چپتر 2254: جانِ شعله
0درگیریِ آن‌ها‌صنعتگر برق‌آسا، اما‌ارتباطِ خشن بود.
با این حال... کمی هم‌نگریست یک‌طرفه بود و همین سانی‌عوضی را تشنهٔ نبردِ بیشتری گذاشت.
خب، چاره‌ای نبود. هرچقدر هم که دلش می‌خواست پادشاهِ شمشیرها‌درخشیده را ذره‌ذره در هم بشکند، حالا که به رتبهٔ مطلق‌خودِ رسیده بود، عدمِ توازنِ قدرتِ میانشان بیش از حد بود.
دلیلش فقط این نبود که سانی تایتانِ مطلق بود و‌آشفته آنویل جانورِ مطلق، یا اینکه سانی سرشتی ایزدی داشت؛ بلکه‌واقعی قدرت‌های آنویل هم تضعیف و هم به‌شدت سرکوب شده بود.
سرشتِ او از نوعِ صنعتگر و افسونگر بود و ارتباطِ چندانی با مبارزه‌قدرتمندِ نداشت. زره و شمشیرِ آنویل در طولِ نبرد با افسون‌های قدرتمندِ گوناگونی درخشیده‌جنگ بود، اما سانی چنان قدرتمند و سرسخت بود که اثرشان را به‌راحتی پس می‌زد.
تقریباً شبیه به‌بلند استراتژیِ خودِ آنویل‌لبخندش در طولِ جنگ بود...
در برابرِ‌نداشت قدرتِ کوبنده،شمشیرِ هیچ‌چیز فایده‌ای نداشت.
تازه، شش تجسم از‌مقدسش سانی آنجا بود، در‌آسیب حالی که آنویل تنها می‌جنگید.
به همین دلیل،افسونگر پادشاهِ شمشیرها دیگر حسابی‌نداشت لت‌وپاره به نظر می‌رسید.
بسیاری از رون‌های درخشانِ روی زرهش نابود شده بود و خودِ زره هم پس از تحملِ ضرباتِ‌صدایی بی‌شمار، به‌کندی خودش را ترمیم می‌کرد. صورتش خونین بود و موهایش با وجودِ سرمای استخوان‌سوز، از عرق‌کشیدهٔ خیس شده بود. حتی شمشیرِ مقدسش هم لب‌پَر شده و تیغه‌اش در چند جا آسیب دیده بود.
با این‌نداشت حال، آنویل آشفته‌طولِ به نظر نمی‌رسید.
در عوض، وقتی سر بلند‌لب‌پَر کرد و به سانی نگریست، لبخندش‌نمی‌رسید به‌طرزِ مورمورکننده‌ای واقعی به نظر می‌رسید.
«...این عوضی‌صنعتگر به چی‌ارتباطِ داره می‌خنده؟»
آنویل چند لحظه‌بلند ساکت ماند، سپس‌لبخندش با صدایی دورگه گفت:
«هرچقدر می‌خوای مسخره‌ام کن،شمشیرِ سرورِ سایه‌ها. اما... نگاه‌قدرتمندِ کن... شاهکارم زیبا نیست؟»
با این حرف، سر چرخاند و به دوردست نگاه‌دیده کرد؛ جایی که پیکرِ سر به فلک کشیدهٔ ملکه‌به‌طرزِ پس از تحملِ موجِ کوبندهٔ انفجاری وحشتناک، تلوتلو می‌خورد.
در حالی که چهرهٔ‌ارتباطِ سانی از خشم در‌زره هم می‌رفت، آنویل افزود:
«یه بارِ‌وقتی دیگه غافلگیرم کرد.نگریست اون... کامل شده.»
در دوردست، نفیس همچون ستاره‌ای در حالِ سقوط از آسمانِ بی‌خدا فرود آمده‌وقتی بود. تاریکی با سرمایی آرام‌بخش به پیشوازش رفت و کسری از ثانیه بعد،ماند او با کالبدِ عظیمِ ملکه برخورد کرد و شعله‌هایش در انفجاری وحشتناک شکفتند.
این بار، آن موجودِ غول‌پیکر‌چندانی واقعاً تلوتلو خورد. مهم‌تر از آن،نبرد سوختگی‌های روی گوشتش بی‌درنگ ناپدید نشد.
در آن لحظهٔ کوتاه که کی سونگ تعادلش را از‌عوضی دست داده بود، نفیس به جایی نگاه کرد که سانی در‌مسخره‌ام آن زانو زده و در آستانهٔ کشته‌شدن به دستِ آنویل بود.
پیکرِ درخشانش‌نداشت ناگهان روشن‌تر‌شمشیرِ از پیش درخشید.
«زنده‌ست...»
حسِ آسودگیِ‌صنعتگر ژرفی وجودش‌ارتباطِ را فرا گرفت.
نفیس می‌ترسید که دیر برسد، اما سرورِ سایه‌ها نیازی به کمکش نداشت. نه‌لحظه تنها زنده مانده بود، بلکه به دستاوردی مشابهِ او رسیده بود؛ سدی را‌زیبا که مانع از رسیدنشان به رتبهٔ مطلق می‌شد شکسته و یک فرمانروا شده بود.
فرمانروای نور، فرمانروای سایه‌ها...
با رسیدنِ هر دوی آن‌ها‌لب‌پَر به رتبهٔ مطلق برخلاف تمام‌آشفته احتمالات، پیروزی تقریباً قطعی بود.
«ما... بردیم؟»
برای لحظه‌ای به خودش اجازه‌نگریست داد غرق در آن درکِ‌عوضی غافلگیرکننده شود، سپس بی‌رحمانه خفه‌اش کرد.
غرور زهری کشنده بود. درست است که به نظر می‌رسید آنویل و کی سونگ، که به‌خاطرِ توطئهٔ شومشان و جنگ با یکدیگر‌برابرِ ضعیف شده بودند، در برابرِ غاصبان در موضعِ ضعفِ شدیدی قرار دارند... اما درست در همین لحظاتِ پایانی که پیروزی آن‌قدر نزدیک‌تحملِ به نظر می‌رسید که می‌شد لمسش کرد، جنگجویانِ بی‌شماری کشته شده بودند؛ کسانی که با توهمِ امنیت فریب خورده و غافل شده بودند.
نفیس قرار‌خیس نبود همان اشتباه‌لب‌پَر را تکرار کند.
کمی دورتر، دو ارتشِ بزرگ با درخششِ قلمروی تازه‌تأسیسِ او می‌درخشیدند. تاریکی به جنب‌وجوش افتاد‌درخشیده و سایه‌های بی‌شماری از اعماقش برخاستند و بر سرِ دشمنانشان فرود آمدند... نفیس فکر کرد‌فایده‌ای چند قامتِ آشنا در میانِ سپاهِ تاریک می‌بیند، اما ذهنش خیلی زود به سمتِ دشمنش برگشت.
ملکه در عرضِ چند لحظه تعادلش را به دست‌واقعی آورده بود و بی‌حرکت ایستاد و با بومِ وهم‌آور‌دورگه و خالیِ چهرهٔ بی‌اجزای گولم، او را برانداز کرد.
«...مقامِ مطلق؟»
نفیس به‌جای جواب دادن،مقدسش برکت را بالا برد‌آسیب و ضربه‌ای نابودکننده وارد کرد.
حرفی برای گفتن نداشت.
روحش بارها و بارها نابود و سپس بازسازی شده بود و هسته‌هایی که‌لحظه فدا کرده بود، حالا دوباره کامل شده بودند. بنابراین، در نهایت، مجبور نبود‌زیبا از صفتِ [ویرانیِ] برکت استفاده کند — دست‌کم فعلاً. هنوز آن‌قدرها درمانده نشده بود.
اما هنوز‌نداشت یک مشکل‌شمشیرِ وجود داشت...
حتی حالا که برکت به تیغه‌ای مطلق تبدیل شده بود و شعلهٔ روحِ مطلق را هدایت می‌کرد، آسیبی که وارد می‌ساخت‌عوضی آن‌قدر چشمگیر نبود که صدمهٔ جدی به گولمِ گوشتیِ عظیم بزند. از این گذشته، ملکه می‌توانست تمامِ آسیب‌ها را به عروسک‌های‌جایی بی‌شمارش منتقل کند و با اینکه آن‌ها به دستِ سپاهِ سایه‌ها در حالِ نابودی بودند، هنوز کاملاً از بین نرفته بودند.
نفیس برای حمله به ملکه به‌مبارزه روشِ دیگری نیاز داشت... حمله‌ای هیولاوارتر،افسون‌های حمله‌ای که به‌جای لحظه‌ای بودن، ادامه‌دار باشد.
نفیس روی زمین فرود آمد و به موجودِ هولناکی که‌عوضی باید نابودش می‌کرد چشم دوخت... از آن زاویه حتی نمی‌توانست‌می‌خوای تمامش را ببیند، چرا که گولمِ گوشتیِ عظیم بی‌نهایت بلند بود.
او مانند ذره‌ای غبار در برابرِ‌نبرد یک کوه بود، پر از عزم‌قدرتمند برای به زیر کشیدنِ آن کوه.
نفیس سرش را پایین انداخت و نفسِ عمیقی کشید‌دیده — یا بهتر است گفت ادایش را درآورد، چون کالبدِ‌مورمورکننده‌ای کنونی‌اش نه ریه داشت و نه نیازی به نفس کشیدن.
هنوز در کالبدِ جانِ نور بود.مبارزه قامتِ درخشانش مانند ظرفی بود که برای‌قدرتمندِ مهارِ اقیانوسی از شعله‌های خشمگین تقلا می‌کرد...
و همان‌طور که ملکه خم شد تا آن‌مورمورکننده‌ای ظرف را خرد کند، نفیس با تحقیری سرد‌سپس سر بلند کرد و شعله را رها ساخت.
اجازه داد سدِّ نازکِ کالبدِ انسان‌نما در‌افسون‌های درخششِ خالص حل شود و بدین ترتیب،اثرشان کالبدِ متعالیِ واقعی‌اش را به خود گرفت.
توده‌ای غیرقابل‌تصور و غران از شعله‌های سفید از قامتِ در حالِ ناپدید شدنش بیرون زد و‌نگریست برخاست تا به پیشوازِ ملکه برود. شعله‌ها با هدف و اراده حرکت می‌کردند، مانند موجودی زنده،مسخره‌ام و ابرِ خروشانِ آن‌ها در تاریکیِ پهناورِ میدانِ نبردِ درهم‌شکسته مدام تغییرِ شکل می‌داد و می‌رقصید.
تاریکی از‌صنعتگر ترس به‌ارتباطِ عقب پس نشست.
ظرفِ ملکه بیش از یک کیلومتر بلندی داشت...مورمورکننده‌ای و از این رو، تودهٔ شعله‌های سفید برخاست‌سپس تا بلندی‌اش به بیش از یک کیلومتر برسد.
بر سرِ موجودِ‌زره عظیم فرود آمد‌نبرد و آن را سوزاند.
و سپس‌خیس آن را یکجا‌لب‌پَر در بر گرفت.