چپتر 2381: پایانِ شکار
0سانی و کای در دلِ شب به معبد برگشتند. کُشنده‌کرد هنوز در حال استراحت بود، پس سانی یکی از تندیسک‌های‌آن‌ها یشمی را کنارش گذاشت و آن یکی را به کای داد.
اما آخری... آن‌آمد آخری را برای‌است خودش نگه داشت.
معبد کج شده بود و در گدازه غرق می‌شد، بنابراین گذاشتن مجسمه‌ها روی قربانگاه کار دشواری بود. با این حال،می‌فهمید کای می‌توانست پرواز کند، پس مشکلِ چندانی ایجاد نکرد. همان‌طور که سومین حلقهٔ خاکستر دورِ هستهٔ روحش شکل می‌گرفت، سانی بار‌آنجا دیگر دور شد، نگاهی محتاطانه به مجسمه‌های وهم‌انگیزی که از دریاچهٔ گدازه سر برآورده بودند انداخت و قربانی‌اش را تقدیم کرد.
این قرار بود آخرین حقیقتی باشد که پیش از کشتنِ تایرنتِ برف می‌فهمید. آن‌ها قرار بود چند ساعت‌باشد دیگر معبدِ حقیقت را ترک کنند، و این یعنی حتی اگر پلیدِ دیگری به دستشان کشته می‌شد، او تازه‌کشته بعد از فتحِ قلعهٔ برف می‌توانست پیشکشِ دیگری تقدیم کند — البته اگر آنجا هم شبیه قلعهٔ خاکستر بود.
سانی مطمئن نبود بعد از مرگِ تایرنت چه پیش می‌آید،کرد پس حتی این احتمال وجود داشت که این آخرین حقیقتی‌آن‌ها باشد که به عنوان پاداش در این بازیِ نفرین‌شده دریافت می‌کند.
نفسِ عمیقی کشید.
تندیسکِ دیوِ برف در گدازه غرق‌برآورده شد و سانی به خودش که آمد،آخرین دید بار دیگر در جای دیگری است.
اما این‌دیگر حقیقت با‌نگاهی بقیه فرق داشت.
سانی درد می‌کشید.
نفرینی هولناک داشت بدنِ مه‌آلودش را زنده‌زنده می‌خورد و توهماتی شرورانه ذهنِ رازآلودش را‌مه‌آلودش در خود می‌بلعید. قلبش از هراسی وصف‌ناپذیر پاره‌پاره می‌شد و جانش به‌کلی در هم‌به‌کلی شکسته بود؛ دستی بی‌رحم اراده و میل به زندگی را از آن بیرون کشیده بود.
نه تسلایی برایش‌مجسمه‌های مانده بود، نه‌برآورده مهلتی برای آسودگی.
چاره‌ای جز مرگ نداشت.
با این حال، تن به مرگ نمی‌داد. تلوتلو می‌خورد و در محاصرهٔ تاریکی، با قدم‌هایی لرزان روی‌تایرنتِ شن‌ها راه می‌رفت. جایی در آن بالا، آسمانِ آبنوسی با نورِ هزاران ستارهٔ نقره‌ای سوسو می‌زد، اما‌تازه درخششِ رنگ‌پریده‌شان برای روشن کردنِ درهٔ سایه‌دار کافی نبود، چه رسد به گرم کردنِ بدنِ له‌وپار و یخ‌زده‌اش.
خون از دهانش جاری بود و از‌بقیه میانِ نیش‌های نقابش بیرون می‌ریخت و با‌مه‌آلودش نوری طلایی و زیبا می‌درخشید... با نورِ ایزدی.
خونِ درخشان از زخم‌هایی که سراسرِ‌برآورده بدنش را پوشانده بود نیز جاری می‌شد‌آخرین و پارچهٔ ردای تاریکش را خیس می‌کرد.
قدم. قدم. یک قدمِ دیگر.
قدم‌هایی که مقدّر شده بود‌برآورده سانی بردارد داشت تمام می‌شد.کرد تنها چند قدم باقی مانده بود.
«آآآآه...»
ناله‌ای از میانِ لبانش‌وهم‌انگیزی لغزید؛ نقاب صدای ضعیفش‌انداخت را در هم ریخته بود.
سپس، صدای دیگری آمد.
صدای خش‌خشِ برگ‌ها زیر پای‌برآورده یک شکارچی. صدای بال‌هایی باشکوه‌کرد که آسمانِ شب را می‌شکافتند.
صدای تیری‌دیوِ که تاروپودِ‌دید سرنوشت را می‌درید.
پیکان به گردنش‌مجسمه‌های خورد و به‌برآورده زمین پرتاب شد.
سانی به زانو افتاد، قطراتِ خونِ طلایی‌اش مانند جواهراتی گران‌بها روی شن‌ها می‌درخشیدند. دستی‌کرد بالا آورد، چوبِ سیاه و صیقلیِ تیر را — که بی‌شباهت به سطحِ چوبی و‌ترک صیقلیِ نقابش نبود — گرفت و تیر را بیرون کشید و در مشتش خرد کرد.
دستِ استوارِ کمانداری که تیر را رها کرده بود، برای آسیب رساندن به موجودی چون‌پیش او بسیار ضعیف بود. تیر تنها به این دلیل توانست در گوشتش فرو رود که‌پلیدِ از قبل زخمی آنجا، روی گردنش، وجود داشت؛ زخمی که یادگارِ دشمنی بسیار هولناک‌تر بود.
تیر اهمیتی نداشت...
اما زهرِ افسانه‌ای که به نوکش مالیده شده بود،قربانی‌اش اصلاً این‌طور نبود. زهری بود که دیگر نباید در‌تایرنتِ دنیا وجود می‌داشت، و با این حال، اینجا بود.
سرمایی مورمورکننده با سرعتی هولناک‌محتاطانه در بدنش پخش شد. سپس به‌انداخت روح، ذهن و جانش هجوم آورد.
ناگهان، سانی احساسِ ضعف کرد.
حتی باز نگه داشتنِ‌دید چشمانش هم برایش سخت‌فرق بود. بدنِ درهم‌شکسته‌اش لرزید.
سرد، سرد.
سردش بود و تنها بود.
قرار بود تنها و بی‌هیچ شاهدی از دنیا‌قربانی‌اش برود... درست همان‌طور که زندگی کرده بود. هیچ‌کس حتی‌تایرنتِ به یاد نمی‌آورد که او اصلاً وجود داشته است.
مرگ در راه بود.
با صدای قدم‌هایی نرم از راه رسید، در قالبِ زنی که بی‌صدا‌قرار از تاریکی بیرون آمد. زن زرهی تاریک و رنگ‌ورورفته به تن داشت و‌حقیقت روبندی که چهرهٔ زیبایش را می‌پوشاند؛ موهای بلند و پرپشتش بافته شده بود.
شبِ پرستاره سایهٔ عمیقی‌نگاهی رویش می‌انداخت، اما سانی‌دریاچهٔ چشمانِ سردش را به‌وضوح می‌دید.
تصویرِ خودش‌مجسمه‌های را هم‌دریاچهٔ در آن‌ها می‌دید.
پیکری مه‌آلود که در ردایی پاره‌پوره‌است پوشیده شده بود، با نقابی از‌هولناک چوبِ صیقلیِ سیاه که صورتش را می‌پوشاند.
او بافنده بود، دیمونِ تقدیر.
آن دیمونِ قدرتمند و هولناک...
آن دیمونِ قدرتمند حالا‌دریاچهٔ در برابرِ یک شکارچیِ‌قربانی‌اش فانی زانو زده بود.
خنده‌ای خفه از لبانِ دیمون‌جای در رفت که نقاب آن‌می‌کشید را عجیب و گنگ کرده بود.
«شما نُه‌تن...محتاطانه آه، چقدر‌وهم‌انگیزی از شما بیزاریم...»
دیمونِ تقدیر یأسِ بی‌پایانِ تقلا‌محتاطانه در برابرِ تقدیر را بهتر‌بودند از هر کسِ دیگری می‌فهمید.
آن نُه‌تن چیزی جز فانیانی ترحم‌انگیز نبودند، اما در عین حال مقدّر بودند. زندگی‌شان نقطهٔ تلاقیِ تقدیر بود. در چشمِ هر‌چند کسِ دیگری، کوچک و حقیر به نظر می‌رسیدند، نه چیزی بیشتر از حشراتِ موذی... اما برای بافنده که می‌توانست تاروپودِ عظیمِ تقدیر‌نبود را ببیند، پیکرشان همچون غول‌هایی سر به فلک می‌کشید، از بالا سایه می‌انداخت و بافنده را با وزنِ خردکننده‌شان در هم می‌فشرد.
زن در سکوت‌آمد از بالا به‌است دیمون نگاه کرد.
دیمون پشتِ نقاب لبخند زد.
«کارِ تو بود، مگر نه؟ آه، چه تلهٔ پلیدی برای‌بودند ما گذاشتی. ما از دستِ خواهران و برادرانمان فرار کردیم...کشتنِ اما انگار در نهایت نتوانستیم از دستِ تو فرار کنیم.»
دیمون زن را خوب می‌شناخت. این فانیِ با روحِ خالص، مدت‌ها بود که در تعقیبِ بافنده بود. گاهی به شکلِ جانور می‌آمد.ساعت گاهی به شکلِ شکارچی. دیمون او را ندیده بود که مخفیانه در عوالم حرکت می‌کند و نبرد پس از نبرد را تاب می‌آورد‌تایرنت تا قوی‌تر شود... اما حس کرده بود که پیکرش در تاروپودِ تقدیر مدام نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود و مانندِ ماری به دورش می‌پیچد.
تا جایی که دیگر‌دید اصلاً نمی‌توانست تکان بخورد‌فرق و جایی برای رفتن نداشت.
سرانجام، زن به حرف آمد.
دیمون فکر می‌کرد‌دور صدایش پیروزمندانه باشد،مجسمه‌های اما فقط خسته بود.
«می‌دانم چه هستی.»
دیمون هم خسته بود.
«اگر می‌دانی ما چه هستیم، پس می‌دانی نابود‌انداخت کردنمان چه معنایی دارد. برای کشتنِ یک دیمون‌پیش باید بهایی پرداخت. آماده‌ای این بها را بپردازی؟»
زن جوابی نداد.
دیمون آهی‌مجسمه‌های طولانی و‌دریاچهٔ اندوهگین کشید.
«تو هیچ‌چیز نمی‌دانی، فرزند. دخترِ‌جای بیچاره... دیگر خیلی دیر شده‌می‌کشید است. لطفاً مرا ببخش، اگر می‌توانی.»
سپس زن شمشیرش را از غلاف بیرون کشید و‌قربانی‌اش در حرکتی روان و سریع، آن را در سینهٔ دیمون‌برف فرو برد. هیچ تردیدی در ضربه‌اش نبود، و هیچ رحمی.
آن پیکرِ‌دیگر مه‌آلود بی‌جان‌نگاهی به زمین افتاد.
نقابِ سیاه کورکورانه به آسمانِ پرستاره‌بودند خیره ماند، سپس از هم پاشید‌آخرین و به توفانی از جرقه تبدیل شد.
شکارچی آهِ عمیقی‌آمد کشید و به‌است آسمان نگاه کرد.
سرانجام، کارش تمام شده بود.
کمی تلوتلو خورد و‌نگاهی دستی بالا آورد و با‌برآورده گیجی روبندش را لمس کرد.
لبانش نامحسوس تکان خورد‌دریاچهٔ و نجوایی که به‌سختی شنیده‌تقدیم می‌شد، از میانشان بیرون آمد.
«...چه کاری؟»