چپتر 3004: تمرین در انزوا
0ویرانه‌ای سیاه‌شده زیرِ پرده‌ای از خاکستر، در تاریکی غرق بود. در دوردست، گنبدِ بی‌نورِ‌می‌شدند آسمانِ مه‌آلود شکاف برداشته بود و سیلاب‌های نور به اعماقِ تاریک سرازیر می‌شد. ده‌ها‌مکانی آبشار از بلندی‌های بسیار فرو می‌ریختند و رودها و نهرهای بی‌شماری را پدید می‌آوردند.
آب در میانِ ویرانه‌ها نیز‌هیولاهای جریان داشت و آنجا را‌گودالِ با زمزمه‌ای آهنگین پر می‌کرد.
زنِ جوانی با چشمانِ بسته کنارِ یکی از نهرها نشسته بود‌لقب‌های و روی بقایای خردشدهٔ آسورایی ترسناک استراحت می‌کرد. اینجا گودال‌های گورِ‌متمرکز خدا بود و آن زنِ جوان، رین بود؛ نویدِ آسمانِ دور.
آن بالا توفانی به پا بود،آن‌ها اما در این ویرانه‌های تاریک، تنها چیزی‌دیوانه‌شان که می‌شنید زمزمهٔ آرامِ آبِ خروشان بود.
...همچنین نجوایِ ندایی را می‌شنید که همچون امواجی قدرتمند به ذهنش هجوم می‌آورد. زیگوراتی عظیم بر فرازِ ویرانه‌ها قد برافراشته بود و بر بامش بذرِ کابوسی قرار داشت؛ همان‌شوم بذرِ کابوسی که دستهٔ او مدت‌ها پیش واردش شده بودند و هنوز فتحش نکرده بودند. رین چند ماهی می‌شد که اینجا در گودال‌ها اردو زده و منتظرِ بازگشتشان بود.روان هیولاهای جنگلِ سرخ به‌ندرت به شکافِ گنبدِ گودالِ بزرگ نزدیک می‌شدند و اگر هم می‌آمدند، آن‌ها را با تیر به زمین می‌دوخت و با لقب‌های بی‌نهایت ظالمانه دیوانه‌شان می‌کرد.
به همین دلیل ویرانه به مکانی‌جنگلِ بسیار شوم تبدیل شده بود، اما‌نزدیک او همچنان متمرکز و خونسرد بود.
رین صرفاً برای انتظار کشیدنِ بازگشتِ دوستانش به گودال‌ها نیامده بود. در حقیقت، او در انزوا تمرین می‌کرد‌مکانی و آهسته‌آهسته به‌دنبالِ راهی به سوی رتبهٔ متعالی می‌گشت؛ هنوز حتی اولین قدم را هم در این راه برنداشته‌سوی بود، اما غرق در ندای کابوس و زمزمهٔ آرامِ آبِ روان، حس می‌کرد تقریباً می‌تواند آن را لمس کند.
«متعالی شدن‌نزدیک با عروج‌اگر فرق داره.»
صدایی بی‌تفاوت از درونِ آب طنین‌هیولاهای انداخت، همان‌جا که تصویرِ مخدوشِ او‌بزرگ به‌سختی روی سطحِ آبِ خروشان دیده می‌شد.
«برای اینکه عروج‌یافته بشی، باید بذاری جوهرِ عروج‌یافته هستهٔ روحت رو در بر بگیره تا رفته‌رفته بازسازی بشه. اما‌می‌دوخت متعالی شدن اساساً با بیداری و عروج فرق داره. متعالی شدن یعنی خودت رو با جهان یکی کنی؛ یعنی مرزهای‌نیامده روحت رو گسترش بدی و بذاری جهان همون‌طور که روحت جهان رو در بر می‌گیره، اون رو در بر بگیره.»
صدا در میانِ زمزمهٔ آبِ‌اگر روان به‌سختی شنیده می‌شد، انگار خودِ‌لقب‌های نهر داشت با رین حرف می‌زد.
«با این حال، جهان پهناوره و ما فانی‌ها کوچیک و ضعیفیم. روحِ ما نمی‌تونه جهان رو در بر بگیره...تبدیل اما می‌تونه عنصری از جهان رو در بر بگیره که باهاش ارتباطی ذاتی داره. عنصرِ مبدأ. برای همین روندِ رسیدن‌می‌گشت به رتبهٔ متعالی با روندِ عروج فرق داره. نمی‌تونی به‌سادگی یه هستهٔ روحِ متعالی رو مثلِ یه هستهٔ عروج‌یافته بسازی.»
رین آهی کشید، چشمانش را باز کرد و به تصویرش روی‌گودالِ سطحِ نهر خیره شد. در آن ساحلِ تاریک تنها بود، اما‌بی‌نهایت تصویرِ مردی قدبلند در آب افتاده بود که پشتِ سرش ایستاده بود.
مرد ادامه داد:
«هستهٔ روحِ عروج‌یافته یکپارچه‌ست. ساختارِ یه هستهٔ متعالی باید متفاوت باشه. باید نفوذپذیر باشه تا جوهرِ جهان؛ یعنی جوهرِ ذات، بتونه توش جریان پیدا کنه و از درون تغییرش بده. بنابراین،حقیقت رسیدن به رتبهٔ متعالیِ طبیعی سه مرحله داره. اول، فرد باید به حالتِ یگانگی با جهان برسه و عنصرِ مبدأ خودش رو پیدا کنه. دوم، باید جوهرِ مبدأ رو به سمتِ‌همان‌جا هستهٔ روحش و از درونِ اون هدایت کنه. و در نهایت، خودِ جوهرِ مبدأ هستهٔ روحت رو به هستهٔ یه موجودِ متعالی تبدیل می‌کنه و می‌شه کاتالیزوری برای دگرگونیِ تمامِ وجودت.»
لحظه‌ای مکث‌نزدیک کرد و بعد‌می‌آمدند سر تکان داد.
«انتظار داشتم بتونی نسبتاً راحت متعالی بشی. هرچی باشه، همین الانش هم پیوندِ عمیقی با جهان داری... اون مارت هم هست.لقب‌های اما انگار اشتباه می‌کردم... در واقع، قضیه برعکسه—سرشتت بیشتر یه مانعه. به نظر می‌رسه که صرفاً عنصرِ منبع نداری... یا بهتره‌انزوا بگم، عنصرِ منبعت بیش از حد گسترده‌ست. پس شاید برای متعالی شدن، روحت واقعاً باید کلِ جهان رو در بر بگیره.»
رین لبخندِ تلخی زد.
«خب... عالی شد.»
پادشاهِ هیچ — که بازتابش‌می‌آمدند پشتِ بازتابِ او ایستاده بود‌لقب‌های — با لحنی آرام جواب داد:
«پیمودنِ راهِ عروج بدون‌منتظرِ کمکِ طلسمِ کابوس هرگز‌سرخ قرار نبود آسون باشه، پس...»
پیش از آنکه بتواند‌بازگشتشان جمله‌اش را تمام کند، صدای‌شکافِ سومی در تاریکی طنین انداخت.
آن صدا‌بزرگ از سایهٔ‌می‌شدند رین می‌آمد.
«تو هم عجب معلمی هستی!»
موردرت آهِ سنگینی کشید.
در همین‌زده حین، سایهٔ‌بازگشتشان رین دست‌به‌سینه ایستاد:
«نه، جدی می‌گم—خیلی کمک‌کننده بود. کارت محشره! یک سال گذشته و تو به...ظالمانه هیچ‌چیز نرسیدی. ولی خب، انتظارِ دیگه‌ای داشتی رین؟ لقبِ این آدم پادشاهِ هیچه.انتظار راستش، اصلاً نمی‌دونم چرا به خودت زحمت می‌دی و به حرف‌هاش گوش می‌کنی.»
رین چهره در‌می‌شدند هم کشید و‌آن‌ها به سایه‌اش نگاه کرد.
سایه هم‌اردو به او‌منتظرِ خیره شد.
«منظورم اینه که تو همین الانش هم یه معلمِ معرکه داری. کسی که‌می‌شدند مهربون‌تره، باکفایت‌تره، خیلی خوش‌تیپ‌تره و در کل از هر نظر بهتره. پس... چطوره دیگه‌مکانی با این یارو نگردی؟ برگشتن پیشِ مردمِ رود خیلی بیشتر به نفعت تموم می‌شه.»
رین شانه‌ای بالا انداخت.
سانی که جوابی را که‌می‌آمدند دلش می‌خواست نشنیده بود، چرخید‌لقب‌های تا به بازتابِ موردرت خیره شود.
«و تو! داری چی‌کار می‌کنی که مثل یه آدمِ چندش‌شکافِ دوروبرِ شاگردِ من می‌پلکی؟ یه مردِ گنده که افتاده دنبالِ‌می‌دوخت بازتابِ یه زنِ جوون... چقدر حال‌به‌هم‌زنه! چند بار بهت گفتم گمشو؟»
موردرت با چهره‌ای‌منتظرِ گرفته نگاهش را جواب‌سرخ داد و پوزخند زد.
«من هم چندان دلم نمی‌خواد اینجا باشم. اما قول، قوله‌می‌دوخت — قول دادم درکم از متعالی شدنِ طبیعی رو با‌تبدیل خواهرت در میون بذارم، پس این همون کاریه که باید بکنم.»
پادشاهِ هیچ پس از شکستِ رؤیازاد در مه‌های کوه‌های تهی ناپدید شده بود. به نظر می‌رسید تمایلی به حضور در میانِ مردم ندارد و آنجا در تبعیدی خودخواسته زندگی می‌کرد. تا جایی‌تمرین که سانی می‌دانست، این قاعده تنها سه استثنا داشت. موردرت با مورگان در تماس بود و با دست‌پاچگی سعی می‌کرد با زنی رابطه برقرار کند که خواهرش بود، اما در عین حال‌به‌سختی آن خواهری نبود که می‌شناخت و دوستش داشت. او همچنین با کاسی ارتباط داشت، بیشتر در موردِ مسائلی که باید با نفیس و سانی در میان گذاشته می‌شد یا بر سرشان مذاکره می‌کردند.
و در آخر، با رین‌بازگشتشان صحبت می‌کرد، کسی که زمانی‌شکافِ قول داده بود کمکش کند.
با اینکه موردرتِ قدیم مرده‌هیولاهای بود، سانی حتی ذره‌ای هم‌گودالِ از موردرتِ جدید خوشش نمی‌آمد.
«قول، هان؟بزرگ می‌دونی من‌می‌شدند چی فکر می‌کنم؟»
سایهٔ رین انگشتِ‌می‌شدند اتهامش را به‌آن‌ها سمتِ بازتاب گرفت.
«فکر می‌کنم حسودیت شده! نتونستی برای خودت‌جنگلِ شاگرد پیدا کنی، حالا داری سعی می‌کنی‌می‌شدند شاگردِ من رو بدزدی؟! هه! خوابش رو ببینی!»
موردرت دهان باز کرد تا جواب بدهد،سرخ اما در آن لحظه، رین دستش را‌اگر بالا آورد و آن‌ها را به سکوت فراخواند.
چند لحظه بی‌حرکت ماند، گویی داشت‌می‌آمدند به چیزی گوش می‌داد، و بعد‌بی‌نهایت با لبخندی ناگهانی سرش را چرخاند.
چشمانِ رین برقی زد.
«فراخوان... فراخوان قطع شد.»
در دوردست‌ها، بذرِ کابوس داشت‌هیولاهای در خود فرو می‌ریخت و در‌بزرگ درخششی از نوری خیره‌کننده متلاشی می‌شد.