آخر به‌نوعی‌تقدیر اهمیتِ ویژه‌ای داشت.
سانی حتی در حالی که فشارِ خیره‌شدن‌داشت به تقدیر داشت از پایش درمی‌آورد، بی‌اختیار‌رگه‌ای رگه‌ای از سرگرمیِ آمیخته با گیجی حس کرد.
پس باغِ‌غول‌پیکر شب... یه‌شهری سفینهٔ فضاییه؟
کسری از ثانیه را—که برایش‌سیلابِ مثلِ یک ابدیت گذشت—صرفِ فکر‌فشارِ کردن به این حقیقت کرد.
و بعد...
بام!
سانی از روی صندلی‌شهری افتاد و سرش محکم‌نمای به کفِ اتاق خورد.
او که از آن حالتِ مسحور بیرون‌اطلاعات کشیده شده بود، با تأخیر دستش را‌می‌توانست عقب کشید و [چشمم کجاست] را غیرفعال کرد.
دنیا... عجیب بود.
دنیا بیش از‌آخر حد کوچک، خفه‌کننده‌ویژه‌ای و دوبعدی بود.
زمان از همه عجیب‌تر‌شهری بود؛ به‌نوعی به سه‌نمای حالتِ مجزا تقسیم شده بود.
گذشته، حال و آینده...
این تقسیم‌بندیِ غیرقابل‌توضیح بی‌معنی بود.
«آخ.»
سانی همان‌طور که روی زمین افتاده بود، حس کرد سایهٔ‌به‌نوعی جت بالای سرش حرکت می‌کند. فهمید جت به او ضربه زده،سرگرمیِ صندلی‌اش را واژگون کرده و او را به زمین انداخته است.
«چرا منو زدی؟»
جت با گیجی خندید.
«خدایان. اصلاً خودتو دیدی؟»
سانی در‌غول‌پیکر واقع خودش‌شهری را ندیده بود.
در حقیقت،خواندنِ اصلاً نمی‌توانست‌نبود چیزی ببیند.
چی؟
جت خود‌نمای را سنگین‌به‌نوعی روی مبلش انداخت.
«محضِ اطلاعت، داشت از‌شهری زیرِ نقابت دود بلند‌نمای می‌شد. بوش هم که...»
صدای عق‌زدن درآورد.
خب. فکر کنم‌معنای اینم یه دستاوردِ‌خواندنِ دیگه تو کارنامه‌م باشه.
به عق‌انداختنِ‌نمای یک زنِ مرده‌اهمیتِ کارِ آسانی نبود.
سانی با تأخیر فهمید که‌زیبا غرق در عرق است و‌به‌نوعی بوی گوشتِ سوخته به مشامش می‌رسد.
با مرخص کردنِ نقابِ بافنده، دستش‌عظیمی را بالا آورد، با احتیاط به صورتش‌تنها دست کشید و چهره در هم برد.
ذهنش هنوز از تماشای پردهٔ عظیمِ تقدیر گیج می‌رفت،سیلابِ برای همین حس می‌کرد... منگ است. برای توصیفِ حالِ‌می‌توانست عجیبش کلمهٔ گمراه‌کننده‌ای بود، اما واژهٔ بهتری پیدا نمی‌کرد.
راستش سانی چنان منگ‌به‌نوعی بود که اصلاً دردِ‌حتی فیزیکی‌اش را حس نمی‌کرد.
اما دورِ‌غول‌پیکر چشمانش قطعاً‌شهری سوخته بود.
خودِ چشمانش هم سوخته بود. شانس‌عظیمی آورد که هنوز سرِ جایشان بودند،می‌شد فقط جزغاله شده بودند و هیچ‌چیز نمی‌دیدند.
آه...
«انگار... کور شده‌م.»
آهی کشید.
«چه دردسری.»
با این حرف، سانی از جا‌خواندنِ بلند شد، با دستی لرزان لباس‌هایش را‌تحتِ تکاند، صندلی‌اش را برداشت و دوباره نشست.
کوری واقعاً مکافات بود، اما با همان حسِ سایه هم کارش راه‌درمی‌آورد می‌افتاد. گذشته از آن، چشمانش آسیبِ چندانی ندیده بود—که این آسیبِ کم‌ابدیت هم به‌خاطرِ ضربهٔ به‌موقعِ جت بود—و با توانایی‌های ترمیمی‌اش یکی‌دو روزه خوب می‌شد.
هرچند اگر [چشمِ من کجاست؟]زیبا را کمی بیشتر فعال نگه می‌داشت،اهمیتِ اوضاع می‌توانست بدتر از این‌ها بشود.
«عجب. قیافه‌ت ترسناک شده.»
جت سر تکان داد.
سانی کمی سرش را کج کرد...ویژه‌ای که چیزی نمانده بود تعادلش را به‌بی‌اختیار هم بزند و دوباره روی زمین بیفتد.
«ترسناک؟»
جت سر تکان داد.
«انگار توی چشمات زغالِ گداخته گذاشتن.خواندنِ بیشترِ صورتت سیاه شده، با ترک‌های‌ذهنِ نارنجی که می‌درخشه. آخه چه غلطی می‌کردی؟»
سانی مدتی ساکت‌آخر ماند، بعد با‌ویژه‌ای لحنی گرفته گفت:
«خب... فکر‌غول‌پیکر کنم یه‌جور‌شهری پیش‌گویی بود.»
راستش، اینکه می‌توانست رشته‌های تقدیر را لمس کند و نگاهی گذرا به معنایشان‌تنها بیندازد، شباهتِ ترسناکی به توانِ خفتهٔ کاسی داشت. سانی حاضر بود شرط ببندد که‌گذشته اگر پردهٔ عظیمِ تقدیر هنوز سالم بود، او هم می‌توانست تصاویری از آینده ببیند.
هاه. یعنی منم پیش‌گو شدم؟
لرزه‌ای به تنش افتاد.
«یه‌جور پیش‌گوییِ خیلی افراطی. داشتم‌زیبا سعی می‌کردم جای اون چیزی‌به‌نوعی رو که دنبالشم پیدا کنم.»
انگار جت ابرو بالا انداخت. سانی‌عظیمی مطمئن نبود، چون فقط حرکاتِ سایه‌اش‌می‌شد را حس می‌کرد—و متأسفانه سایه‌ها ابرو نداشتند.
«پیداش کردی؟»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«یه‌جورایی. یه رشته دیدم... ولی اون رشته منو به جای‌به‌نوعی خاصی از کشتی نرسوند. در عوض، یه‌جورایی توی کشتی محو شد،سرگرمیِ انگار که به کلِ کشتی اشاره کنه... یا شایدم به داخلش.»
جت کمی مکث کرد.
«نکنه فکر می‌کنی‌معنای برای پیدا کردنش باید‌کتاب جذبِ بدنهٔ کشتی بشی؟»
سانی آرام سر تکان داد.
«اولش خودم هم همین‌شهری فکر رو کردم. ولی‌نمای راستش، یه ایدهٔ دیگه دارم.»
دوباره سبُک‌سنگینش کرد‌کتاب و بعد به تصاویری‌اطلاعات که دیده بود اندیشید.
آره. ارزشِ‌کاوش امتحان کردن‌تقدیر رو داره.
باغِ شب موجودی زنده بود. نه به آن معنایی که انسان‌ها یا حیوانات زنده بودند، اما در‌کرد هر حال جان داشت. از شاخه‌ای از درختِ جهان ساخته شده بود و دیمونِ آسودگی افسونش کرده بود‌اتاق تا بی‌وقفه خود را بازسازی و ترمیم کند. زنده بود، اما نه هوشیاری داشت و نه قدرتِ درک.
اما اگر واقعاً زنده بود...
پس خواب هم می‌دید؟
و آیا سانی‌معنای می‌توانست ببیند این کشتیِ‌کتاب غول‌پیکر چه خوابی می‌بیند؟
البته که می‌توانست.
هرچه باشد، سانی اسبی‌شهری داشت که می‌توانست او‌نمای را به خوابِ دیگران ببرد...