چپتر 2860: پشت تخت پادشاهی

در جایی دوردست،‌مثلِ​ کاسی در راهروهای‌پخش​ برجِ عاج قدم می‌زد.

حالا که نفیس و سانی نبودند، پاگودای بزرگ خالی به‌میان​ نظر می‌رسید. بیشترِ آتش‌بانان هم رفته بودند؛ اعزام شده بودند‌می‌شد​ تا آتش‌های بی‌شماری را که داشت بشریت را می‌بلعید خاموش کنند.

دست‌کم رین اینجا بود... هرچند این زنِ جوان بیشترِ وقتش را به‌همه‌چیز​ مراقبه می‌گذراند و سخت در تلاش بود تا عروجش را رقم بزند. بنابراین،‌کرده​ کاسی اغلب حس می‌کرد تنها کسی است که در جزیرهٔ عاج باقی مانده.

تنها کسی‌هیچ​ که در‌یورش​ دنیا باقی مانده.

البته، تنها جسمش بود که در این جزیرهٔ پرنده باقی مانده بود.‌هیچ​ در این میان، ذهنش تمامِ دنیا را در بر می‌گرفت و در‌نمایندهٔ​ حواسِ افرادِ بی‌شماری در سراسرِ قلمروِ انسان شریک می‌شد. شاهدِ حالشان بود.

همچنین در هر لحظه داشت با ده‌ها نفر ارتباط برقرار می‌کرد.‌ذهنش​ هر چه باشد، بشریت در چنگالِ بحرانی جهانی گرفتار بود و‌حالشان​ از اینکه از هر سو محاصره شده بود، به خود می‌لرزید.

شمارِ روزافزونِ دروازه‌های کابوس و امواجِ پلیدهایی که از آن‌ها بیرون می‌ریختند، همچنان داشتند جهانِ بیداری‌هیچ​ را می‌بلعیدند. در عالمِ رؤیا، دسته‌های موجوداتِ کابوس که از بوی ارواحِ انسانی دیوانه شده بودند، در‌شمار​ حاشیهٔ قلمروِ انسان پرسه می‌زدند. طاعونِ آستریون مثلِ آتشِ افسارگسیخته پخش می‌شد و آرام‌آرام همه‌چیز را می‌بلعید.

و بدتر از همه، پادشاهِ هیچ از شمال‌هولناک‌تر​ به قلمروِ انسان یورش برده بود و تهدیدی‌پادشاهیِ​ به مراتب هولناک‌تر از رؤیازاد ایجاد کرده بود.

کاسی تنها یک قدیس بود، اما در این لحظه، نمایندهٔ تختِ پادشاهیِ‌هیچ​ شعلهٔ جاودان به شمار می‌رفت. او جانشینِ فرمانروای بشریت بود و از‌نمایندهٔ​ این رو، وظیفه داشت قلمروِ انسان را از میانِ این مصیبت‌ها عبور دهد...

یا دست‌کم تلاشش را بکند.

کارهای بسیار زیادی برای انجام دادن داشت، هماهنگی‌های بی‌شماری‌افسارگسیخته​ باید انجام می‌داد و چیزهای فراوانی بود که باید‌یورش​ می‌دید، درک می‌کرد و به تناسبِ آن‌ها واکنش نشان می‌داد.

رگباری از صداها‌شمال​ در سرِ کاسی می‌پیچید‌مراتب​ که همگی راهنمایی می‌خواستند.

طاقت‌فرسا بود، اما او با نظم و روشمندی به تک‌تکشان‌همه​ پاسخ می‌داد، اطلاعاتِ لازم را فراهم می‌کرد، تصمیماتِ بی‌شماری می‌گرفت و‌کرده​ دستور می‌داد. از دلِ اقیانوسِ خروشانِ هرج‌ومرج، ظاهری از نظم می‌آفرید.

[لشکرکشی تمام شده است، فرمانده. باید اردوگاهِ خطِ مقدمِ هیئتِ اعزامی را رها کنید و نیروهایتان‌سراسرِ​ را عقب بکشید. به سمتِ غرب عقب‌نشینی کنید، سپس با تمامِ سرعت به سوی کوه‌های سیاه‌جهانی​ در شمال پیش بروید تا پادگان‌های محلی را تقویت کنید. سرعت از هر چیزی مهم‌تر است...]

[در آیندهٔ قابل‌پیش‌بینی هیچ نیروی کمکی در دسترس نخواهد بود. باید منعِ عبورومرورِ سفت‌وسختی برقرار کنید‌هیچ​ و شهر را به حالتِ حکومتِ نظامی درآورید، مناطقِ حاشیه‌ای را تخلیه کنید و تمامِ نیروها‌جاودان​ را برای محافظت از هستهٔ شهر انتقال دهید. اطمینان حاصل کنید که بخشنامه‌های ویژه موبه‌مو رعایت می‌شوند...]

[این ماه هیچ محمولهٔ آذوقه‌ای در کار نخواهد بود و شاید ماهِ آینده هم همین‌طور باشد. تنها امیدِ شما برای جلوگیری از‌فرمانروای​ قحطیِ دسته‌جمعی این است که غذا را جیره‌بندی کنید و هم‌زمان گروه‌های شکاری بفرستید تا موجوداتِ کابوس را بکشند و سلاخی کنند.‌واکنش​ از بودجهٔ اضطراری استفاده کنید تا پاداشِ بیدارشدگانِ مستقل را برای اهدای موادِ به‌دست‌آمده دو برابر کنید، به شرطِ آنکه خوراکی باشند...]

[تمامِ مهندسانِ بیدارشده را بی‌درنگ به شمال منتقل کنید. استحکاماتِ فعلی برای آنچه‌شمال​ در پیش است به‌هیچ‌وجه کافی نیست، پس باید در عرضِ چند روز خطِ دفاعیِ‌شعلهٔ​ مستحکمی بسازیم — حداکثر دو هفته. از میانِ کهنه‌کارانِ لشکرکشیِ جنوب متخصص استخدام کنید...]

[باید عجله کنی، کای. می‌توانی دژ را فدا کنی، دریاچهٔ اشک‌ذهنش​ را هم می‌توانی فدا کنی — اما مردم در اولویت‌اند. تا زمانی‌همچنین​ که مردم زنده بمانند، هرچه ویران شود را می‌توانیم از نو بسازیم.]

موردرت پیش‌تر دوزخِ شیشه‌ای را گرفته بود. گورِ خدا عملاً از دست رفته بود. او قصد نداشت به قلبِ زاغ‌تهدیدی​ حمله کند — دست‌کم نه هنوز — چون دفاعِ شهر بیش از حد نیرومند بود. هرکس که بر کاخِ یشم‌عبور​ فرمان می‌راند، می‌توانست آتشفشان‌ها را بیدار کند و هر کسی را که می‌خواست از شمال به شهر حمله کند، خاکستر کند.

با این حال، تمامِ مناطقِ دیگرِ هم‌مرز با کوه‌های تهی محکوم به سقوط‌اما​ بودند. جت پیش‌تر پناهگاه را تخلیه کرده بود، اما باید از دریاچهٔ اشک دفاع‌دهد​ می‌شد تا شهروندانش بتوانند به قلبِ زاغ و دیگر شهرهای قلمروِ پیشینِ سرود بگریزند.

هم‌زمان، در شرق، تمامِ دژهای شمالِ کوه‌های سیاه باید رها می‌شدند — صرفاً چون به‌اندازهٔ کافی قابل‌دفاع نبودند و زمانی‌ایجاد​ برای ایجادِ خطِ دفاعیِ مستحکم در هیچ منطقه‌ای از آنجا وجود نداشت. بنابراین، کاسی باید برای توقفِ پیشرویِ موردرت در‌کارهای​ کوه‌های سیاه تدابیری می‌اندیشید، و به همین دلیل بود که تمامِ نیروهای در دسترس را بسیج می‌کرد و به شمال می‌فرستاد.

...و در تمامِ این مدت، آستریون‌دنیا​ همچنان به گسترشِ طاعونش ادامه می‌داد و‌می‌گرفت​ حالا حتی قدیس‌ها را هم دربند می‌کرد.

نفیس، سانی... باید عجله کنید.

کاسی چهره در هم کشید و شقیقه‌هایش‌مراتب​ را مالید؛ از آشوبِ دیوانه‌وارِ حواس و‌نمایندهٔ​ دیدگاه‌هایی که تجربه می‌کرد، گیج شده بود.

ذهنِ متعالیِ او بسیار نیرومندتر از ذهنِ هر انسانِ عادی بود. نه، در واقع، او حتی‌تهدیدی​ در میانِ قدیس‌ها هم بی‌نظیر بود... اما همچنان انسانی فانی بیش نبود. این‌طور به خود فشار‌فرمانروای​ آوردن طاقت‌فرسا بود، و با این حال، پیش از این هم به حدِ توانش رسیده بود.

گاهی حس می‌کرد ذهنش‌باقی​ زیرِ بارِ این‌همه یاد خرد‌پرنده​ می‌شود. اما هرگز چنین نشد.

دست‌کم تا‌حاشیهٔ​ الان خرد‌می‌زدند​ نشده بود.

کاسی همان‌طور که‌شمال​ به راهش ادامه می‌داد،‌مراتب​ پیام‌های ذهنیِ بی‌شماری می‌فرستاد.

[سیصد کیلومتر به سمتِ غرب عقب‌نشینی‌پخش​ کنید و اردوگاهِ تازه‌ای بسازید. نیروهای خاندانِ‌شمال​ سپرِ گلسرخ آنجا به سربازانتان ملحق می‌شوند.]

[بله، آتش‌بانان اطلاعات را دریافت کرده‌اند. دسته‌ای‌البته​ از پیش برای مهارِ دروازهٔ در حالِ ظهور‌افرادِ​ به راه افتاده است. به‌موقع به آنجا می‌رسند.]

[محصولات را بسوزانید. از دست دادنِ آخرین برداشت‌آتشِ​ یک شکست خواهد بود، اما اگر این گیاهان از‌شمال​ کنترلِ ما خارج شوند، خسارتش بسیار وحشتناک‌تر خواهد بود.]

[اجازه دارید غیرنظامیان‌شمال​ را مسلح کنید.‌تهدیدی​ مسئولیتش با من.]

[این ارادهٔ شعلهٔ جاودان است.‌افسارگسیخته​ بانو نفیس هر زمان که‌همه​ لازم بداند واردِ عمل می‌شود.]

کاسی تلوتلو خورد.

تمامِ این دیدگاه‌ها باعث می‌شد آگاه ماندن از بدنِ‌افسارگسیخته​ خودش دشوار شود. چشمِ نداشته‌اش با دردی مبهم نبض‌یورش​ می‌زد و بدونِ رقصندهٔ خاموش روی کمربندش احساسِ ناراحتی می‌کرد.

اما، با این حال...

پیروز می‌شویم،

کاسی با تمامِ وجود‌باقی​ به این باور داشت.‌جسمش​ مجبور بود باور داشته باشد.

فقط مطمئن نبود برای‌می‌زدند​ رسیدن به این پیروزی‌آتشِ​ چه چیزهایی باید فدا می‌شد...