چپتر 2507: بازگشت به صحنهٔ جرم
0طولی نکشید که موردرت با یکی از ماشین‌های لوکسش از عمارت بیرون رفت. پیش‌تر دو خودروی اسکورت برای‌صندلیِ تیمِ حفاظتیِ او تعیین شده بود، اما به دلیلِ حادثهٔ اخیر، حالا چهار خودرو او را همراهی می‌کردند:خوب یکی جلو می‌رفت، یکی مراقبِ عقب بود و دو خودرو از دو پهلو ماشینش را در میان گرفته بودند.
رانندهٔ جدید هنوز تأییدِ صلاحیت‌بزرگ نشده بود، پس فعلاً دستیارِ‌باید موردرت پشتِ فرمان نشسته بود.
«کجا بریم، قربان؟»
موردرت کمربندِ ایمنی‌اش را بست،ببیند چند لحظه فکر کرد و‌نگاهی بعد با لحنی نسبتاً پرتنش گفت:
«به... همون بیمارستانی که‌میره مورگان توش بستری بود.زیادی بیا هرچه زودتر بریم اونجا.»
دستیار سر تکان‌مبهمِ داد و کمی‌ببیند سرعت را زیاد کرد.
مدتی در امتدادِ ساحلِ دریاچه راندند. خورشید بالاتر و بالاتر می‌رفت، اما گرگ‌ومیشِ خاکستری که شهرِ سراب را در بر گرفته‌اونجا بود انگار فقط تاریک‌تر می‌شد؛ ابرهای توفانی به پرده‌ای نفوذناپذیر بدل شده بودند و بی‌وقفه سیلابِ سنگینِ باران را فرو می‌ریختند.می‌شد با این حال، موردرت همچنان می‌توانست شبحِ مبهمِ قلعهٔ بزرگ را ببیند که در دوردست بر فرازِ آب قد برافراشته بود.
باید یه نگاهی بندازم‌بزرگ ببینم مقدماتِ افتتاحیهٔ بزرگِ‌برافراشته موزهٔ سراب چطور پیش میره.
البته تا افتتاحیه زمانِ زیادی‌البته مانده بود. فعلاً مسائلِ فوری‌تری‌مسائلِ داشت که باید نگرانشان می‌بود.
دستیار انگار که افکارِ‌قلعهٔ موردرت را خوانده باشد، از‌برافراشته صندلیِ راننده به حرف آمد:
«قربان، گزارشِ طرحِ پیشگیری از سیل رو‌کرد همون‌طور که خواستید به صندوقِ پیام‌های شخصی‌تون فرستادم.مورگان به نظر می‌رسه اوضاع داره خوب پیش میره.»
موردرت نگاهش را از پنجره گرفت‌دوردست و چند لحظه با گیجی به‌ببینم روبه‌رو خیره ماند. بعد، لبخندِ کمرنگی زد.
«آه. ممنونم.»
تبلتی را از روی میزِ چوبِ ماهون که داخلِ ماشین تعبیه شده بود برداشت، گزارش‌افتتاحیهٔ را باز کرد و غرقِ خواندن شد. شانس آورده بود که در طولِ مسیر کمی‌می‌بود کار برای انجام دادن داشت... این‌طوری دست‌کم چیزی بود که حواسش را از نگرانی‌هایش پرت کند.
خدا می‌دونه‌ایمنی‌اش چقدر طول میکشه‌لحظه تا برسیم بیمارستان.
بعضی از جاده‌ها زیرِ آب رفته‌دوردست بودند و بقیه هم ترافیکِ سنگینی‌ببینم داشتند. نمی‌شد با اطمینان نظر داد.
پس از‌چطور مدتی، موردرت‌میره آهی کشید.
«این نمی‌تونه درست‌مبهمِ باشه. کی این‌ببیند عددها رو بررسی کرده؟»
دستیار از‌ایمنی‌اش توی آینهٔ‌چند عقب نگاهش کرد.
«آه... من هم تعجب کردم. با این حال، شرکتِ ساخت‌وسازِ دلاوری از قبل نیروهاش رو برای قراردادهای بازسازیِ بعد از‌البته سیل بسیج کرده بود. و به نظر می‌رسه بعد از تموم کردنِ پروژهٔ ترمیمِ سد هنوز یه مقدار مصالحِ مازاد‌سیل براشون باقی مونده؛ همون‌طور که می‌دونید اون سفارشِ بزرگی بود. از اون موقع تا حالا منتظرِ یه پروژهٔ کلانِ جدید بودن.»
موردرت سر تکان داد.
«که این‌طور.»
بعد، سرش‌ایمنی‌اش را به نشانهٔ‌لحظه نفی تکان داد.
«با این حال، حتماً تو گزارش اشتباهی پیش اومده. نسخهٔ اصلی رو روی کاغذ برام بیار... آه، راستی‌پیش حالا که حرفش شد، بگو یه حسابرسیِ جزئی هم از شرکتِ ساخت‌وسازِ دلاوری بکنن. قراره تو چند ماهِ آینده‌گزارشِ همکاریِ نزدیکی با شهرداری داشته باشیم، پس بهتره از قبل آماده باشیم و همهٔ عدد و رقم‌ها دستمون باشه.»
دستیار سر تکان داد.
«ترتیبش رو می‌دم، قربان.»
موردرت آهی کشید و‌چند یک بارِ دیگر به‌بعد بیرون از پنجره نگاه کرد.
اتفاقاتِ زیادی داشت می‌افتاد. مدت‌ها بود‌دوردست که هیچ اتفاقی نیفتاده بود و حالا،مقدماتِ انگار همه‌چیز داشت با هم رخ می‌داد.
دیگری اینجا‌چطور بود. واقعاً‌میره برگشته بود.
مورگان... رفتارِ عجیبی داشت.
و بعد،ایمنی‌اش پای کارآگاه‌ها‌چند در میان بود.
در واقع، حضورشان...
نه، بهش فکر نکن. نکن.
دستیار با‌شبحِ نگاهی عجیب به‌بزرگ او خیره شد.
«چیزی گفتید، قربان؟»
موردرت لبخندِ‌مبهمِ دلنشینی به‌بزرگ او زد.
«نه. بیا عجله کنیم.»
خیلی زود به بیمارستان رسیدند. آب در این بخش از شهر، نزدیک به سدِ شمالی، داشت بالا می‌آمد، اما به نظر می‌رسید‌افتتاحیه دیوارهٔ کیسه‌های شنی که دورِ ساختمان چیده شده بود، فعلاً مقاومت می‌کرد. کارگران با بارانی‌های زردرنگ همچنان برای تقویتِ آن به این‌سو و‌پیام‌های آن‌سو می‌دویدند؛ برخی در آب راه می‌رفتند تا کیسه‌های شنِ جدید را از کامیونی که در پارکینگِ سیل‌زده خراب شده بود، بیرون بکشند.
صحنهٔ پرجنب‌وجوشی بود. حتی یک نوازندهٔ‌فکر خیابانی زیرِ سایه‌بانِ موقتی که کارگران‌گفت برپا کرده بودند، داشت ملودیِ ساده‌ای می‌نواخت.
«لطفاً چند لحظه صبر‌بزرگ کنید، قربان. یه جای خشک‌باید برای پارکِ ماشین پیدا می‌کنم.»
ابتدا ماشین‌های اسکورت توقف کردند و گروهِ کوچکی از محافظان پیاده شدند. دستیار‌نگرانشان در را باز کرد و چتری بالای سرش گرفت. موردرت از ماشین پیاده‌همون‌طور شد، نگاهی به اطراف انداخت و با قدم‌هایی مطمئن به سمتِ بیمارستان رفت.
«آه. برو به اون نوازنده یه‌ببیند پولی بده و سفارش بده برای‌بندازم کارگرها غذای گرم و قهوه بیارن.»
دستیار با تعظیمی دور شد.
با ورود به لابی، موردرت‌ببیند کمی تلوتلو خورد و با‌نگاهی چهره‌ای بهت‌زده به روبه‌رو خیره شد.
دو نفر منتظرش‌پیش بودند. رئیسِ بیمارستان‌افتتاحیه را می‌شناخت. اما کنارش...
موردرت کم‌وبیش قدرتمندترین و ثروتمندترین مرد در شهرِ سراب بود. به اقتضای جایگاهش، با بیشترِ‌افتتاحیهٔ چهره‌های سرشناسِ محلی دیدار و معاشرت کرده بود — سیاستمداران، غول‌های صنعت، رهبرانِ معنوی... و‌می‌بود همین‌طور درخشان‌ترین ستارگانِ دنیای هنر: بازیگرانِ زن و مرد، مدل‌های فشن، و آیدل‌های درخشانِ صحنهٔ موسیقی...
اما هرگز کسی را به‌لحظه زیباییِ زنی که ساکت کنارِ‌نسبتاً رئیسِ بیمارستان ایستاده بود، ندیده بود.
موردرت واقعاً خودش را در برابرِ مبهوت‌شدن‌فرازِ از زیباییِ دیگران مصون می‌دانست، اما در‌افتتاحیهٔ آن لحظه، پنهان کردنِ شوکش برایش سخت بود.
و—واو.
با این حال،مبهمِ سردرگمی‌اش تنها یک‌ببیند ثانیه طول کشید.
یک تپشِ قلب بعد، چهرهٔ خونسردش را‌کرد بازیافت. هرچند این خونسردی فقط ظاهری بود‌بیمارستانی — از درون، احساساتش هنوز در تلاطم بود.
اون... کی می‌تونه باشه؟
رئیسِ بیمارستان تعظیمِ کوتاهی‌میره کرد و با لبخندِ‌زیادی چاپلوسانهٔ آشنایی به او نگریست.
«آقای موردرت، خوش اومدید. ای کاش دلیلِ مبارک‌تری برای حضورتون وجود داشت، اما‌ببینم متأسفانه... خب، همینه که هست. آه، و ایشون دکتر قدیس هستن — مسئولِ درمانِ‌فوری‌تری خانم مورگان بودن، پس بهتر از هر کسی از وضعیتِ روانیِ خواهرتون خبر دارن.»
موردرت چند بار پلک زد.
«اسمتون قدیسه؟ چقدر برازنده.»
لبخند زد.
روان‌پزشکِ زیبا بی‌آنکه چیزی بگوید، فقط‌ببیند به او نگاه کرد. بی‌تفاوتیِ مطلقِ‌بندازم نگاهش باعث شد او احساسِ کمی... کمی...
راستش، موردرت حتی‌بست نمی‌دانست چطور احساسش‌فکر را توصیف کند.
تنها چیزی که می‌دانست این بود که‌فرازِ بی‌اعتناییِ سردِ او را به میلِ آشکارِ‌افتتاحیهٔ رئیس برای جلبِ رضایتش، بسیار ترجیح می‌داد.
تا حالا‌چطور هیچ‌کس این‌طوری باهام‌البته رفتار نکرده بود...