چپتر 3073: از تاریکی پرسیدم
0حالا قدیس دسته‌ای از دیوهای مطلقِ زیردست داشت و حتی یک اهریمنِ مطلقِ‌نبود کارآمد به‌عنوان معاونش. نه فقط این، بلکه سایه‌های قدیس‌های آلوده هزاران سال از سکونتگاه‌های‌تسلطش در حال فروپاشی در برابر موجوداتی که در تاریکیِ واقعی می‌زیستند، دفاع کرده بودند.
این خبرِ خوبی برای سانی بود؛ او حس می‌کرد سفرشان به اعماقِ جهانِ زیرین پرماجرا‌سیاه خواهد بود. هرچه باشد تازه واردش شده بودند و همین حالا هم زخم‌های بی‌شماری برداشته بودند...تقلید چه کسی می‌دانست در هفته‌های آینده، با پیشروی در اعماقِ این عالمِ تاریک، چه اتفاقی می‌افتد؟
یک چیز قطعی بود.کاوشِ نبردهای بیشتر، خطرات بیشتر... و‌پیش‌تر زخم‌های بیشتری در راه بود.
با این حال، همه‌چیز هم بد نبود. اشباحِ قدرتمندی برای به چنگ آوردن وجود‌راه داشت و سانی معمولاً زیرِ فشار به پیشرفت‌های چشمگیری می‌رسید. برای مثال، همین الان‌مثال تسلطش بر رقصِ سایه را بیشتر کرده بود و هنوز هم جای پیشرفت داشت.
حالا که نامِ راستینش را پس گرفته بود، این نام برایش حکمِ لنگر را‌اشباحِ داشت. دیگر نباید از گم‌کردنِ خودش می‌ترسید، دست‌کم نه به اندازهٔ قبل، و همین‌رقصِ اجازه می‌داد در کاوشِ رقصِ سایه جسورتر باشد. پیشرفتش تا همین‌جا هم چشمگیر بود.
پیش‌تر در جزیرهٔ آلتیا، وقتی سانی با کمکِ آینهٔ حقیقت [شعلهٔ روح] نفیس را بازتاب داده بود، شعله‌های احضارشده‌نشان بی‌نور و سیاه بودند و ماهیتِ واقعیِ روحش را نشان می‌دادند. اما این بار، خالص و درخشان بودند و‌نیاز ثابت می‌کردند که او روحِ نفیس و جوهرِ قدرتِ آتشینش را تقلید کرده است، نه فقط عملکردِ ظاهری‌اش را.
با توجه به اینکه‌کاوشِ به نور نیاز داشت،چشمگیر این تفاوتِ بسیار مهمی بود.
«با این‌آینده حال، هنوز یه‌تاریک چیزی کم دارم.»
در گذشته، سانی به این باور رسیده بود که گامِ ششمِ رقصِ سایه به‌اشباحِ معنای هدایتِ مفهومِ یک موجود و تغییرِ شکلِ اراده‌اش برای تقلیدِ بی‌نقص از ارادهٔ‌رقصِ آن موجود... یعنی روحِ آن است. اما از آن زمان نظرش تغییر کرده بود.
هدایتِ مفاهیم و خم‌کردنِ اراده هنوز هم بخشِ مهمی از تسلط بر رقصِ سایه به شمار می‌رفت، اما این تنها وسیله‌ای برای رسیدن به هدف بود، نه یک نقطهٔ‌قدرتِ عطف؛ ابزاری بود تا به او در برداشتنِ گامِ بعدی کمک کند، نه اینکه خودش گامِ بعدی باشد. حالا که به گذشته نگاه می‌کرد، باید زودتر متوجهِ این موضوع می‌شد.یعنی در غیر این صورت، گامِ ششمِ رقصِ سایه فقط در برابر ایزدان کاربرد داشت و این با تطبیق‌پذیریِ ذاتیِ سایه‌ها که قرار بود پیروِ همهٔ موجودات باشند، در تضاد بود.
سانی پیش از این همیشه تصویرِ روشنی از رقصِ سایه در ذهن‌وقتی داشت. همین که بر گامِ تازه‌ای مسلط می‌شد، جوهرِ آن برایش آشکار‌سیاه می‌گشت... اما حالا حس می‌کرد جزئیاتِ مهمی را از قلم انداخته است.
گامِ پنجم قرار بود به او اجازه دهد صفت‌های موجوداتِ دیگر را تقلید کند، در حالی که گامِ ششم برای تقلیدِ سرشت‌ها و قدرت‌هایشان بود. سانی این گام‌ها را بدونِ کمکِ‌رقصِ طلسمِ کابوس یاد گرفته بود، برای همین در ذهنش با هم مخلوط و درهم‌تنیده شده بودند. بر گامِ پنجم مسلط شده بود، اما حس می‌کرد هنوز ناقص است؛ سانی می‌توانست برخی از‌آینهٔ صفت‌ها، یا شاید حتی بیشترِ آن‌ها را تقلید کند، اما نه همه را. گامِ ششم تا حدودی خود را به او نشان داده بود، اما هنوز کاملاً بر آن مسلط نشده بود.
سانی می‌توانست سایهٔ قدیس شود، اما نمی‌توانست تاریکیِ‌بیشتر واقعی را مهار کند. می‌توانست سایهٔ نفیس شود،چنگ اما آتشِ او را نه. هنوز چیزی کم داشت...
و داشت به این شک می‌افتاد‌حقیقت که چیزی که کم دارد، تسلط بر‌احضارشده گامِ هفتم و پایانیِ گامِ سایه است.
آن گام باید همان نخی می‌بود که همه‌چیز را به هم پیوند می‌داد‌کمکِ و میراثِ سرشتش را کامل می‌کرد. گام‌های پنجم، ششم و هفتم به‌طرزِ غیرقابل‌توضیحی‌واقعیِ به هم مرتبط به نظر می‌رسیدند، گویی سه بخش از یک کلِ واحد بودند.
با این حال، سانی‌عالمِ اصلاً نمی‌دانست گامِ هفتم‌چیز چه چیزی در بر دارد.
باید بعداً‌تاریک به آن‌می‌افتد فکر می‌کرد.
«ولی بازم‌آلتیا امروز پیشرفتِ‌کمکِ خوبی داشتم.»
سانی آهی کشید.
پیرامونش، سکونتگاهِ ویرانِ قدیس‌های سنگی غرق در سکوت بود. سانی و نفیس پس از آن نبردِ نفس‌گیر استراحت‌قدرتمندی کرده بودند، در حالی که قدیس آن زمان را صرفِ رسیدگی به بقایای هم‌نوعانِ کشته‌شده‌اش کرده بود. حالا‌نامِ وقتِ آن بود که به سفرشان ادامه دهند. اما پیش از آن، یک کارِ دیگر باقی مانده بود.
سانی و نفیس به سمتِ ستونِ سنگیِ بلندی که وسطِ میدان قرار داشت، رفتند. میدان با خاک یکسان‌وجود شده بود، اما ستونِ سیاه همچنان پابرجا ایستاده بود؛ دست‌نخورده و بی‌گزند از آن نبردِ درنده‌خویانه. آنجا، روی‌نام سطحش، بافتی از رون‌ها که به‌طرزِ عجیبی آشنا به نظر می‌رسید، در دلِ سنگِ باستانی حک شده بود.
با نزدیک‌تر شدنشان و وقتی درخششِ نفیس رون‌ها را روشن کرد، سانی بالاخره فهمید آن حسِ‌ماهیتِ غریبِ آشنایی از کجا نشئت می‌گرفت. آن‌ها شبیه رون‌هایی بودند که روی دیوارهای برجِ آبنوس حک‌است شده بودند — همان‌هایی که به نظر می‌رسید نِتِر با ناخنش روی سطحِ سنگِ خردناپذیر کنده است.
ستونِ سنگی که در دلِ‌جسورتر سکونتگاهِ ویران ایستاده بود، دست‌نوشتهٔ‌جزیرهٔ دیمونِ انتخاب را بر خود داشت.
سانی سرش را بلند کرد و مشغولِ‌می‌افتد بررسیِ رون‌ها شد، در این فکر که نِتِر‌همه‌چیز چه پیامی از خود به جا گذاشته است.
چیزی که دید... غافلگیرش کرد.
«عجب.»
متنِ رون‌ها این بود:
[هنگامِ پیمودنِ راه‌هایی که سایه‌ها در آن قدم می‌گذارند، به سرزمینی دلگیر و خالی رسیدم. عالمی بود تهی از حیات، متروک و بی‌نور.
آنجا تاریکی حاکم بود.
از تاریکی پرسیدم،
«مرگ چیست؟»
تاریکی پاسخ داد،
«آرامش.»
«مرگ همه‌چیز را می‌بلعد، همه‌چیز را در آغوش می‌کشد. برای همه آرامش می‌آورد. مرگ موهبت است.»
آنگاه خندیدم، به تختِ عقیقی‌اش نگریستم و به تاریکی گفتم،
«دروغ است!»
چرا که چنین نبود.
«مرگ همه‌چیز را می‌بلعد؟ برای همه آرامش می‌آورد؟ اما لطفش از من دریغ شده است.»
تاریکی آهی کشید.
صدایش همچون حسرت توخالی بود. به من گفت،
«حتی ایزدان نیز گناه را می‌شناسند.»
«همه‌چیز نقصی دارد، و مرگ نیز. مرا ببخش، فرزندم...»
گویی تاریکی به حالم دل می‌سوزاند.
آنگاه به مرگ نگریستم، در سرزمینِ دلگیرش.
من نیز به حالش دل سوزاندم.
مرگ همه‌چیز را می‌بلعید، برای همه آرامش می‌آورد. اما چه کسی می‌توانست مرگ را ببلعد؟
«پس آیا ما شبیهِ هم هستیم، ای ایزدِ آرامش؟»
تاریکی سخنی نگفت.
پس صدایم را بلند کردم.
«اگر کسی به حالِ مرگ دل نمی‌سوزاند، من می‌سوزانم. اگر مرگ مرا پس می‌زند، من او را پس نمی‌زنم. من قدرتمند و پهناور خواهم شد، بسیار عظیم‌تر از عالمِ بی‌نورِ تو. و آنگاه، روزی، خواهم آمد تا تو را ببلعم، ای مرگ.»
«این انتخابِ من است.»]
سانی با‌تاریک حالتی متفکرانه به‌چیز رون‌ها خیره ماند.
«چی؟»
آیا این شعری‌می‌داد دربارهٔ مرگ بود؟پیشرفتش قصیده‌ای برای تاریکی؟
نه...
این ثبتِ گفتگویی‌اتفاقی میانِ دیمونِ سرنوشت‌قطعی و مرگ بود...
میانِ شاهزادهٔ‌آلتیا جهانِ زیرین‌کمکِ و ایزدِ سایه.