چپتر 2345: بی‌نهایت و پایان
0وقتی سانی روی سطحِ پلِ ابسیدین می‌دوید و پیکرش به شبحی تاریک تبدیل‌خودش می‌شد، کای و کُشنده کمان‌هایشان را کشیدند. لحظه‌ای بعد، تیرهای سیاه از میانِ‌مطمئن دریای ابرها گذشتند و با فرود آمدنشان، گوشتِ رنگ‌پریدهٔ کرمِ برف را سوراخ کردند.
آنجا روی دامنه‌های آتشفشان، هنوز در محدودهٔ قلمروِ خاکستر بودند.مطمئن از این رو می‌توانستند تمامِ قدرتشان را به کار بگیرند—هرچند‌رشد قدرتشان آن‌قدر نبود که جانوری نفرین‌شده را به‌شدت زخمی کند.
کرمِ برف چنان عظیم بود که امکان نداشت تیرشان به خطا‌عین برود. در عین حال، بدنش چنان وسعتی داشت که تیرهایشان تفاوتی‌آسیبی با سوزن‌های کوچک نداشت و تقریباً هیچ آسیبی به آن پلید نمی‌رساند.
اما مشکلی نبود، چون سانی نیازی نداشت که آن‌ها به جانورِ نفرین‌شده‌به‌عنوان آسیب بزنند. در عوض، باید نقشِ متفاوت و بسیار مهمی در پردهٔ‌ده‌ها اولِ نبرد ایفا می‌کردند—به جای کیفیت، این کمیتِ حملاتشان بود که اهمیت داشت.
باید تا جایی که می‌توانستند تیرهای بیشتری‌تیرهایی در بدنِ کرمِ برف فرو می‌کردند و این‌چند کار را در سریع‌ترین زمانِ ممکن انجام می‌دادند.
دلیلش این بود که تیرهایی که‌چیزِ شلیک می‌کردند کاملاً خاص بودند—هرچه باشد،بی‌نهایت سانی خودش آن‌ها را ساخته بود.
در چند روزِ گذشته، کرمِ برف را به‌دقت زیرِ نظر‌برود گرفته بود. هنوز چیزِ زیادی دربارهٔ جانورِ نفرین‌شده نمی‌دانست، اما‌تقریباً مطمئن بود که از مفهومِ بی‌نهایت به‌عنوان سلاح استفاده می‌کند.
بدنِ رنگ‌پریده‌اش می‌توانست تا ابد رشد کند و هر چقدر فضا را که کرمِ برف می‌خواست ببلعد. می‌توانست ده‌ها‌رشد کیلومتر طول پیدا کند، یا تنها تا چند صد متر کوچک شود. طبیعتاً، همین موضوع کرمِ برف را تقریباً‌نابود نابودناپذیر می‌کرد—هرچه باشد، مهم نبود سانی چقدر از بدنِ غول‌پیکرش را نابود کند، جانور می‌توانست به‌سادگی گوشتِ بیشتری تولید کند...
و بیشتر، و بیشتر، و‌می‌دادند بیشتر، تا زمانی که تمامِ‌خاص کوه زیرِ گوشتِ رنگ‌پریده‌اش دفن شود.
پس، دو راه برای کشتنِ این جانورِ ایزدیِ عجیب وجود داشت. یک راه نابود کردنِ روحِ پوسیده‌اش‌رنگ‌پریده‌اش بود، کاری که سانی می‌توانست با تمرکز بر حمله به سایه‌اش انجام دهد. راهِ دیگر این بود‌موضوع که به‌نحوی قدرتش را سرکوب کند... اما البته، سانی مجبور نبود تنها یک استراتژی را انتخاب کند.
به‌راحتی می‌توانست هر دو را‌بود پیاده کند و تیرها قرار‌برود بود راهِ دوم را عملی کنند.
در دو روزِ گذشته مشغولِ ساختنِ تیرهایی برای مهارِ کرمِ برف بود و تعدادِ قابل‌توجهی‌می‌کند از آن‌ها را ساخته بود. افسونی که در نوک‌تیرهای کریستالی و دندانه‌دار بافته شده بود،شود بر اساسِ یکی از خاطره‌هایی بود که در گورِ خدا برای رین ساخته بود—[در مواقعِ اضطراری].
هدفِ آن افسون قفل کردنِ چیزی در فضا بود، که قرار بود در صورتِ شکسته شدنِ‌روزِ غیرمنتظرهٔ پردهٔ ابرهای بالای گورِ خدا، جانش را نجات دهد. حالا، سانی دانشِ زیادی دربارهٔ این‌می‌کند مسائل نداشت، اما کاملاً مطمئن بود که مفهومِ بی‌نهایت ذاتاً به مفهومِ فضا گره خورده است.
دست‌کم در موردِ کرمِ برف این‌طور بود،زیادی که به‌عنوان موجودی زنده وجود داشت و‌سلاح به‌طور بالقوه می‌توانست فضای بی‌نهایتی را اشغال کند.
پس اگر بدنش با تیرهای افسون‌شده‌ای که سانی ساخته بود‌برود در فضا میخکوب می‌شد، توانایی‌اش برای رشدِ بی‌نهایت به خطر می‌افتاد؛هیچ یا سرکوب می‌شد یا دست‌کم در آن اختلالی به وجود می‌آمد.
دست‌کم نقشه‌شان این بود.
کای و کُشنده برای زدنِ جانورِ نفرین‌شدهٔ عظیم نیازی به نشانه‌گیریِ دقیقی نداشتند، اما چالشِ دیگری پیشِ‌گذشته رویشان بود. باید تمامِ تیرهای پایان را که سانی به آن‌ها داده بود به‌سرعت شلیک می‌کردند و این‌ابد کار فشارِ زیادی به بدنشان می‌آورد؛ هر چه باشد، نیروی لازم برای کشیدنِ زهِ کمان‌هایشان واقعاً حیرت‌انگیز بود.
سانی خیلی دوست داشت بماند و از‌زیادی این نمایشِ شگفت‌انگیزِ قدرتِ بدنی لذت ببرد، اما‌استفاده خودش هم وظیفه‌ای داشت که باید انجام می‌داد.
نقشِ همراهانش تضعیفِ دشمن‌عظیم بود، اما وظیفهٔ اصلیِ کشتنِ‌خطا جانور بر عهدهٔ خودش بود.
...و البته،زیرِ خودش هم‌گرفته کشته نمی‌شد.
مبارزه با جانوری نفرین‌شده، آن هم وقتی‌تیرهایی فقط به یک‌هفتمِ قدرتش دسترسی داشت، فکرِ‌ساخته بدی به نظر می‌رسید. اما در عین حال...
فقط یک جانورِ نفرین‌شده بود.
فقط پلیدی بود که یک‌بود رتبه از او بالاتر بود.برود پس چه جای نگرانی بود؟
با فرورفتنِ تیرها در گوشتِ کرمِ برف، پلید تکان خورد. حلقه‌های گوشتِ رنگ‌پریده که‌استفاده کوه را در بر گرفته بودند جابه‌جا شدند. سرِ عظیمش از قله بالاتر رفت‌تنها و آروارهٔ غول‌پیکرش را باز کرد تا نالهٔ بم، وهم‌انگیز و هولناکی سر دهد.
سانی واقعاً نمی‌توانست آن را با کلمات توصیف کند؛ اصلاً شبیه‌بودند—هرچه صدایی نبود که موجودی زنده بتواند تولید کند. بیشتر شبیه صدای‌چیزِ غرشِ یک نیروی بنیادینِ طبیعت بود و لرزه بر اندامش می‌انداخت.
پیش از آنکه موجِ ویرانگرِ صدا کاملاً به او بخورد و گوشتش را پاره‌پاره کند، سانی به‌رنگ‌پریده‌اش درونِ سایه‌ها شیرجه زد و در اعماقشان پنهان شد تا نالهٔ کرم از بالای سرش بگذرد. اما‌موضوع حتی در آغوشِ تاریکِ سایه‌ها، حس کرد که جوهرِ وجودش می‌لرزد و چیزی نمانده از هم بپاشد.
خیلی وقت بود... هدفِ‌عظیم یه حملهٔ صوتی قرار‌تیرشان نگرفته بودم... فکر کنم...
سایه‌اش با سرعتِ تمام‌گرفته روی پلِ درخشان سُر‌نمی‌دانست می‌خورد و پیش می‌رفت.
درست پیش از آنکه به کوهِ برفی برسد،شلیک پیکرهایی بالدار در هاله‌ای از خاکستر از آن‌روزِ بیرون زدند و همچون دسته‌ای ابسیدینی پخش شدند.
آن‌ها سایه‌های زنبورهای بلورینی بودند‌گرفته که او و کُشنده از‌مطمئن پای درآورده بودند؛ تقریباً صد زنبور.
دو تیرِ دیگر در گوشتِ کرمِ‌امکان برف نشست و باعث شد جانور‌حال به خود بپیچد و کمی جمع شود.
سانی از درونِ سایه‌ها قد علم کرد و سایه‌ها نیز با او برخاستند و به پیکری غول‌پیکر تبدیل شدند که‌چقدر در زرهی از یشمِ سیاه و زیبا محصور بود. غولِ سایه با صد متر قد، اوداچیِ صد متری‌اش را از‌به‌سادگی تاریکی بیرون کشید و به بالا خیره شد؛ به سرِ عظیمِ جانورِ نفرین‌شده که بر فرازِ سرش سایه انداخته بود.
در واقع سانی و پوستهٔ عظیمش در‌تیرهایی برابرِ کرمِ برف کوچک به نظر می‌رسیدند.ساخته آروارهٔ گِردِ جانور می‌توانست او را درسته ببلعد.
با حلقه زدنِ دستهٔ زنبورهای ابسیدین دورِ قلهٔ‌دربارهٔ کوه، سانی اوداچیِ غول‌پیکرش را بالا برد و‌می‌کند آن را به سمتِ جانورِ نفرین‌شده نشانه رفت.
امروز می‌کشمت، حشره.
انگار کرمِ برف برای‌گرفته لحظه‌ای به او خیره شد،مطمئن هرچند چشمی در سر نداشت.
سپس آرواره‌اش به‌ممکن پایین فرود آمد و‌تیرهایی آسمان را تاریک کرد.
کوه به لرزه درآمد.