چپتر 2379: راهِ برگشتی نیست
0سانی هرگز‌بدنش هیچ جوابی‌کوفته پیدا نکرده بود.
رازِ دیوِ برف حل‌نشده باقی ماند و شک‌ناگهان داشت که هرگز بفهمد آن موجود چه بوده‌راستش و با او و همراهانش چه کرده است.
شاید روزی دوباره در اعماقِ تاریکِ عالمِ سایه با هم روبه‌رو می‌شدند.تکیه اما از آنجا که سانی حتی نمی‌دانست آن دیوِ وهم‌انگیز چه شکلی‌حسابی بوده — یا اصلاً شکلی داشته است یا نه — یکدیگر را نمی‌شناختند.
بنابراین، تنها می‌توانست با این‌متوجه حقیقت که آن پلیدِ مرموز‌دستش مرده بود، خودش را تسلی دهد.
سانی و کای با دلسردی به معبدِ حقیقت برگشتند. کُشنده همچنان بالای ستونِ شیب‌دار به‌دندان‌قروچه‌ای دیوار تکیه داده بود و انگار خواب بود... سانی پیش از این هرگز ندیده بود‌داد سایه‌ای بخوابد، پس حتماً از اتفاقاتِ آن دو روزِ گمشده حسابی از پا درآمده بود.
می‌توانست او را به تاریکیِ پرورندهٔ روحش برگرداند، اما این یعنی‌چقدر تا زمانی که زخم‌هایش کاملاً بهبود نمی‌یافت، نمی‌توانست دوباره احضارش کند.خنده‌داره و این تجملی بود که در آن لحظه از پسش برنمی‌آمد.
هرچه باشد، به احتمالِ زیاد تا صبح سه پیکرِ برفیِ دیگر معبدِ حقیقت را‌انگار محاصره می‌کردند. حالا تنها پنج‌تا از آن‌ها روی صفحه باقی مانده بود: دو جانور،روحش دو اهریمن و خودِ تایرنت. بنابراین، احتمالاً دست‌کم یکی از آن سه پیکر اهریمن بود.
سانی چشمانش را بست؛ناگهان ناگهان متوجه شد بدنش‌کوفته چقدر کوفته و لت‌وپاره است.
یک دستش‌بدنش را گم‌کوفته کرده بود، لعنتی...
خب، راستش دیگر گمش نکرده‌پیکر بود. دستش را پیدا کرده‌بدنش بود، فقط به بدنش وصل نبود.
«...کمی خنده‌داره.»
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد و ردایِ یشمی و دستِ جایگزینی را که از سایه‌ها‌گمش پدید آورده بود، مرخص کرد. سپس دستِ قطع‌شده را روی بُریدهٔ له‌وپاره‌اش فشار‌پدید داد و زیرلب ناسزا گفت؛ تمامِ تمرکزش را روی مهارِ جریانِ خونش گذاشته بود.
کای با‌بدنش حالتی عجیب‌کوفته نگاهش کرد.
«داری چه‌کار می‌کنی؟»
سانی نگاهی به‌دلسردی او انداخت و‌کُشنده لبخندِ شومی زد.
«دارم سعی‌چشمانش می‌کنم یه‌ناگهان دستِ تازه دربیارم.»
در حقیقت، حتی برخی از قدیس‌ها هم می‌توانستند اعضای قطع‌شدهٔ بدنشان را دوباره رشد دهند — فقط‌ردایِ زمانِ زیادی می‌برد. مطلق‌ها از این هم سرسخت‌تر بودند، اما سانی طبیعتاً شناختِ زیادی از اینکه چقدر‌تمامِ طول می‌کشد تا یک فرمانروا عضوی را دوباره رشد دهد، نداشت... به‌سادگی هیچ داده‌ای در این باره نبود.
او به لطفِ بافتِ خون بسیار سریع‌تر از بیشترِ افراد‌بدنش بهبود می‌یافت، اما با این حال، پیوند زدنِ دستِ قطع‌شده زمانِ‌کمی بسیار کمتری نسبت به پرورشِ یک دستِ کاملاً جدید تلف می‌کرد.
به‌علاوه... به دست‌هایش وابسته بود.برگشتند آن‌ها چیزهای زیادی را با‌شیب‌دار او از سر گذرانده بودند.
«می‌دونی، برای آشپزی به‌ناگهان هر دو دستم نیاز‌کوفته دارم. همین‌طور برای... کارهای دیگه...»
تلاشش برای‌بدنش عوض کردنِ‌کوفته حال‌وهوا بی‌نتیجه ماند.
پس از آن،دست‌کم سانی و کای‌چشمانش تا مدتی حرفی نزدند.
هر دو دلسرد بودند. شاید از نبرد جان به در برده بودند، اما به‌انگار خاطرِ مهارت یا تلاششان نبود. حتی به خاطرِ شانس هم نبود... هیچ توضیحی برای‌روحش اینکه چرا هنوز زنده بودند وجود نداشت، و این یعنی فقط تصادفی زنده مانده بودند.
سرانجام، کای آهی کشید.
«نمی‌دونم چرا تعجب کردم.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«منظورت چیه؟»
کای کمی مکث‌بست کرد و بعد‌بدنش لبخندِ محوی زد.
«فکر کنم به خاطرِ تو و نفیسه. شما دوتا عادت دارین غیرممکن رو عادی جلوه‌دندان‌قروچه‌ای بدین. شما فراتر از منطق قدرتمندین و طرزِ فکرِ جفتتون هم فراتر از منطقه. برای‌داد همین، بعضی وقت‌ها راحت می‌شه فراموش کرد که کارهایی که می‌کنین منطقی نیستن. اصلاً عادی نیستن.»
سر تکان داد.
«شکست دادنِ یه ایزد عادی نیست. در واقع، حتی تلاش برای جنگیدن با یه ایزد کاملاً غیرمنطقیه — مخصوصاً یه ایزدِ باستانی، بدخواه و فاسد‌شده. با این‌پرورندهٔ حال، از وقتی واردِ این عالمِ عجیب شدیم، داریم همین کار رو می‌کنیم، مگه نه؟ تازه فقط این نیست، ما حتی تونستیم چند تا از این ایزدانِ‌پنج‌تا سقوط‌کرده رو بکشیم. تو انگار خیلی راحت باهاش کنار اومدی، برای همین یه جایی به خودم اومدم و دیدم فکر می‌کنم اوضاع باید همین‌طوری باشه. اما سانی...»
کای چند لحظه‌بست ساکت ماند، بعد با‌چقدر اخمی کمرنگ نگاهش کرد.
«این‌طوری نیست. هرچقدر هم که قوی باشیم، این موجودات هنوز نفرین‌شده هستن. اونا ایزدانِ‌خنده‌داره سابقن... اونا واقعاً موجوداتِ توی افسانه‌ها هستن. از اون افسانه‌های وحشتناک و مورمورکننده. پس نباید‌فشار وقتی همچین اتفاقی افتاد تعجب می‌کردم. راستش، معجزه‌ست که همچین چیزی زودتر اتفاق نیفتاده بود.»
سانی اخم‌احتمالاً کرد؛ کاملاً نمی‌دانست‌پیکر چه جوابی بدهد.
«می‌خوای بگی من بی‌احتیاطم؟»
کای سر تکان داد.
«نه... نه دقیقاً. بی‌احتیاط بودن یعنی بین امنیت و خطر حقِ انتخاب‌نبود داشته باشی، و ما واقعاً حقِ انتخابی نداشتیم، مگه نه؟ این‌طور نیست‌مرخص که اگه این‌جا توی این مکانِ نفرین‌شده یه جا می‌نشستیم، نفرین‌شدگان سراغمون نمی‌اومدن.»
آهی کشید.
«چیزی که می‌خوام بگم اینه که، شاید، روبه‌رو شدن با اون دیوِ برف یه شانسِ بزرگ بود. بهمون یادآوری کرد که موجوداتی مثل‌گمشده اون خیلی از سطحِ ما بالاترن... اون‌قدر که حتی نمی‌تونیم درکشون کنیم، چه برسه به اینکه حریفشون بشیم. خب، حداقل بعضی‌هاشون رو. هر دشمنی‌صبح که باهاش روبه‌رو می‌شیم می‌تونه آخرین دشمنمون باشه. و می‌دونی چیه؟ ما تونستیم این یادآوری رو بدون اینکه بمیریم دریافت کنیم. این چیزِ خوبیه.»
سانی مدتی او را‌ناگهان برانداز کرد و بعد‌کوفته آهسته سر تکان داد.
کای حق داشت. سانی در رویارویی با موجوداتِ کابوسِ اعظم خوب عمل کرده‌کمی بود، برای همین فکر می‌کرد حالا که یک مطلق است، جنگیدن با نفرین‌شدگان تفاوتِ‌بُریدهٔ چندانی نخواهد داشت. اما در واقع، تک‌تکِ آن‌ها حریفانی بودند که نمی‌توانست دست‌کم بگیرد.
در واقع، شانس آورده بود که با هیچ‌کدام از پلیدهای اعظمِ واقعاً خطرناک روبه‌رو نشده بود، احتمالاً به این‌وصل دلیل که بیشترِ آن‌هایی که کشته بود از جنگل‌های گورِ خدا می‌آمدند. در عالمِ رؤیا، آن‌ها نسبتاً جوان‌تر بودند و‌زیرلب به اندازهٔ آن وحشت‌های عظیمی که از زمانِ جنگِ شوم در گستره‌های هولناکِ آن پرسه می‌زدند، شوم و خبیث نبودند.
و تا جایی که به‌برگشتند بدخواهی مربوط می‌شد، موجوداتِ کابوسِ نفرین‌شده‌دیوار در سطحِ کاملاً متفاوتی قرار داشتند.
کای آهی کشید.
«این رو‌بدنش هم فهمیدم... که‌لت‌وپاره تو حق داشتی.»
سانی با‌احتمالاً پرسشی خاموش‌یکی نگاهش کرد.
کای لحظه‌ای ساکت‌دلسردی ماند و بعد‌کُشنده با لحنی جدی گفت:
«قبل از اینکه همهٔ اینا شروع بشه، بهم گفتی که دو تا مطلق نمی‌تونن از بشریت محافظت کنن، و اینکه مقدس شدن تنها راه برای تو و نفیسه. شما دو تا‌بُریدهٔ به نظرم اون‌قدر قدرتمند و دست‌نیافتنی می‌اومدین... که من این حرفت رو اون‌قدرها جدی نگرفتم. اما الان می‌بینم که حق با تو بود. نفرین‌شدگان همین الانش این‌قدر ترسناکن، و حتی نمی‌خوام‌اعضای تصور کنم موجوداتِ کابوسِ نامقدس چه کارایی می‌تونن بکنن. مطمئن نیستم که اصلاً بتونم تصور کنم. پس واقعاً فقط یه راه وجود داره — رو به جلو. چه بخوایم چه نخوایم.»
سانی کمی به‌چقدر او خیره ماند؛دستش حالتِ چهره‌اش ناخوانا بود.
یه یادآوری، هان؟
سپس، چهره در‌دلسردی هم کشید و با‌همچنان صدای بلندی ناسزا گفت.
کای جا خورد.
«اوه... ببخشید. زیادی تند رفتم؟»
سانی دندان به‌دست‌کم هم سایید و‌چشمانش سر تکان داد.
«نه، فقط... فکر‌دلسردی کنم عصب‌هام دارن دوباره‌همچنان به هم وصل می‌شن...»
ناگهان می‌توانست‌چشمانش دوباره بازوی قطع‌شده‌اش‌متوجه را حس کند...
و با اینکه پیوندِ‌کوفته دوباره با آن حسِ فوق‌العاده‌ای‌گمش داشت، دردش هم وحشتناک بود.