چپتر 3055: دروازه‌های جهانِ زیرین
0روی دیوارهٔ فرسودهٔ کوهی سر به فلک کشیده که در مهِ سفیدِ روان پنهان شده بود، شکافی تاریک لبریز از تاریکیِ سرد و نفوذناپذیر‌عنصری به چشم می‌خورد. ستون‌های بلندی از سنگِ سیاه تراشیده شده و آن را قاب گرفته بودند و بالاتر از همه، پیشانیِ مثلثی‌شکلی با نقش‌برجسته‌هایی‌تونل استادانه تزئین شده بود. زمان لبه‌هایشان را ساییده بود و سانی تنها می‌توانست شکل‌های نامشخصی از بال‌های تاریک را تشخیص دهد که الگویی پیچیده می‌ساختند.
مسیرِ جهانِ زیرین بیشتر شبیه به‌کردم ورودیِ یک معبد بود، نه جاده‌ای‌می‌دونی که به اعماقِ جهنم ختم شود.
سانی، نفیس، موردرت و قدیس مدتی جلوی درگاهِ عظیم ایستادند و‌گذشته تماشایش کردند. هیچ‌کدام تکان نخوردند، اما انگار شعله‌های سرخی که پشتِ‌عنصری نقابِ کلاه‌خودِ قدیس می‌سوخت، تاریک‌تر و متلاطم‌تر از همیشه شده بود.
پس از مدتی سکوت،بیشتر سانی رو به موردرت کرد‌اعماقِ و با صدایی آرام پرسید:
«تو مدتِ زیادی اینجا توی‌بارها کوه‌های تهی بودی. اصلاً سعی‌خیلی کردی جهانِ زیرین رو بگردی؟»
موردرت آرام سر تکان داد.
«نه. هرچند... باید اعتراف کنم بارها این فکر‌خیلی به سرم زد. این ورودی‌ها خیلی وسوسه‌کننده‌ن... توی‌لحظه‌ای یک سالِ گذشته، دست‌کم شش‌تاشون رو نقشه‌برداری کردم.»
لحظه‌ای مکث‌جهانِ کرد و‌بیشتر بعد افزود:
«اما همون‌طور که می‌دونی، تاریکیِ عنصری دشمنِ بازتاب‌هاست. طعنهٔ روزگاره، مگه نه؟ هر‌گذشته چی باشه، بازتاب‌ها از دلِ نیستی متولد شدن و کوه‌های تهی جاییه که هم‌طعنهٔ نیستی و هم تاریکیِ واقعی رو در خودش داره. آدم رو به فکر می‌ندازه...»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«به چه فکری؟»
موردرت به تاریکیِ ژرفی که‌شبیه در دهانهٔ تونل پنهان بود‌جهنم خیره شد و شانه بالا انداخت.
«کدوم یکی اون یکی رو مهار‌این کرده؟ مه داره جلوی تاریکی رو‌سالِ می‌گیره، یا تاریکی جلوی مه رو؟»
سانی چند بار پلک زد.
پیش از این هرگز با این دید به کوه‌های تهی نگاه نکرده بود. در ذهنِ او، مهِ سفید و تاریکیِ‌همون‌طور عنصریِ پنهان در اعماقشان — که از خونِ یک موجودِ خلأِ کشته‌شده زاده شده بود — صرفاً اینجا حضور داشتند. هرگز‌بالا از خودش نپرسیده بود چرا هیچ‌کدام از این نیروهای عنصری به بیرون گسترش نمی‌یابند تا جهان را در خود غرق کنند.
حالا که به‌زیرین آن فکر می‌کرد، لرزِ‌معبد سردی به جانش افتاد.
سانی با‌باید چهره‌ای ناراضی نگاهی‌بارها به موردرت انداخت.
«خب، دستت درد نکنه.شش‌تاشون حالا یه چیزِ جدید‌مکث دارم که توی کابوس‌هام ببینم.»
موردرت لبخندِ محوی زد.
«خواهش می‌کنم.»
سانی فقط مبهوت نگاهش کرد.
در آن‌گذشته لحظه، نفیس سرانجام‌نقشه‌برداری به حرف آمد:
«من دارم‌کنم به چیزِ‌این دیگه‌ای فکر می‌کنم.»
نگاهی به مهِ‌زیرین سفیدِ چرخان انداخت، سپس‌معبد رو به غرب چرخید.
«کوه‌های تهی زمانی به وجود اومدن که یک موجودِ خلأِ قدرتمند در نبرد با ایزدان در سپیده‌دمِ زمان سقوط کرد.بعد مرگش زمین رو در هم شکست و خونش در شکاف‌ها جاری شد — تاریکیِ واقعی این‌طوری به وجود اومد. با توجه‌می‌ندازه به اندازهٔ کوه‌های تهی... اون موجود باید بی‌نهایت عظیم بوده باشه. پس نبرد برای نابودیش هم باید بی‌نهایت هولناک بوده باشه.»
چند ثانیه مکث‌دست‌کم کرد و سپس‌کردم با لحنی متفکرانه افزود:
«جای تعجب نداره اگر تاروپودِ هستی در اون نبرد آسیب دیده باشه و نیستی از میانِ پارگی‌هاش جریان پیدا کرده باشه. اما در‌دشمنِ واقع، ما جای دیگه‌ای رو هم می‌شناسیم که هستی در اون از هم دریده شده و نیستی آزادانه داره به دنیا نفوذ می‌کنه‌تونل — خیلی دورتر، در برهوتِ یخ‌زدهٔ غربِ قلبِ زاغ. پس سؤال اینجاست... چه جور نبردی اونجا رخ داده که چنین نتیجه‌ای به بار آورده؟»
سانی کمی‌جهانِ سرش را‌بیشتر کج کرد.
او کسی بود که از دومین منبعِ نیستیِ پنهان‌ورودی‌ها در دوردست‌های غرب خبردار شده بود — از طریقِ‌لحظه‌ای رؤیایی در بازیِ آریل. با این حال، جواب را نمی‌دانست.
برهوتِ یخ‌زده مکانی مرموز بود. هیچ‌کس نمی‌دانست چرا وجود دارد یا منبعِ سرمای مرگباری که آن را سر پا نگه‌بازتاب‌ها می‌داشت چه بود. او تنها دو چیز می‌دانست — اینکه کاخِ یشم و زنجیره‌ای از آتشفشان‌ها که یکی از اجزایش ساخته‌یکی بود، تنها چیزی بودند که جلوی گسترشِ سرمای همه‌چیزخوار را می‌گرفتند، و اینکه این برهوت از سپیده‌دمِ زمان وجود داشته است.
رایم در نهایت یا جنگلِ باستانیِ ایزدِ دل را از آن سرما نجات داده بود، یا از‌مکث سرما برای نابودیِ جنگل استفاده کرده بود. و اگر اطلاعاتِ سانی درست بود، آن دوران حتی پیش‌جاییه از اولین پادشاهیِ انسانی بود که کاناخت بنا کرد؛ جایی که به‌معنای واقعیِ کلمه زادگاهِ تاریخ بود.
«اصلاً نمی‌دونم.»
موجودِ خلأِ دیگری در‌کنم غربِ دور به دستِ‌سرم ایزدان کشته شده بود؟
یا، احتمالی بسیار ترسناک‌تر... کشته‌نقشه‌برداری نشده بود، بلکه فقط زیرِ اقیانوسِ‌همون‌طور پهناوری از یخ مهروموم شده بود؟
لرزید.
این فکر ترسناک بود، اما دانستنِ اینکه این جهان‌اعماقِ هنوز رازهای فراوانی در خود جای داده که سانی‌درگاهِ فعلاً راهی برای حل‌کردنشان نداشت، به‌طرز عجیبی آرامش‌بخش بود.
در آن لحظه، قدیس‌کنم برگشت و در سکوت‌سرم نگاهی به او انداخت.
سانی سرفه‌ای کرد.
«نه، نه... لفتش نمی‌دم.این هر وقت بگین آماده‌م‌خیلی واردِ اون تونل بشم!»
نگاهی به ورودیِ تاریک انداخت،شبیه سپس چهره در هم کشید و‌ختم با فرستادنِ لعنتی نگاهش را دزدید.
«هرچند... دفعهٔ قبل که واردِ یه همچین تونلی شدم، اوضاع برام خیلی‌سالِ خوب تموم نشد. خب، قدیس یه چیزی گیرش اومد، ولی راستش از همون‌دشمنِ تونلِ قطبِ جنوب به بعد، از خودِ ایدهٔ تونل رفتن هم متنفر شدم.»
سانی نگاهی‌گذشته به موردرت‌شش‌تاشون انداخت و پرسید:
«خب، چی شد؟ هنوز نظرت عوض‌سرم نشده؟ می‌دونی که می‌تونی با ما بیای.شش‌تاشون نمی‌خوای پادشاهیِ باستانیِ دیمونِ سرنوشت رو بگردی؟»
احساسِ کاملاً عجیبی بود؛ اینکه امیدوار بود در‌جاده‌ای میانِ همهٔ آدم‌ها، موردرت همراهی‌شان کند. سانی بیشتر‌مدتی از هر کسی از این موضوع جا خورده بود.
دنیا واقعاً‌باید داره به‌کنم آخر می‌رسه...
موردرت به ورودیِ تاریکِ تونل‌نقشه‌برداری نگاه کرد، مدتِ کوتاهی ساکت‌افزود ماند و سپس سر تکان داد.
«نه. کارهای‌کنم دیگه‌ای دارم که‌فکر باید بهشون برسم.»
سانی با‌جهانِ شک به‌بیشتر او نگاه کرد.
«چه کاری؟ تنها کاری‌کنم که می‌کنی اینه که‌سرم توی کوه‌های تهی قایم بشی.»
موردرت لحظه‌ای‌گذشته مکث کرد، سپس‌نقشه‌برداری آرام پوزخند زد.
«می‌دونید که، شما دو تا‌فکر تنها کسانی نیستید که دارید‌سالِ برای کابوسِ پنجم آماده می‌شید.»
سانی و نفیس هر دو با‌ورودیِ تعجب از این حرف نگاهش کردند.شود پس از چند لحظه سکوت، نفیس پرسید:
«پس تصمیم‌باید گرفتی واردِ‌کنم کابوس بشی؟»
موردرت شانه بالا انداخت.
«هنوز تصمیم نگرفته‌م. ولی به‌هرحال باید آماده بشم، مگه نه؟سالِ صرفاً برای اینکه وقتی وقتش رسید، توی موقعیتی باشم که‌همون‌طور خودم این تصمیم رو بگیرم، نه اینکه برام تصمیم بگیرن.»
نفسِ عمیقی‌جهانِ کشید و سپس‌شبیه آرام بیرون داد.
«بودن توی کوه‌های تهی... خیلی زود به آدم یاد می‌ده که حتی‌سالِ مطلق‌ها هم در برابرِ هیولاهای واقعی کوچیک و ضعیف هستن. یه‌جورایی، هنوز‌عنصری می‌خوام زنده بمونم. پس خیلی چیزها هست که باید در نظر بگیرم.»
با این حرف، یک قدم‌نقشه‌برداری به عقب برداشت و از‌افزود دهانهٔ تاریکِ تونل رو برگرداند.
«توی سفرتون براتون آرزوی موفقیت‌فکر می‌کنم. اگه زنده موندید... خب،سالِ شاید دوباره همدیگه رو دیدیم.»
سپس موردرت در دیوارِ روانِ‌شبیه مهِ سفید ناپدید شد و‌جهنم بی‌هیچ ردی از بین رفت.
سانی، نفیس و قدیس جلوی ورودیِ‌این جهانِ زیرین تنها ماندند. سانی مدتی‌سالِ ساکت ماند و بعد آهی کشید.
«اون یارو بعد از مردن یه کم قابل‌تحمل‌تر‌مکث شده. کی می‌دونست مرگ این‌قدر روی شخصیتش تأثیرِ‌طعنهٔ مثبت می‌ذاره؟ راستش... باید خیلی وقت پیش می‌کشتمش...»
با این حرف، به‌این دیوارِ مهِ سفید خیره‌خیلی شد و سپس یکه خورد.
مه... داشت نزدیک‌تر می‌شد.
موردرت آن را دور نگه داشته بود،فکر اما حالا که رفته بود، هیچ‌چیز مانع‌دست‌کم از آن نمی‌شد که «هیچ» آن‌ها را ببلعد.
چهرهٔ سانی در هم فروریخت.
«ا... اون حرام‌زاده!»
طبیعتاً گیر افتادن در مه‌شبیه قرار نبود نابودشان کند. اما‌جهنم از هیچ نظری هم خوشایند نبود.
سانی چرخید، لعنتی‌اعتراف فرستاد و به‌این سمتِ تونل رفت.
«یالا، بریم. باور کنید‌شش‌تاشون اصلاً خوشتون نمیاد توی‌مکث اون مه گم بشید!»
نفیس و قدیس نگاهی‌این به هم انداختند و‌خیلی سپس به دنبالش رفتند.
چند لحظه بعد، در تاریکی ناپدید شدند و‌جاده‌ای جزیرهٔ کوچکی که از مه در امان مانده‌مدتی بود، بارِ دیگر در تودهٔ روانِ نیستی بلعیده شد.