چپتر 3122: میدانِ بی‌شرافتی
0مدتی طول کشید تا افی از میدانِ کشتار بگذرد. پشتِ سرش، دروازه‌های‌نیرومند شهر باز مانده بود، گویی فاتحان را دعوت می‌کرد تا بیایند و‌سرزمین‌های جایزه‌شان را بگیرند. سربازانِ سپاهِ فولاد البته متوجهِ این حرکتِ غیرعادی شدند.
آن‌ها نیز پیکری تنها را‌ترسی دیدند که از میانِ پهنهٔ سیاه‌مشکلشان و گِل‌آلودِ غرق در خون می‌گذشت.
زمانی که افی به اردوگاهِ ارتشِ فاتح رسید، از‌شبیه قبل گروهی برای استقبال منتظرش بودند. او که احساساتش را‌نداشتند پشتِ چهره‌ای آرام پنهان کرده بود، به اطراف نگاه کرد.
وضعیتِ سپاهِ فولاد بسیار بهتر از مدافعانِ شهر بود‌وجودِ که حالا شبیه به اجسادِ متحرک به نظر می‌رسیدند.طاعونِ با این حال... جنگجویانش هم چندان حال‌وروزِ خوشی نداشتند.
مهم نبود تعدادشان چقدر است یا قدرتِ سپاهِ فاتح تا چه حد ترسناک است. این افراد تقریباً دو‌بی‌پایانش سال بود که اینجا، زیرِ دیوارهای این شهرِ زمانی آرام، گیر افتاده بودند. تلفاتی که متحمل شده بودند‌بنا بسیار بیشتر از خساراتِ مدافعانِ شهر بود — رقمی واقعاً وحشتناک، تا جایی که شمارشِ کشته‌شدگان غیرممکن بود.
و به این ترتیب، وحشت را آموخته بودند. حتی با وجودِ اینکه آزاراکس‌آزاراکسِ به آن‌ها اعتمادبه‌نفس می‌داد و پیروزیِ نهایی‌شان قطعی بود، جنگجویانِ طاعونِ فولاد با‌تثبیت نگاه به دیوارهای دوردستِ شهر بی‌اختیار ترسی عمیق و نافذ را احساس می‌کردند.
تلفات تنها مشکلشان هم نبود.
امپراتوریِ آزاراکسِ قدرتمند وسیع و نیرومند بود، اما در عین حال جوان و آسیب‌پذیر هم بود. فتوحاتِ بی‌پایانش‌طاعونِ به او فرصتی نداده بود تا حاکمیتش را تثبیت کند و سرزمین‌های فتح‌شده را به‌درستی یکپارچه سازد و‌آسیب‌پذیر پایه و اساسِ مشترکی از فرهنگ، قوانین و منافعِ اقتصادی بنا کند که امپراتوری‌ها را سرپا نگه می‌داشت.
بنابراین، هرچه فتوحاتش بیشتر متوقف می‌شد و‌مشکلشان هرچه بیشتر در آوردنِ غنائمِ تازه برای‌عین تغذیهٔ امپراتوری‌اش ناکام می‌ماند، تنش‌های داخلی بیشتر می‌شد.
دو سالِ بی‌ثمر زیرِ دیوارهای یک دولت‌شهرِ ضعیف و منفرد سپری شده بود...آزاراکسِ مناطقِ مختلفِ امپراتوریِ فولاد از همین حالا داشتند به سمتِ آشوب و ناآرامی کشیده‌کند می‌شدند. در این میان، ژنرال‌هایش نگرانِ سرنوشتِ خانواده‌ها و خاندان‌های اشرافی‌شان در وطن بودند.
در نتیجه، نه‌تنها سربازان بی‌قرار می‌شدند، بلکه زنجیره‌های تأمینی که سپاهِ بزرگ و سیری‌ناپذیر را سرپا نگه می‌داشت‌خوشی نیز تحتِ فشار قرار گرفته بود. تغذیهٔ اقیانوسِ بی‌پایانِ سربازان به مقدارِ غیرقابل‌تصوری آذوقه نیاز داشت — با‌تلفاتی وضعیتِ ناپایدار در پشتِ جبهه، برطرف کردنِ نیازهای روزمره‌شان از مدت‌ها پیش به یک مشکل تبدیل شده بود.
جنگجویانِ سپاهِ فولاد مانندِ مدافعانِ شهر از گرسنگی نمی‌مردند، اما با گرسنگی بیگانه هم نبودند. این‌قطعی همان چیزی بود که افی با نگاه به سربازانی که برای دیدارش از اردوگاه خارج شده‌نیرومند بودند دید — چهره‌های تکیده، تجهیزاتِ فرسوده، نگاه‌های جن‌زده. محاصرهٔ طولانی به آن‌ها نیز رحم نکرده بود.
البته آن‌ها فقط سربازانِ عادی بودند. جنگجویانِ هراس، نخبگانِ آزاراکس، مثلِ همیشه‌نیرومند سالم و پرانرژی بودند. به نظر می‌رسید میزهایشان هرگز از غذا خالی‌سرزمین‌های نمی‌شود، در حالی که به سلاح‌ها و تجهیزاتشان با دقتِ تمام رسیدگی می‌شد.
افی تلاش کرد تا حالتِ چهره‌اش را ثابت نگه دارد، در حالی که هالهٔ آشنای هراسی که‌اما آن‌ها ساطع می‌کردند او را در بر گرفت. با این حال، هیچ‌چیز با حضورِ خردکننده و خفه‌کنندهٔ‌اساسِ مردی که جلوی سربازان ایستاده بود و با پوزخندی تاریک نزدیک شدنِ او را تماشا می‌کرد قابل‌مقایسه نبود.
آزاراکس مثلِ همیشه به نظر می‌رسید. سال‌ها نبردِ تلخ، جان‌های بی‌شماری که از دست رفته بود، رودخانه‌های خونی که روی زمین ریخته بود، تمامِ امیدهایی که خرد کرده و‌سال تمامِ رؤیاهایی که در هم شکسته بود — به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام برایش اهمیتی داشته باشد. او هنوز مثلِ همیشه بااعتمادبه‌نفس، مثلِ همیشه شکست‌ناپذیر، و مثلِ همیشه سرگرم و‌نهایی‌شان لبریز از شادیِ تاریک بود. زیرِ نگاهِ تاریکِ او، افی آخرین قدم‌های فاصلهٔ میانشان را طی کرد و جلوی شاهِ شاهان ایستاد و با آرامش به او نگاه کرد.
جنگجویانِ هراس او را تماشا می‌کردند. سربازانِ عادیِ سپاهِ فولاد‌اینکه نیز چشم به او دوخته بودند. دوردست‌ها روی دیوارهای شهر...بی‌اختیار اگر کای به قولش وفادار مانده بود، دست‌کم او چیزی نمی‌دید.
هیچ‌کسِ مهمی‌عمیق شاهدِ این‌احساس خفتِ او نبود.
آزاراکس گفت: «آه، چه غافلگیری‌ای. ببین کی‌نافذ اینجاست، خودِ کاهنهٔ جنگ... به اردوگاهم خوش اومدی،وسیع دوشیزهٔ جنگ. این افتخار رو مدیونِ چی هستم؟»
آزاراکس لحنی آسوده داشت؛ انگار از قبل می‌دانست چه پیش می‌آید. گویی این نتیجه کاملاً اجتناب‌ناپذیر بود و تنها زمانش‌مهم را حدس نزده بود. افی نفسِ عمیقی کشید و شجاعتش را جمع کرد. خنده‌دار بود... وقتی داشت تک‌وتنها به سمتِ‌خساراتِ اردوگاهِ جنگیِ یک فرمانروای قاتل می‌رفت، نیازی به شجاعت نداشت؛ حتی با اینکه می‌دانست اگر بخواهد به‌راحتی جانش را می‌گیرد.
اما به زبان آوردنِ حرف‌هایی‌ترتیب که آماده کرده بود، به‌اندازهٔ‌اینکه بلند کردنِ یک کوه سخت بود.
لحظه‌ای ساکت ماند، بعد‌احساس از روی شانه نگاهی‌امپراتوریِ گذرا به شهرِ دوردست انداخت.
سرانجام افی‌طاعونِ توانست به‌بی‌اختیار حرف بیاید:
«یه بار بهم گفتی اگه‌بسیار با میلِ خودم تسلیمت بشم،اجسادِ از جونِ زن‌ها و بچه‌ها می‌گذری.»
لبخندِ آزاراکس کمی پهن‌تر شد.
«گفتم؟ راستش یادم نمیاد... ولی‌می‌کردند اگه تو داری یادآوری می‌کنی،قدرتمند حتماً گفتم، کاهنه. که چی؟»
افی بارِ دیگر نفس کشید،ترسی هوا را به‌زور واردِ ریه‌هایش‌تلفات کرد و سرش را پایین انداخت.
«من...»
گفتنِ این حرف‌ها بیشتر از‌ترتیب هر زخمِ جسمی‌ای که تا‌اینکه به حال خورده بود، عذابش می‌داد.
«من...»
چهره در هم کشید و بعد کلِ جمله‌احساس را از دهانش بیرون داد؛ حس می‌کرد هر‌نیرومند کلمه تیغی است که گلو و لب‌هایش را می‌بُرد.
«تسلیم می‌شم.»
صدایش آرام بود.
آزاراکس لحظه‌ای او‌نافذ را برانداز کرد‌تلفات و بعد خندید.
«چی؟ درست‌طاعونِ نشنیدم. سربازام‌بی‌اختیار هم نشنیدن.»
افی لحظه‌ای چشمانش را بست.
بعد سرش را بالا گرفت،ترتیب به آزاراکس نگاه کرد و‌اینکه با صدایی بلند و رسا گفت:
«من تسلیم می‌شم! شهر... تسلیم می‌شه. ازت می‌خوام سه روز به شهروندانش وقت‌اما بدی تا مرده‌هاشون رو دفن کنن. بعد از اون، سربازام سلاح‌هاشون رو زمین می‌ذارن‌یکپارچه و اجازه می‌دن لشکرِ فولاد... لشکرِ پیروزِ فولاد... بدونِ هیچ مقاومتی واردِ شهر بشه.»
آزاراکس چند لحظه به‌بی‌اختیار او خیره ماند و‌احساس لبخندش رفته‌رفته تاریک‌تر شد.
سرانجام با لحنی یکنواخت گفت:
«پس انگار کارِ پیرمرد تمومه. حیف شد. می‌خواستم‌حتی با دستای خودم سرش رو از تنش بکنم... ولی‌جنگجویانِ تا وقتی که بمیره، مشکلی نیست. با این حال...»
نگاهِ ترسناک و‌نافذ خفه‌کننده‌اش مثلِ تیغی در‌مشکلشان بدنِ افی فرو رفت.
«قیافه‌ت به کسایی که‌بی‌اختیار اومدن تسلیم بشن و‌احساس التماس کنن نمی‌خوره، دوشیزهٔ جنگ.»
لحظه‌ای چهرهٔ‌نگاه افی در‌وضعیتِ هم رفت.
بعد به‌آرامی نفسش‌کشته‌شدگان را بیرون داد و‌آموخته خودش را جمع‌وجور کرد.
خب... پربیراه هم نمی‌گفت.
آمده بود تا به شکستش اعتراف کند و خود را به رحم و مروتِ فاتح بسپارد.نیرومند این یک مذاکره نبود — داشت التماس می‌کرد. داشت التماس می‌کرد تا به شهر برای دفنِ مرده‌ها‌پایه وقت بدهد، و همچنین التماس می‌کرد که پای قولش بایستد و از جانِ زن‌ها و بچه‌ها بگذرد.
غرور چیزی نبود‌کرد که گداها از‌بهتر پسِ داشتنش بربیایند.
وقار هم‌شمارشِ امتیازی نبود که‌ترتیب نصیبِ بازنده‌ها شود.
افی چند لحظه بی‌حرکت ماند.
دستانش دوباره به لرزه افتادند.
در نهایت پایین‌کرد را نگاه کرد،بهتر به گِل‌ولای خیسِ بینشان...
و به‌آرامی روی زانوهایش نشست. دستانش‌وحشت در گِلِ سرد فرو رفتند و چند‌می‌داد لحظه بعد، پیشانی‌اش هم به گِل نشست.
«من... تسلیم می‌شم.»
همان‌جا بود؛ زانوزده در گِل،ترسی در حالی که غرور، وقار و‌مشکلشان تمامِ امیدش را رها کرده بود.
آزاراکس با دیدنِ او‌وضعیتِ که در برابرش به‌حالا خاک افتاده بود، خندید.
«خوبه. این... این یعنی‌غیرممکن تواضع. پس انگار غرورِ بی‌پایانت‌وجودِ اون‌قدرها هم شکست‌ناپذیر نبود، کاهنه.»
از بالای سرِ او به‌می‌کردند شهرِ دوردست نگاه کرد —قدرتمند به دروازه‌اش که چهارطاق باز بود.
بعد نگاهی‌طاعونِ به جنگجویانِ‌بی‌اختیار هراسِ خود انداخت.
«هر چی باشه، من پای قولم هستم. پس زن‌ها‌شبیه و بچه‌ها رو زنده نگه می‌دارم... اما اینکه بهشون رحم‌نداشتند کنم؟ خب، تا حدودی. حداقل جونِ سالم به در می‌برن.»
هم‌زمان با گفتنِ این حرف‌ها، سربازانِ نخبه‌اش داشتند‌حتی صف می‌کشیدند؛ برقی تاریک در چشمانشان سوسو می‌زد و‌جنگجویانِ اردوگاهِ پشتِ سرش از جنب‌وجوش به خروش آمده بود.
«اما در موردِ سه روز‌می‌کردند صبر کردن... تا همین الان‌قدرتمند هم به‌اندازهٔ کافی صبر کردیم.»
لبخندش به‌طاعونِ پوزخندی تاریک و‌ترسی حریصانه تبدیل شد.
«وقتشه که این محاصرهٔ لعنتی تموم‌بهتر بشه. با من تماشا می‌کنی که چطور‌می‌رسیدند شهرت سقوط می‌کنه، کاهنه؟ خیلی ممنونت می‌شم.»
با این حرف،کشته‌شدگان آزاراکس خندید و‌وحشت به جلو اشاره کرد.
«برید، جنگجویانِ من! برید جلو و‌تلفات غارت کنید! اون شهر رو نابود‌نیرومند کنید... هیچ سنگی رو روی سنگ نذارید!»