چپتر 2267: انتخابِ ناخوشایند
0سانی مدتی طولانی خاموش ماند و‌موجودِ با حالتی محزون در چهرهٔ رنگ‌پریده و‌افتاده به‌طرزِ وهم‌انگیزی زیبایش به دوردست چشم دوخت.
چشمانش غرقِ تاریکی بود.
پس قضیه از این قراره.
آهی سنگین‌بیشتر از میانِ‌افسانه‌ای لب‌هایش بیرون خزید.
در کمالِ ناباوری به نیمه‌خدایی تبدیل شده بود؛ موجودی با چنان قدرتِ عظیم و‌خدایانِ هولناکی که تقریباً هیچ‌کسِ دیگری نمی‌توانست به تحملِ وزنِ خردکننده‌اش امید داشته باشد. فاجعه‌ای متحرک‌ببرد در ابعادِ آخرالزمانی... موجودی که بسیار بیشتر به نیرویی افسانه‌ای شباهت داشت تا انسانی فانی.
از برده‌ای بی‌نام‌می‌شناخت به یک پادشاه‌موقع تبدیل شده بود...
پادشاهی بی‌نام، اما به‌هر‌حال پادشاه.
با این حال، در عصرِ طلسمِ کابوس‌انسانی حتی آن قدرتِ عظیم هم کافی نبود. صرفاً‌حال مطلق بودن برای رسیدن به هدفش کفایت نمی‌کرد.
یعنی باید قوی‌تر می‌شد... اما برای این کار، باید‌نفرین‌شده دوباره حاملِ طلسمِ کابوس می‌شد. باید دوباره نامِ راستین‌منزجرکننده می‌داشت. باید دوباره با تاروپودِ پهناورِ تقدیر گره می‌خورد... دوباره.
گفتنش راحت‌تر‌راه از عمل‌تازه کردنش بود.
در حقیقت، سانی تنها یک راه‌بدی می‌شناخت؛ و تازه همان موقع هم‌رؤیا نمی‌توانست مطمئن باشد که جواب می‌دهد.
البته آن راه این بود که‌داشت پرندهٔ دزدِ پست را شکار کند‌پادشاهی و تقدیرش را از چنگال‌هایش پس بگیرد.
هرچند آن موجودِ نفرت‌انگیز تروری نفرین‌شده بود... و سانی شکِ بدی به دلش افتاده‌خدایانِ بود که حتی در میانِ خدایانِ تاریکِ عالمِ رؤیا هم آن پرندهٔ دزدِ منزجرکننده موجودیتی‌ببرد بی‌همتاست. وگرنه نمی‌توانست از کینهٔ مشترکِ ایزدان و ساکنانِ خلأ جانِ سالم به در ببرد.
نمی‌توانست چشمِ بافنده را بدزدد، و نمی‌توانست با خزیدن‌می‌دهد از اعماقِ یک کابوس به سمتِ واقعیت، خودش را‌بگیرد زنده کند؛ اتفاقی که به‌احتمالِ زیاد رخ داده بود.
سانی هنوز حتی یک جانورِ نفرین‌شده را هم از پای درنیاورده بود. اما حتی اگر می‌توانست به‌کینهٔ دلِ بیابانِ کابوس بزند، واردِ مقبرهٔ آریلِ واقعی شود — که با توجه به نسخهٔ آیندهٔ خودش که‌به‌احتمالِ در مصب دیده بود، به‌احتمالِ زیاد همین کار را می‌کرد — و هرطور شده پرندهٔ دزد را بکشد...
سانی مطمئن‌بیشتر نبود اصلاً‌افسانه‌ای چنین چیزی بخواهد.
گذشته از این، پس گرفتنِ تقدیر و نامِ راستینش چیزی را به‌دلش او می‌داد که دیوانه‌وار آرزویش را داشت... اما در عینِ حال، چیزی‌ایزدان را به او برمی‌گرداند که برای فرار از آن به آب‌وآتش زده بود.
آدم باید مراقبِ آرزوهایش می‌بود.
پس از پس گرفتنِ تقدیرش، عزیزانش دوباره‌دلش او را به یاد می‌آوردند... اما در عینِ‌بی‌همتاست حال، دوباره به غل‌وزنجیرِ پیوندِ سایه گرفتار می‌شد.
آه، چقدر شاعرانه.
لبخندِ تلخی‌تقدیرش زد و‌بگیرد سر تکان داد.
سانی نمی‌دانست تقدیرش را پس می‌خواهد یا نه. نسبت به تمامِ این ماجرا حسی دوگانه‌کند داشت... به همین دلیل بود که برای بازگشتِ دیریا‌زودش به مقبرهٔ آریل مقدمه‌چینی کرده بود، اما‌رؤیا در عینِ حال پافشاری نمی‌کرد و اجازه می‌داد با جریانِ اتفاقات پیش برود و بلاتکلیف بماند.
«خداشدنِ طبیعی» هم هنوز کاملاً منتفی نبود، دقیقاً به دلیلِ ماهیتِ مقبرهٔ آریل. یوریس گفته بود‌وگرنه که برای تبدیل شدن به یک «جان» — ظاهراً انسان‌های رتبهٔ مقدس را این‌طور می‌نامیدند —خودش زمان لازم است، و یک رودِ بزرگِ زمان هم دست‌برقضا در اعماقِ هرمِ سیاه پنهان بود.
در هر صورت، چه سانی به مصافِ پرندهٔ دزد می‌رفت‌بی‌نام تا دوباره حاملِ طلسمِ کابوس شود، چه بدونِ کمکِ طلسم‌کافی مسیرِ خداشدن را پیش می‌گرفت، باید خود را تمام‌وکمال آماده می‌کرد.
پیش از آغازِ این‌بگیرد سفرِ نامعلوم، کارهای زیادی بود‌نفرین‌شده که باید به سرانجام می‌رساند.
پس...
می‌توانست این تصمیمِ‌تروری سرنوشت‌ساز را به‌بدی بعد موکول کند.
سانی نفسش را بیرون‌افسانه‌ای داد، نگاهی به یوریس‌فانی انداخت و لبخند زد.
«راستی چرا به ایزدای کوچیک می‌گن‌موجودِ جان؟ انتظار داشتم این لقب یه‌خورده...دلش نمی‌دونم، خفن‌تر باشه. مثلاً چیزی مثل فرشته‌ها...»
یوریس ناگهان‌راه لرزید و دندان‌هایش‌همان به هم خورد.
«فرشته‌ها؟ خدای من، پسر.نفرین‌شده آخه چرا باید اسم‌افتاده اون موجوداتِ وحشتناک رو بیاری؟»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«خب... همین‌طوری. مگه چیشون این‌قدر وحشتناکه؟موجودِ مگه قرار نیست فرشته‌ها پیام‌آورای ایزدی‌دلش یا یه چیزی تو همین مایه‌ها باشن؟»
اسکلتِ باستانی‌راه به‌آرامی جمجمه‌اش‌تازه را تکان داد.
«چی؟ نه، معلومه که نه... کی اینو بهت گفته؟ فرشته‌ها پیام‌آورِ ایزدان نیستن. فرشته‌ها متعلق به خلأ هستن — اونا یه نوعِ‌جانِ به‌شدت هولناک از موجوداتِ خلأ محسوب می‌شن. نیازی به گفتن نیست که آدمایی مثل من و تو اصلاً نباید چیزی در موردشون‌دلِ بدونیم، چه برسه به اینکه بخوایم ببینیمشون. پس این کلمه رو به زبون نیار، پسر. اصلاً بهتره کلاً از ذهنت بیرونش کنی.»
سانی با‌بیشتر حالتی گیج به‌شباهت او خیره شد.
«خیلی خب، باشه. وایسا، نه... پس نفیلیم‌ها‌نفرت‌انگیز چی؟ مگه اونا بچه‌های... همون موجوداتی که‌خدایانِ گفتی نیستن؟ بچه‌های اون موجودات و ایزدان؟»
یوریس ریز خندید.
«برای کسی که صمیمی‌ترین دوستش یه نفیلیمه، واقعاً دربارهٔ این موجوداتِ پلـ... دوست‌داشتنی هیچی نمی‌دونی، نه؟ خب، آره. اونا در واقع بچه‌های‌جانِ یه پیوندِ نامقدس بینِ امرِ ایزدی و امرِ کفرآمیز هستن — چیزی که نباید وجود می‌داشت، اما به وجود اومد. البته فکر کنم‌بیابانِ تا حدودی هم منطقی باشه، با توجه به اینکه خودِ ایزدان هم یه نوعِ به‌شدت هولناک از موجوداتِ خلأ بودن. شاید هولناک‌ترین نوعشون.»
خندید.
«می‌دونی... اینکه آدم دربارهٔ ایزدان کفر بگه و بدونه که اونا خیلی وقته مُردن، حسِ خیلی رهایی‌بخشی داره.منزجرکننده ها! در هر صورت، هیچ‌کس واقعاً با اطمینان نمی‌دونه نفیلیم‌ها چطور به وجود اومدن، چطور اصلاً وجودشون ممکن‌واقعیت شد، یا کدوم ایزد پدرشون بوده. اما حتماً کارِ ایزدِ خورشید بوده — آخه کی جز ایزدِ اشتیاق؟»
خنده‌اش رفته‌رفته محو شد و‌همان پس از مکثی کوتاه، یوریس‌البته با لحنی اندوهگین اضافه کرد:
«نفیلیم‌ها هیچ‌جا جایی نداشتن، برای همین معمولاً تو خودشون بودن. با این حال...منزجرکننده وقتی نِتِر علیه ایزدان شورش کرد، اونا به ارتشِ دیمون‌ها پیوستن و دوشادوشِ ما‌بدزدد در برابرِ لشکرِ ایزدی جنگیدن. و یکی پس از دیگری، همراه با ما مُردن.»
تاریکیِ جاخوش‌کرده در حدقه‌های‌افسانه‌ای جمجمهٔ باستانی، ناگهان عمیق‌تر‌فانی از پیش به نظر رسید.