چپتر 3122: میدانِ بی‌شرافتی
0مدتی طول کشید تا افی از میدانِ کشتار بگذرد. پشتِ سرش، دروازه‌های‌احساس شهر باز مانده بود، گویی فاتحان را دعوت می‌کرد تا بیایند و‌آسیب‌پذیر جایزه‌شان را بگیرند. سربازانِ سپاهِ فولاد البته متوجهِ این حرکتِ غیرعادی شدند.
آن‌ها نیز پیکری تنها را‌ترتیب دیدند که از میانِ پهنهٔ سیاه‌آزاراکس و گِل‌آلودِ غرق در خون می‌گذشت.
زمانی که افی به اردوگاهِ ارتشِ فاتح رسید، از‌آموخته قبل گروهی برای استقبال منتظرش بودند. او که احساساتش را‌جنگجویانِ پشتِ چهره‌ای آرام پنهان کرده بود، به اطراف نگاه کرد.
وضعیتِ سپاهِ فولاد بسیار بهتر از مدافعانِ شهر بود‌وسیع که حالا شبیه به اجسادِ متحرک به نظر می‌رسیدند.نداده با این حال... جنگجویانش هم چندان حال‌وروزِ خوشی نداشتند.
مهم نبود تعدادشان چقدر است یا قدرتِ سپاهِ فاتح تا چه حد ترسناک است. این افراد تقریباً دو‌قدرتمند سال بود که اینجا، زیرِ دیوارهای این شهرِ زمانی آرام، گیر افتاده بودند. تلفاتی که متحمل شده بودند‌سازد بسیار بیشتر از خساراتِ مدافعانِ شهر بود — رقمی واقعاً وحشتناک، تا جایی که شمارشِ کشته‌شدگان غیرممکن بود.
و به این ترتیب، وحشت را آموخته بودند. حتی با وجودِ اینکه آزاراکس‌می‌داد به آن‌ها اعتمادبه‌نفس می‌داد و پیروزیِ نهایی‌شان قطعی بود، جنگجویانِ طاعونِ فولاد با‌تلفات نگاه به دیوارهای دوردستِ شهر بی‌اختیار ترسی عمیق و نافذ را احساس می‌کردند.
تلفات تنها مشکلشان هم نبود.
امپراتوریِ آزاراکسِ قدرتمند وسیع و نیرومند بود، اما در عین حال جوان و آسیب‌پذیر هم بود. فتوحاتِ بی‌پایانش‌نداده به او فرصتی نداده بود تا حاکمیتش را تثبیت کند و سرزمین‌های فتح‌شده را به‌درستی یکپارچه سازد و‌سرپا پایه و اساسِ مشترکی از فرهنگ، قوانین و منافعِ اقتصادی بنا کند که امپراتوری‌ها را سرپا نگه می‌داشت.
بنابراین، هرچه فتوحاتش بیشتر متوقف می‌شد و‌دوردستِ هرچه بیشتر در آوردنِ غنائمِ تازه برای‌تلفات تغذیهٔ امپراتوری‌اش ناکام می‌ماند، تنش‌های داخلی بیشتر می‌شد.
دو سالِ بی‌ثمر زیرِ دیوارهای یک دولت‌شهرِ ضعیف و منفرد سپری شده بود...می‌داد مناطقِ مختلفِ امپراتوریِ فولاد از همین حالا داشتند به سمتِ آشوب و ناآرامی کشیده‌مشکلشان می‌شدند. در این میان، ژنرال‌هایش نگرانِ سرنوشتِ خانواده‌ها و خاندان‌های اشرافی‌شان در وطن بودند.
در نتیجه، نه‌تنها سربازان بی‌قرار می‌شدند، بلکه زنجیره‌های تأمینی که سپاهِ بزرگ و سیری‌ناپذیر را سرپا نگه می‌داشت‌قطعی نیز تحتِ فشار قرار گرفته بود. تغذیهٔ اقیانوسِ بی‌پایانِ سربازان به مقدارِ غیرقابل‌تصوری آذوقه نیاز داشت — با‌عین وضعیتِ ناپایدار در پشتِ جبهه، برطرف کردنِ نیازهای روزمره‌شان از مدت‌ها پیش به یک مشکل تبدیل شده بود.
جنگجویانِ سپاهِ فولاد مانندِ مدافعانِ شهر از گرسنگی نمی‌مردند، اما با گرسنگی بیگانه هم نبودند. این‌بی‌پایانش همان چیزی بود که افی با نگاه به سربازانی که برای دیدارش از اردوگاه خارج شده‌منافعِ بودند دید — چهره‌های تکیده، تجهیزاتِ فرسوده، نگاه‌های جن‌زده. محاصرهٔ طولانی به آن‌ها نیز رحم نکرده بود.
البته آن‌ها فقط سربازانِ عادی بودند. جنگجویانِ هراس، نخبگانِ آزاراکس، مثلِ همیشه‌احساس سالم و پرانرژی بودند. به نظر می‌رسید میزهایشان هرگز از غذا خالی‌آسیب‌پذیر نمی‌شود، در حالی که به سلاح‌ها و تجهیزاتشان با دقتِ تمام رسیدگی می‌شد.
افی تلاش کرد تا حالتِ چهره‌اش را ثابت نگه دارد، در حالی که هالهٔ آشنای هراسی که‌جنگجویانِ آن‌ها ساطع می‌کردند او را در بر گرفت. با این حال، هیچ‌چیز با حضورِ خردکننده و خفه‌کنندهٔ‌عین مردی که جلوی سربازان ایستاده بود و با پوزخندی تاریک نزدیک شدنِ او را تماشا می‌کرد قابل‌مقایسه نبود.
آزاراکس مثلِ همیشه به نظر می‌رسید. سال‌ها نبردِ تلخ، جان‌های بی‌شماری که از دست رفته بود، رودخانه‌های خونی که روی زمین ریخته بود، تمامِ امیدهایی که خرد کرده و‌مشکلشان تمامِ رؤیاهایی که در هم شکسته بود — به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام برایش اهمیتی داشته باشد. او هنوز مثلِ همیشه بااعتمادبه‌نفس، مثلِ همیشه شکست‌ناپذیر، و مثلِ همیشه سرگرم و‌بنا لبریز از شادیِ تاریک بود. زیرِ نگاهِ تاریکِ او، افی آخرین قدم‌های فاصلهٔ میانشان را طی کرد و جلوی شاهِ شاهان ایستاد و با آرامش به او نگاه کرد.
جنگجویانِ هراس او را تماشا می‌کردند. سربازانِ عادیِ سپاهِ فولاد‌نیرومند نیز چشم به او دوخته بودند. دوردست‌ها روی دیوارهای شهر...تثبیت اگر کای به قولش وفادار مانده بود، دست‌کم او چیزی نمی‌دید.
هیچ‌کسِ مهمی‌پیروزیِ شاهدِ این‌قطعی خفتِ او نبود.
آزاراکس گفت: «آه، چه غافلگیری‌ای. ببین کی‌آموخته اینجاست، خودِ کاهنهٔ جنگ... به اردوگاهم خوش اومدی،نهایی‌شان دوشیزهٔ جنگ. این افتخار رو مدیونِ چی هستم؟»
آزاراکس لحنی آسوده داشت؛ انگار از قبل می‌دانست چه پیش می‌آید. گویی این نتیجه کاملاً اجتناب‌ناپذیر بود و تنها زمانش‌طاعونِ را حدس نزده بود. افی نفسِ عمیقی کشید و شجاعتش را جمع کرد. خنده‌دار بود... وقتی داشت تک‌وتنها به سمتِ‌بی‌پایانش اردوگاهِ جنگیِ یک فرمانروای قاتل می‌رفت، نیازی به شجاعت نداشت؛ حتی با اینکه می‌دانست اگر بخواهد به‌راحتی جانش را می‌گیرد.
اما به زبان آوردنِ حرف‌هایی‌مشکلشان که آماده کرده بود، به‌اندازهٔ‌نیرومند بلند کردنِ یک کوه سخت بود.
لحظه‌ای ساکت ماند، بعد‌قطعی از روی شانه نگاهی‌بی‌اختیار گذرا به شهرِ دوردست انداخت.
سرانجام افی‌شمارشِ توانست به‌غیرممکن حرف بیاید:
«یه بار بهم گفتی اگه‌کشته‌شدگان با میلِ خودم تسلیمت بشم،حتی از جونِ زن‌ها و بچه‌ها می‌گذری.»
لبخندِ آزاراکس کمی پهن‌تر شد.
«گفتم؟ راستش یادم نمیاد... ولی‌جنگجویانِ اگه تو داری یادآوری می‌کنی،عمیق حتماً گفتم، کاهنه. که چی؟»
افی بارِ دیگر نفس کشید،ترتیب هوا را به‌زور واردِ ریه‌هایش‌اینکه کرد و سرش را پایین انداخت.
«من...»
گفتنِ این حرف‌ها بیشتر از‌مشکلشان هر زخمِ جسمی‌ای که تا‌نیرومند به حال خورده بود، عذابش می‌داد.
«من...»
چهره در هم کشید و بعد کلِ جمله‌حتی را از دهانش بیرون داد؛ حس می‌کرد هر‌قطعی کلمه تیغی است که گلو و لب‌هایش را می‌بُرد.
«تسلیم می‌شم.»
صدایش آرام بود.
آزاراکس لحظه‌ای او‌نهایی‌شان را برانداز کرد‌طاعونِ و بعد خندید.
«چی؟ درست‌شمارشِ نشنیدم. سربازام‌غیرممکن هم نشنیدن.»
افی لحظه‌ای چشمانش را بست.
بعد سرش را بالا گرفت،مشکلشان به آزاراکس نگاه کرد و‌نیرومند با صدایی بلند و رسا گفت:
«من تسلیم می‌شم! شهر... تسلیم می‌شه. ازت می‌خوام سه روز به شهروندانش وقت‌می‌کردند بدی تا مرده‌هاشون رو دفن کنن. بعد از اون، سربازام سلاح‌هاشون رو زمین می‌ذارن‌فرصتی و اجازه می‌دن لشکرِ فولاد... لشکرِ پیروزِ فولاد... بدونِ هیچ مقاومتی واردِ شهر بشه.»
آزاراکس چند لحظه به‌غیرممکن او خیره ماند و‌حتی لبخندش رفته‌رفته تاریک‌تر شد.
سرانجام با لحنی یکنواخت گفت:
«پس انگار کارِ پیرمرد تمومه. حیف شد. می‌خواستم‌قدرتمند با دستای خودم سرش رو از تنش بکنم... ولی‌فرصتی تا وقتی که بمیره، مشکلی نیست. با این حال...»
نگاهِ ترسناک و‌نهایی‌شان خفه‌کننده‌اش مثلِ تیغی در‌دوردستِ بدنِ افی فرو رفت.
«قیافه‌ت به کسایی که‌غیرممکن اومدن تسلیم بشن و‌حتی التماس کنن نمی‌خوره، دوشیزهٔ جنگ.»
لحظه‌ای چهرهٔ‌وحشتناک افی در‌شمارشِ هم رفت.
بعد به‌آرامی نفسش‌می‌کردند را بیرون داد و‌آزاراکسِ خودش را جمع‌وجور کرد.
خب... پربیراه هم نمی‌گفت.
آمده بود تا به شکستش اعتراف کند و خود را به رحم و مروتِ فاتح بسپارد.قطعی این یک مذاکره نبود — داشت التماس می‌کرد. داشت التماس می‌کرد تا به شهر برای دفنِ مرده‌ها‌اما وقت بدهد، و همچنین التماس می‌کرد که پای قولش بایستد و از جانِ زن‌ها و بچه‌ها بگذرد.
غرور چیزی نبود‌جایی که گداها از‌غیرممکن پسِ داشتنش بربیایند.
وقار هم‌احساس امتیازی نبود که‌مشکلشان نصیبِ بازنده‌ها شود.
افی چند لحظه بی‌حرکت ماند.
دستانش دوباره به لرزه افتادند.
در نهایت پایین‌جایی را نگاه کرد،غیرممکن به گِل‌ولای خیسِ بینشان...
و به‌آرامی روی زانوهایش نشست. دستانش‌امپراتوریِ در گِلِ سرد فرو رفتند و چند‌جوان لحظه بعد، پیشانی‌اش هم به گِل نشست.
«من... تسلیم می‌شم.»
همان‌جا بود؛ زانوزده در گِل،ترتیب در حالی که غرور، وقار و‌آزاراکس تمامِ امیدش را رها کرده بود.
آزاراکس با دیدنِ او‌شمارشِ که در برابرش به‌وحشت خاک افتاده بود، خندید.
«خوبه. این... این یعنی‌تلفات تواضع. پس انگار غرورِ بی‌پایانت‌وسیع اون‌قدرها هم شکست‌ناپذیر نبود، کاهنه.»
از بالای سرِ او به‌جنگجویانِ شهرِ دوردست نگاه کرد —عمیق به دروازه‌اش که چهارطاق باز بود.
بعد نگاهی‌شمارشِ به جنگجویانِ‌غیرممکن هراسِ خود انداخت.
«هر چی باشه، من پای قولم هستم. پس زن‌ها‌آموخته و بچه‌ها رو زنده نگه می‌دارم... اما اینکه بهشون رحم‌جنگجویانِ کنم؟ خب، تا حدودی. حداقل جونِ سالم به در می‌برن.»
هم‌زمان با گفتنِ این حرف‌ها، سربازانِ نخبه‌اش داشتند‌قدرتمند صف می‌کشیدند؛ برقی تاریک در چشمانشان سوسو می‌زد و‌فرصتی اردوگاهِ پشتِ سرش از جنب‌وجوش به خروش آمده بود.
«اما در موردِ سه روز‌جنگجویانِ صبر کردن... تا همین الان‌عمیق هم به‌اندازهٔ کافی صبر کردیم.»
لبخندش به‌شمارشِ پوزخندی تاریک و‌ترتیب حریصانه تبدیل شد.
«وقتشه که این محاصرهٔ لعنتی تموم‌غیرممکن بشه. با من تماشا می‌کنی که چطور‌آزاراکس شهرت سقوط می‌کنه، کاهنه؟ خیلی ممنونت می‌شم.»
با این حرف،می‌کردند آزاراکس خندید و‌امپراتوریِ به جلو اشاره کرد.
«برید، جنگجویانِ من! برید جلو و‌طاعونِ غارت کنید! اون شهر رو نابود‌احساس کنید... هیچ سنگی رو روی سنگ نذارید!»