چپتر 2373: دیوارهای تله
0آن نُه‌تن، آن‌موفق نُه‌تن... من دربارهٔ‌دانشِ آن نُه‌تن چی می‌دونم؟
آئورو در جوانی سربازِ امپراتوری بود. یوریس بردهٔ امپراتوری بود، اما ادعا می‌کرد گلوی ایزدی‌خلأ را بریده است... حالا که سانی چیزهای بیشتری می‌دانست، می‌توانست حدس بزند که آن ایزد‌هستی به‌احتمالِ زیاد ظرفِ فانیِ ایزدبانوی جنگ بوده است. همان کسی که بر امپراتوری نظارت می‌کرد.
باید همین‌طور باشه، نه؟
در این میان،معنا آلتیا به مقبرهٔ‌تسلیم آریل قدم گذاشته بود.
چشمانِ سانی گشاد شد.
صبر کن.
پیشگو چه گفته بود؟
«فقط باید نقطه ضعفِ جانور را پیدا‌تباهی کنی. باید او را به تله بکشانی.حدودی باید تیغه‌ات را در نقطه ضعفش فرو کنی.»
مدتی ساکت ماند.
آلتیا...
آلتیا، جادوگر و فیلسوف، وظیفه داشت‌فرو دروغ‌های ایزدان را فاش کند و‌وظیفه حقیقت را به بقیهٔ آن نُه‌تن بیاموزد.
پس به مقبرهٔ آریل رفته و جویندهٔ اول شده بود. او‌نظر تنها جویندهٔ حقیقتی بود که با موفقیت واردِ مصب شد و‌آورده رازهایی را فهمید که آریل، دیمونِ هراس، آنجا پنهان کرده بود.
و در میانِ آن‌شده‌اند رازها... حقیقتِ ایزدِ فراموش‌شده‌تاب و فرزندانش قرار داشت.
کسانی که نقصِ ایزدان بودند.
صبر کن...
آلتیا بهایِ فهمیدنِ رازهای مصب را با تبدیل شدن به منشأ آلودگی پرداخته بود. اما این بدان معنا نبود که پیش از‌آورده تسلیم شدن به تباهی، نتوانسته حقیقتِ ایزدِ فراموش‌شده را به بقیهٔ آن نُه‌تن بیاموزد. با توجه به اینکه به نظر می‌رسید دست‌کم‌گاز تا حدودی در نقشه‌شان موفق شده‌اند، او حتماً دانشِ خلأ را تاب آورده و تنها همان یک راز را منتقل کرده بود.
اما عجیب نبود؟
ایزدان واقعاً مرده بودند، اما در جنگ با دیمون‌ها کشته شدند...موفق نه در جنگ با آن نُه‌تن. همان جنگِ بزرگی که نابودی را‌دیمون‌ها بر تمامِ هستی نازل کرد. پس آن نُه‌تن واقعاً چه دستاوردی داشتند؟
سانی قدمی عقب‌بکشانی رفت و لب‌هایش‌فرو را گاز گرفت.
صبر کن!
آمدونِ مجسمه‌ساز... پیشگو‌موفق چه وظیفه‌ای به‌دانشِ او داده بود؟
«تو برای ایزدان تله می‌سازی... تو حقیقتی را که آلتیا می‌فهمد بشارت‌شده‌اند می‌دهی و آن را به کسانی می‌رسانی که باید بشنوند. تا قلب‌هایشان را‌شدند به سنگِ قبر بدل کنی و دیوارهای تله را از آن سنگ بسازی.»
جواب همین بود، همین!
آلتیا نقطه ضعفِ جانور را‌پیش فهمیده بود، اما این آمدون بود‌نظر که وظیفه داشت تله را بسازد.
با این حال، این تله‌ای بود که باید مرگِ ایزدان را‌منتقل رقم می‌زد، پس عجیب بود اگر فرض می‌کرد پیشگو منظورش دستگاهی فیزیکی‌نازل بوده است. در عوض... این تله‌ای بود ساخته‌شده از قلبِ موجوداتِ زنده.
و قلبِ چه کسی‌توجه قرار بود به سنگِ‌دست‌کم قبری برای ایزدان تبدیل شود؟
«آن را‌تله به کسانی برسان‌ضعفش که باید بشنوند...»
آمدون قرار بود حقیقتی را‌پیش که آلتیا فهمیده بود به چه‌نظر کسی برساند؟ چه کسی باید می‌شنید؟
چشمانِ سانی به تاریکی درخشید.
خب، کاملاً واضح بود، مگر‌اینکه نه؟ با در نظر گرفتنِ‌نقشه‌شان اتفاقاتی که بعدش افتاده بود.
او نِتِر بود،بکشانی شاهزادهٔ جهانِ زیرین.فرو دیمونِ سرنوشت... دیمونِ انتخاب.
ناگهان مشت‌هایش را‌معنا گره کرد و‌تسلیم در هوا تکان داد.
«ای طلسمِ لعنتی!»
توصیفِ ردایِ جهانِ‌نتوانسته زیرین دربارهٔ نِتِر‌نظر به‌روشنی چنین می‌گفت:
[...او نخستین کسی نبود که ارتشش را علیه ایزدان رهبری کرد. با این حال، نخستین کسی بود که خونشان را ریخت و به رازِ خونِ خودش پی برد.]
اما این دروغِ محض‌شده‌اند بود! خب... شاید هم‌تاب نبود. ولی کاملاً گمراه‌کننده بود.
روی دیوارهای برجِ آبنوس رون‌هایی به دستِ نِتِر نوشته شده بود؛ برجی که پس از زندانی‌تاب شدنِ امید به دستِ ایزدان بنا شده بود. او در این فکر بود که آیا دیمون‌ها‌کرد از زادوولد منع شده‌اند چون از تبارِ آن فراموش‌شده بودند، همان که در خلأ خفته بود.
این نشان می‌داد که او‌ضعفش از ارتباطِ میانِ هفت دیمون‌جادوگر و ایزدِ فراموش‌شده خبر داشت.
با این حال، حتماً‌نبود تمامِ حقیقت را نمی‌دانسته.نتوانسته وگرنه این سؤال را نمی‌پرسید.
بافنده می‌دانست... احتمالاً چون بافنده به خلأ پا گذاشته و ایزدِ فراموش‌شده را شخصاً‌مرده دیده بود. آریل هم می‌دانست، چون از هراسِ همه — از جمله هراسِ ایزدان‌عقب — خبر داشت. اما انتخاب کرد که آن دانش را در مقبره دفن کند.
جایی که‌تباهی آلتیا آن‌توجه را پیدا کرد.
و بعد...
آمدون آن حقیقت را‌نبود به جهانِ زیرین برد‌نتوانسته و به نِتِر داد.
و نِتِر انتخابش را کرد.
لعنتی.
این... این‌تله سرآغازِ جنگِ‌تیغه‌ات نابودی بود.
آمدون از آن نُه‌تن در واقع تله‌ای برای‌نتوانسته ایزدان ساخته بود. دیوارهای تله قلبِ دیمون‌ها بود و‌شده‌اند او کسی بود که راه را نشانشان داده بود.
سانی با ناباوری خندید.
«چطور جانوری‌تباهی رو می‌کشی که‌اینکه از تو قوی‌تره؟»
مثلاً می‌تونستی یه‌بکشانی جانورِ مخوفِ دیگه‌فرو رو به جونش بندازی.
آن نُه‌تن آن‌قدر قدرتمند نبودند که ایزدان را بکشند، پس‌اینکه آخرین هل را به نِتِر دادند؛ همان چیزی که نیاز داشت‌تاب تا خواهران و برادرانش را برای شورش علیه آسمان‌ها متحد کند.
این‌گونه بود‌نقشه‌شان که دنیا به‌حتماً پایان رسیده بود.
یا بهتر است‌نتوانسته بگوییم، این‌گونه بود که‌می‌رسید پایانش آغاز شده بود.
...البته، کارِ آن نُه‌تن فقط‌ضعفش این نبود که دنیا را هل‌فیلسوف بدهند تا به درونِ ورطه بغلتد.
هرچه باشد، سانی تنها به کارهای وحشتناک و‌نتوانسته راستش را بخواهید، باورنکردنیِ دو نفرشان فکر کرده‌موفق بود. هنوز هفت نفرِ دیگر باقی مانده بودند.
شاعرِ نابینا... احتمالاً پیشِ دیمونِ خیال رفته بود. ناخدای کارکشتهٔ دریا...منتقل رؤیا وظیفهٔ او را فاش نکرده بود، اما سانی به‌راحتی می‌توانست تصور‌نازل کند که کارش به دیمونِ آسودگی و باغِ شب ربط داشته است.
یوریس به‌احتمالِ زیاد جاسوسی در دلِ امپراتوری بوده و در نهایت سر‌شده‌اند از ارتشِ دیمون‌ها درآورده بود. آئورو... ظاهراً وظیفهٔ او از همه دلخراش‌تر‌کشته بوده، حتی با اینکه سانی هیچ ایده‌ای نداشت وظیفه‌اش چه بوده است.
زنِ روسپی و جنگجوی قدبلند هم‌فرو بودند. آن‌ها کاملاً مرموز بودند و‌وظیفه او مطمئن نبود نقششان چه بوده است.
و البته کُشنده...
هنوز آماده‌نقشه‌شان نبود به‌شده‌اند او فکر کند.
اما چه‌تباهی کرده بودند؟ هدفِ‌اینکه نهایی‌شان چه بود؟
سانی نفسِ عمیقی کشید.
یه نقطه ضعف پیدا کن.پیش یه تله بساز. تیغه‌ت رو‌اینکه تو نقطه ضعفِ دشمن فرو کن.
ضعفِ ایزدان وجودِ ایزدِ فراموش‌شده‌حتماً و در نتیجه دیمون‌ها بود.راز خودِ تله جنگِ نابودی بود.
اما تیغهٔ آن نُه‌تن چه‌اینکه بود؟ چطور می‌خواستند ضربهٔ مهلک‌نقشه‌شان را به ایزدان وارد کنند؟
آیا در جنگِ نابودی صرفاً‌ضعفش از دیمون‌ها حمایت کرده بودند،جادوگر یا توطئه‌شان ابعادِ بیشتری داشت؟
سانی نفسش‌بدان را آرام‌نبود بیرون داد.
سپس، مجموعه‌نقشه‌شان رون‌های دیگری در‌حتماً یادش پدیدار شد...
چشمانش لرزید.