چپتر 2860: پشت تخت پادشاهی
0در جایی دوردست،انسانی کاسی در راهروهای‌پرسه برجِ عاج قدم می‌زد.
حالا که نفیس و سانی نبودند، پاگودای بزرگ خالی به‌تهدیدی نظر می‌رسید. بیشترِ آتش‌بانان هم رفته بودند؛ اعزام شده بودند‌پادشاهیِ تا آتش‌های بی‌شماری را که داشت بشریت را می‌بلعید خاموش کنند.
دست‌کم رین اینجا بود... هرچند این زنِ جوان بیشترِ وقتش را به‌شریک مراقبه می‌گذراند و سخت در تلاش بود تا عروجش را رقم بزند. بنابراین،جهانی کاسی اغلب حس می‌کرد تنها کسی است که در جزیرهٔ عاج باقی مانده.
تنها کسی‌پرنده که در‌ذهنش دنیا باقی مانده.
البته، تنها جسمش بود که در این جزیرهٔ پرنده باقی مانده بود.افسارگسیخته در این میان، ذهنش تمامِ دنیا را در بر می‌گرفت و در‌مراتب حواسِ افرادِ بی‌شماری در سراسرِ قلمروِ انسان شریک می‌شد. شاهدِ حالشان بود.
همچنین در هر لحظه داشت با ده‌ها نفر ارتباط برقرار می‌کرد.مراتب هر چه باشد، بشریت در چنگالِ بحرانی جهانی گرفتار بود و‌جاودان از اینکه از هر سو محاصره شده بود، به خود می‌لرزید.
شمارِ روزافزونِ دروازه‌های کابوس و امواجِ پلیدهایی که از آن‌ها بیرون می‌ریختند، همچنان داشتند جهانِ بیداری‌همچنین را می‌بلعیدند. در عالمِ رؤیا، دسته‌های موجوداتِ کابوس که از بوی ارواحِ انسانی دیوانه شده بودند، در‌دروازه‌های حاشیهٔ قلمروِ انسان پرسه می‌زدند. طاعونِ آستریون مثلِ آتشِ افسارگسیخته پخش می‌شد و آرام‌آرام همه‌چیز را می‌بلعید.
و بدتر از همه، پادشاهِ هیچ از شمال‌افرادِ به قلمروِ انسان یورش برده بود و تهدیدی‌همچنین به مراتب هولناک‌تر از رؤیازاد ایجاد کرده بود.
کاسی تنها یک قدیس بود، اما در این لحظه، نمایندهٔ تختِ پادشاهیِ‌افسارگسیخته شعلهٔ جاودان به شمار می‌رفت. او جانشینِ فرمانروای بشریت بود و از‌مراتب این رو، وظیفه داشت قلمروِ انسان را از میانِ این مصیبت‌ها عبور دهد...
یا دست‌کم تلاشش را بکند.
کارهای بسیار زیادی برای انجام دادن داشت، هماهنگی‌های بی‌شماری‌سراسرِ باید انجام می‌داد و چیزهای فراوانی بود که باید‌ده‌ها می‌دید، درک می‌کرد و به تناسبِ آن‌ها واکنش نشان می‌داد.
رگباری از صداها‌میان در سرِ کاسی می‌پیچید‌حواسِ که همگی راهنمایی می‌خواستند.
طاقت‌فرسا بود، اما او با نظم و روشمندی به تک‌تکشان‌مثلِ پاسخ می‌داد، اطلاعاتِ لازم را فراهم می‌کرد، تصمیماتِ بی‌شماری می‌گرفت و‌یورش دستور می‌داد. از دلِ اقیانوسِ خروشانِ هرج‌ومرج، ظاهری از نظم می‌آفرید.
[لشکرکشی تمام شده است، فرمانده. باید اردوگاهِ خطِ مقدمِ هیئتِ اعزامی را رها کنید و نیروهایتان‌قدیس را عقب بکشید. به سمتِ غرب عقب‌نشینی کنید، سپس با تمامِ سرعت به سوی کوه‌های سیاه‌تلاشش در شمال پیش بروید تا پادگان‌های محلی را تقویت کنید. سرعت از هر چیزی مهم‌تر است...]
[در آیندهٔ قابل‌پیش‌بینی هیچ نیروی کمکی در دسترس نخواهد بود. باید منعِ عبورومرورِ سفت‌وسختی برقرار کنید‌همچنین و شهر را به حالتِ حکومتِ نظامی درآورید، مناطقِ حاشیه‌ای را تخلیه کنید و تمامِ نیروها‌روزافزونِ را برای محافظت از هستهٔ شهر انتقال دهید. اطمینان حاصل کنید که بخشنامه‌های ویژه موبه‌مو رعایت می‌شوند...]
[این ماه هیچ محمولهٔ آذوقه‌ای در کار نخواهد بود و شاید ماهِ آینده هم همین‌طور باشد. تنها امیدِ شما برای جلوگیری از‌باشد قحطیِ دسته‌جمعی این است که غذا را جیره‌بندی کنید و هم‌زمان گروه‌های شکاری بفرستید تا موجوداتِ کابوس را بکشند و سلاخی کنند.می‌بلعیدند از بودجهٔ اضطراری استفاده کنید تا پاداشِ بیدارشدگانِ مستقل را برای اهدای موادِ به‌دست‌آمده دو برابر کنید، به شرطِ آنکه خوراکی باشند...]
[تمامِ مهندسانِ بیدارشده را بی‌درنگ به شمال منتقل کنید. استحکاماتِ فعلی برای آنچه‌پخش در پیش است به‌هیچ‌وجه کافی نیست، پس باید در عرضِ چند روز خطِ دفاعیِ‌ایجاد مستحکمی بسازیم — حداکثر دو هفته. از میانِ کهنه‌کارانِ لشکرکشیِ جنوب متخصص استخدام کنید...]
[باید عجله کنی، کای. می‌توانی دژ را فدا کنی، دریاچهٔ اشک‌مراتب را هم می‌توانی فدا کنی — اما مردم در اولویت‌اند. تا زمانی‌شمار که مردم زنده بمانند، هرچه ویران شود را می‌توانیم از نو بسازیم.]
موردرت پیش‌تر دوزخِ شیشه‌ای را گرفته بود. گورِ خدا عملاً از دست رفته بود. او قصد نداشت به قلبِ زاغ‌ارتباط حمله کند — دست‌کم نه هنوز — چون دفاعِ شهر بیش از حد نیرومند بود. هرکس که بر کاخِ یشم‌همچنان فرمان می‌راند، می‌توانست آتشفشان‌ها را بیدار کند و هر کسی را که می‌خواست از شمال به شهر حمله کند، خاکستر کند.
با این حال، تمامِ مناطقِ دیگرِ هم‌مرز با کوه‌های تهی محکوم به سقوط‌می‌شد بودند. جت پیش‌تر پناهگاه را تخلیه کرده بود، اما باید از دریاچهٔ اشک دفاع‌اینکه می‌شد تا شهروندانش بتوانند به قلبِ زاغ و دیگر شهرهای قلمروِ پیشینِ سرود بگریزند.
هم‌زمان، در شرق، تمامِ دژهای شمالِ کوه‌های سیاه باید رها می‌شدند — صرفاً چون به‌اندازهٔ کافی قابل‌دفاع نبودند و زمانی‌شمال برای ایجادِ خطِ دفاعیِ مستحکم در هیچ منطقه‌ای از آنجا وجود نداشت. بنابراین، کاسی باید برای توقفِ پیشرویِ موردرت در‌وظیفه کوه‌های سیاه تدابیری می‌اندیشید، و به همین دلیل بود که تمامِ نیروهای در دسترس را بسیج می‌کرد و به شمال می‌فرستاد.
...و در تمامِ این مدت، آستریون‌هیچ همچنان به گسترشِ طاعونش ادامه می‌داد و‌رؤیازاد حالا حتی قدیس‌ها را هم دربند می‌کرد.
نفیس، سانی... باید عجله کنید.
کاسی چهره در هم کشید و شقیقه‌هایش‌حواسِ را مالید؛ از آشوبِ دیوانه‌وارِ حواس و‌شاهدِ دیدگاه‌هایی که تجربه می‌کرد، گیج شده بود.
ذهنِ متعالیِ او بسیار نیرومندتر از ذهنِ هر انسانِ عادی بود. نه، در واقع، او حتی‌بدتر در میانِ قدیس‌ها هم بی‌نظیر بود... اما همچنان انسانی فانی بیش نبود. این‌طور به خود فشار‌تختِ آوردن طاقت‌فرسا بود، و با این حال، پیش از این هم به حدِ توانش رسیده بود.
گاهی حس می‌کرد ذهنش‌همه زیرِ بارِ این‌همه یاد خرد‌برده می‌شود. اما هرگز چنین نشد.
دست‌کم تا‌پرنده الان خرد‌ذهنش نشده بود.
کاسی همان‌طور که‌میان به راهش ادامه می‌داد،حواسِ پیام‌های ذهنیِ بی‌شماری می‌فرستاد.
[سیصد کیلومتر به سمتِ غرب عقب‌نشینی‌پرسه کنید و اردوگاهِ تازه‌ای بسازید. نیروهای خاندانِ‌پخش سپرِ گلسرخ آنجا به سربازانتان ملحق می‌شوند.]
[بله، آتش‌بانان اطلاعات را دریافت کرده‌اند. دسته‌ای‌شمال از پیش برای مهارِ دروازهٔ در حالِ ظهور‌کرده به راه افتاده است. به‌موقع به آنجا می‌رسند.]
[محصولات را بسوزانید. از دست دادنِ آخرین برداشت‌افرادِ یک شکست خواهد بود، اما اگر این گیاهان از‌لحظه کنترلِ ما خارج شوند، خسارتش بسیار وحشتناک‌تر خواهد بود.]
[اجازه دارید غیرنظامیان‌میان را مسلح کنید.می‌گرفت مسئولیتش با من.]
[این ارادهٔ شعلهٔ جاودان است.حاشیهٔ بانو نفیس هر زمان که‌مثلِ لازم بداند واردِ عمل می‌شود.]
کاسی تلوتلو خورد.
تمامِ این دیدگاه‌ها باعث می‌شد آگاه ماندن از بدنِ‌سراسرِ خودش دشوار شود. چشمِ نداشته‌اش با دردی مبهم نبض‌ده‌ها می‌زد و بدونِ رقصندهٔ خاموش روی کمربندش احساسِ ناراحتی می‌کرد.
اما، با این حال...
پیروز می‌شویم،
کاسی با تمامِ وجود‌همه به این باور داشت.یورش مجبور بود باور داشته باشد.
فقط مطمئن نبود برای‌ذهنش رسیدن به این پیروزی‌افرادِ چه چیزهایی باید فدا می‌شد...